Stom!

Vandaag is alles stom. Omdat…:

* De zon niet schijnt;
* Ik ondanks dat wel last heb van het licht;
* Ik hoofdpijn heb (en ik wel weet dat dat komt doordat ik gister ben gaan rennen met Shape-it en dat dat dus eigenlijk niet meer kan, maar ik vind het zo leuk en ik ben er goed in en moet ik dan verdorie alles opgeven?);
* Het huis een zooitje is en ik de energie niet heb om het schoon te maken (ik mag al blij zijn als ik de afwas gedaan krijg vandaag);
* Ik aan het einde van de middag een SI-behandeling heb (en dat deze zo intensief zijn dat ik de rest van de dag mijn energie hiervoor moet sparen);
* Ik mijn Nespresso-apparaat te lang heb laten doorhikken zonder water waardoor mijn koffie nu verbrand smaakt (en ik te lui ben om een nieuwe te zetten);
* Ik kattenfilmpjes wilde kijken op Youtube om op te vrolijken, maar mijn hoofd vandaag gaat gonzen van bewegend beeld (dus zelfs lompe kattenfilmpjes kunnen vandaag niet);
* Ik in mijn zelfmedelijden wilde zwelgen met zielige muziek, maar ook dat trekt mijn hoofd vandaag niet (dus ik kan niet eens stemmige muziek opzetten om mezelf heel zielig bij te gaan zitten vinden);
* De buurvrouw tegen haar kinderen krijst dat ze niet door het huis mogen rennen omdat de buren (ik) anders komen klagen (nee, want hier heb ik inderdaad helemaal geen last van);
* Ik niet begrijp hoe ik de mouwen van mijn vestje moet meerderen (waardoor ik nu alleen een lomp gehaakt giletje heb in plaats van een hip gehaakt vestje);
* Ik om iedere scheet moet huilen (en dan kan de psych wel zeggen dat dat niet vreemd is omdat ik op mijn gezicht ben gevallen en dat aan die kant de hersenfuncties van je emotionele remmingen zitten en dat die bij mij tijdelijk gewoon minder werken, het blijft beroerd onhandig):
* Ik net twee nieuwe zomerjurkjes binnen heb en het 13 graden wordt;
* Ik mijn meivakantie andere jaren besteedde aan shoppen, weekendjes weg met vriendinnen, saunadagjes, lekker vaak naar de sportschool, nakijken uitstellen tot zondagavond, wijntjes op het terras en ik nu dus op de bank zit alles stom te vinden;
* Ik Lars mis;
* Ik deze maand 70% van mijn laatste salaris ben gaan verdienen (en dat wordt wel weer vereffend door de verzekering van de wederpartij, maar ik vind het een behoorlijke klap om toe te geven dat ik bij ‘die mensen’ hoor: ‘die mensen die arbeidsongeschikt zijn’);
* Ik alle goedbedoelde ‘oh maar dat heb ik ook’, ‘dat herken ik’ en ‘je bent heus niet de enige’ vandaag gewoon even niet kan hebben;
* Ik een kat wil om mee te knuffelen, maar Lars allergisch is voor zo ongeveer alles (en ik stiekem ook wel weet dat ik geen zin heb om iedere dag te stofzuigen en die smerige kattenbak te verschonen, maar het idee is zo leuk);
* De nagels van allebei mijn duimen zijn afgebroken en ik in mijn vinger heb gesneden;
* Ik gewoon even alles en iedereen stom vind en het oneerlijk vind en geen zin heb om te relativeren en als ik de energie ervoor had zou ik iemand stompen. Gewoon omdat het kan.

Zo.

IMG_1016473603350497

Advertenties

Genezen!!

IMG-20140426-WA0000

En dan zijn er van die dagen… Dan heb ik een nacht heerlijk doorgeslapen, zit ik in de zon in de tuin van mijn ouders te haken (heel tuttig, maar ik heb de concentratie niet om een boek te lezen , van tv kijken word ik moe… – nee. Stop. Haken is gewoon tof) en voel ik me prima. Gewoon echt prima. En dan weet ik zeker dat ik genezen ben. Dat ik niet meer naar dat revalidatiecentrum hoef, dat ik na de vakantie gewoon weer aan het werk kan. Dat ik de wereld weer aankan en dat er niets – nee echt, níets – met me aan de hand is.

Het schijnt een valkuil te zijn voor veel mensen met hersenletsel. Zelfoverschatting. En het gevaar ervan is dat je op zo’n goede dag ineens duizend dingen gaat doen en drie weken later daar nog de consequenties van moet ondergaan.

Ik kijk vandaag wel mooi uit. De zon schijnt, mijn vestje schiet aardig op en de Nespresso hier geeft goede koffie.

Ik haak nog even door.

 

aXbGBdP_460s

S.I.

Sensorische Integratie heet het en ik schijn het te hebben. Dat is de eerste voorzichtige diagnose die het revalidatiecentrum kan stellen. Dit kan een gevolg zijn van een whiplash of van NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) en uit zich in de verwerking van prikkels. Kort gezegd: mijn zintuigen registreren of te veel, of te weinig. Hieruit ontstaat vervolgens een groot deel van mijn klachten.

Sinds het ongeluk heb ik het gevoel dat ik niet in mijn lijf zit. Het is alsof ik in de controlekamer van mijn lichaam zit en de boel vanaf een afstand aanstuur. Het gevoel in mijn lijf is minder. Gisteren bijvoorbeeld, moest ik een testje doen bij de S.I. behandeling. Ik moest rechtop zitten, mijn knieën naast elkaar, mijn voeten daaronder. Ik moest mijn handen ontspannen op mijn knieën leggen en met een sponsje met zachte haartjes met veel druk vanaf mijn vingertoppen naar mijn elleboog vegen. Ik zag hoe ik het deed. Links voelde ik het een beetje. Rechts voelde ik niets.

‘Voelt dit raar?’  wilde de therapeute weten. Ja. Ja het voelde raar. Het is echt een heel vreemde gewaarwording als je huid ineens bepaalde aanrakingen niet of minder registreert. De enige geruststelling is dat zij het niet vreemd vond. Mijn klachten komen vaker voor, sensorische integratie is alleen ontzettend onbekend nog. En dat voelt ergens goed. Een jaar lang heb ik het idee gehad dat het gek was wat ik voelde. Dat ik mij niet zo aan moest stellen. Gewoon even er doorheen, even doorzetten en tandenbijten en het zou goed komen. In het revalidatiecentrum krijg ik erkenning. Ik blijk niet gek te zijn en ik stel me niet (in overdreven mate) aan. Het is een bestaand ziektebeeld en er zijn therapeuten en behandelingen voor. En hoe gek dat misschien ook klinkt, dat is toch een opsteker.

20140424_101702

Feestdagen 2.0

Mijn familie neemt iedere feestdag serieus. We komen bij elkaar, iedereen maakt eten, we proberen allemaal het hoogste woord te voeren terwijl mijn opa er eigenwijs doorheen kakelt, er hollen 1 of meerdere honden overal doorheen, mijn moeders ‘goede bestek’ waar mijn zwager een hekel aan heeft omdat het niet in de vaatwasser mag, wordt gebruikt en aan het einde van de dag staat mijn zwager mopperend af te wassen en is iedereen volgevreten en voldaan.

 

Dat gaat dus niet meer. Voor Pasen moest ik een heel andere aanpak bedenken. Mijn energie spreiden zodat ik er wel bij kon zijn. Dus al een dag eerder naar Sweetlake rijden, zodat ik die uitputtingsslag al gehad had, de hele ochtend prikkels vermijden (cq op mijn kamer zitten en asociaal doen), na ieder uur me even een kwartiertje of een half uur terugtrekken om weer tot rust te komen en mijn oordoppen in, zodat opa kan roepen wat hij wil maar ik het alleen versta als ik me erop focus. Van het revalidatiecentrum heb ik ontspanningsoefeningen gekregen zodat ik écht even tot rust kan komen als ik die rust zoek. Mindfullness, heel New Age-ie. Daar ben ik normaal gesproken niet zo van, maar het helpt me wel even te wéten. Hoe voel ik me nu? Ben ik moe, ga ik te hard, loop ik mezelf weer als een razende voorbij?

Leuk is anders, want terwijl de hele familie nog aan de high tea zit, zit ik op mijn kamer heel mindfull te zijn. En ik vind mezelf best leuk hoor, dat is het niet. Maar om nou om het uur een kwartier met mijn eigen gedachten geconfronteerd te worden gaat zelfs mij wat ver.

Het is een oefening. Het is een onderdeel van de regie terugkrijgen. Van de controle herwinnen die ik zo hopeloos kwijt ben.

Eerste paasdag en ik leef nog. Ik heb geen vreselijk tutende oren, geen gillende koppijn. Ik ben slechts een beetje mijn evenwicht kwijt en ben in redelijke mate moe. Laten we dat dan maar ‘ winst’ noemen.

 

aLKVBqg_460s

Het is geen gebroken pink

20140416_102126

Het blijft nog moeilijk mijn grens te bewaken. Ik herken hem pas als ik er tegenop loop (of in de meeste gevallen er kilometers overheen). Dat is een leerproces en daar ben ik niet zo goed in. Ik wil altijd graag direct ergens de beste in zijn. Ook in revalideren. Dat ik ook tijd moet nemen om volledig te begrijpen en beseffen wat er in mijn hoofd gaande is, moet ik nog laten bezinken. Maar dat komt vanzelf volgens mijn ergotherapeut. ‘Je brein lijkt klein, de rest van je lijf is vele malen groter. Maar je hoofd stuurt alles aan. Je hersenen verbruiken 35 procent van je totale zuurstofinname. Wat jij hebt is groot letsel en dat moet je zo gaan behandelen. Het is geen gebroken pink!’

Een nieuwe instelling is dus nodig. Vriendjes worden met mijn brein. Voor iemand die altijd alles móet van zichzelf, is lief zijn voor mezelf niet altijd even eenvoudig. Maar dat is nu voorlopig dus het enige dat ik móet. Ik moet mezelf leren ‘mogen’. Rust mogen nemen, hulp mogen vragen, leuke dingen mogen doen zonder schuldgevoel, de tijd mogen nemen om te herstellen.

De zon schijnt. Ik heb heerlijk op het balkon gezeten en gezien hoe mijn clematis voor het vierde jaar op rij een groeispurt maakt. Zoals ik de vorige keer al schreef; het is niet allemaal ellendig. Ik gun mezelf deze tijd, deze ruimte. Ik heb de luxe om mezelf écht te leren kennen. Ik ben op gedwongen sabbatical. De uitkomst is onzeker en niet-weten is eng. Maar de mens is veerkrachtig en mijn sociale vangnet bleek de afgelopen dagen enorm. Ik kan niet zeggen waar dit eindigt, maar vandaag durf ik een heel klein beetje te hopen.

3f9203eccd6b9ee17922155674e55f4c-1