Regeltjes, oefenen, rusten – repeat

De eerste maanden na het ongeluk verveelde ik me kapot. In vergelijking met nu kon ik echt niets. Tv was uitgesloten, de letters in de Linda. dansten voor mijn ogen en ik wilde wel bezoek ontvangen, maar eigenlijk was ik na twee minuten te moe om het gesprek te volgen.

Dat is nu anders. Ik zie ook wel dat ik behoorlijk veel vooruit ben gegaan. Ik kan bezoek ontvangen, ik kan een paar uur tv kijken, ik kan een boek lezen (een chicklit that is, aan literatuur hoef ik me nog niet te wagen). Toch heb ik moeite om aan het einde van de dag een voldaan gevoel te hebben over mezelf. Het is één ding om helemaal in de kreukels te liggen en jezelf op de bank te parkeren, het is iets anders om fysiek prima in orde te zijn en jezelf te moeten dwingen tot drie versnellingen terug.

Ik doe heel weinig, toch vliegt de tijd voorbij. Mijn dagen bestaan uit bezoekjes aan het revalidatiecentrum, regeltjes, oefeningen en rusten. Heel. Veel. Rusten. Toen ik klaagde tegen mijn ergotherapeut dat ik niet goed was in niets doen, zei hij blij; ‘je doet niet niks, je RUST! Je werkt aan je herstel!’ Nou, werken heeft nog nooit zo verdacht veel op niets doen geleken. Maar mijn brein moet van de ergo PRET hebben: Pauzeren, Rust nemen, Één ding tegelijk en Tempo aanpassen. Als ik dat toepas op mijn dagelijkse bezigheden, duren kleine klusjes ineens veel langer. Ook moet ik ieder uur ‘dempen’, door korte oefeningen de overprikkeldheid kortstondig naar beneden te krijgen. En natuurlijk de mindfulness oefeningen om me te richten op wat ik voel. Zo kan het zijn dat ik op een dag ruim op tijd heel rustig richting het revalidatiecentrum wandel (tempo aanpassen), ik na twee uur thuiskom en ga dempen, rusten, ontspanningsoefening doen, wat te eten maak, demp, een was in de wasmachine gooi, demp, de groenten voor het eten alvast snij, demp, kook en dat mijn dag dan om is.

En wat heb ik dan helemaal gedaan op een dag? In vergelijking met’vroeger’ geen hol. Maar die vroeger moet ik loslaten. Dus dan maar zo; in vergelijking met de eerste maanden na het ongeluk, kan ik nu zo’n beetje de marathon aan.

IMG_295900464991930

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s