Schuldgevoel en zonneschijn

Het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel. Ik ben niet bedlegerig en kan leuke dingen doen. Vanochtend bijvoorbeeld even heerlijk uitgewaaid op het strand en bijgekletst met Esther bij De Staat. Niet te lang, want na anderhalf uur komen de stampvoetjes van de rondrennende peuters steeds harder door mijn oordoppen heen en na twee uur begin ik echt moe te worden. Maar blij fiets ik door de duinen naar huis. De zon schijnt. Het is een mooie dag.

En dan moet ik mijn best doen om me niet schuldig te voelen. Ik kan wel leuke dingen doen, maar niet ‘gewoon’  werken? Ik kan koffie op het strand doen, maar niet mijn administratie bijwerken? Dat knaagt aan me.

Ik vind altijd dat ik overal bij moet zijn, alles mee moet maken. Ik ben ervan overtuigd dat de wereld stopt met draaien als ik me er niet tegenaan zou bemoeien. Ik vind het moeilijk om los te laten. Daarom ga ik snel over mijn grens heen. En ja, na drie wijn merk je ook echt niets meer aan me en ga ik de hele nacht door. Ook dat is moeilijk te verdedigen. Niemand ziet dat ik drie weken later nog met de vermoeidheid en hoofdpijn loop van 1 nachtje door.

Dat mag nu niet meer. De revalidatiearts was daar heel duidelijk in. Ook al levert het mij ook positieve energie op, ik mag mijn grens niet meer over. Ik moet op mijn goede dagen zo rustig aandoen, dat mijn slechte dagen minder slecht worden. Een bijna onmenselijke opgave. Want als ik geen hoofdpijn heb, geen verward gevoel, geen draaierigheid, evenwichtsverlies en ga maar door, dan wil ik graag even meters maken. Het huishouden doen, boodschappen doen, even naar de Hema, een borrel op het terras. Het is moeilijk mijn eigen rem daarbij steeds in te moeten trappen.

Dit betekent dat feestjes voorlopig uitgesloten zijn. Dat in een opwelling in de stad eten en lekker lang bieren niet meer mag en dat ik jaloers toekijk hoe Lars lekker op stap gaat en zich twee weken uit gaat leven in Turkije. Begrijp me niet verkeerd, ik gun het hem van harte. Hij heeft ook een rottijd doorgemaakt en niemand verdient het meer om even op vakantie te gaan dan hij. Maar ik wil meedoen met hem zoals vroeger. Ik wil me samen lomp gedragen en onverantwoordelijk zijn. Ik ben jaloers. Stikjaloers.

En ik weet ook wel dat er genoeg mensen zijn die rond mijn leeftijd ook een rustiger leven krijgen, minder de hort op gaan, een gezinnetje stichten of hun baan opgeven om hun droom te verwezenlijken als taartenbakker ofzo. Maar dit is niet te vergelijken. Zoals Esther zei: “Het is fantastisch als het je eigen keuze is, maar als de keuze je opgedrongen wordt, is het een heel ander verhaal.”

IMG_3419049498996601

Advertenties

2 gedachtes over “Schuldgevoel en zonneschijn

  1. Je bent een toppertje Suus! Ik voorspel je dat dit een boek gaat worden, want wat schrijf je dit weer mooi en oprecht op. En ik word zomaar geciteerd..wat een eer! Maar je moet je niet schuldig voelen voor een bakkie koffie op het strand hoor..we hebben gewoon even heerlijk genoten. Dat mag en moet ook. PUNT.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s