Kaakchirurg

Ik was de laatste tijd zo druk bezig met het werken aan mijn hoofd, dat ik bijna vergeten was dat er ook nog een ingreep bij de kaakchirurg op me lag te wachten. Bijna, want iedere ochtend dat ik mijn gebitje weer in mijn mond moest wroeten, werd ik er weer even aan herinnerd.

Gister was het zo ver. Ik ging voor ingreep 1 van de 3. Er zou bot van de plaats van mijn verstandskies ‘geoogst’ worden en dat zou vervolgens, samen met ‘nepbot’ geplaatst worden op de plek waar mijn voortand ooit zat en waar de kaak nu langzaamaan aan het oplossen was. Dit was nodig om in een later stadium een implantaat te kunnen planten.

‘Is het te laat voor volledige narcose?’  grapte ik nog half-serieus. ‘Helaas wel,’ antwoordde de kaakchirurg eveneens grappend. ‘De anesthesist heeft net ontslag genomen.’ Het scheelde dat ik de man een aardige vent vond. Hij is benaderbaar en komt sympathiek over. Anders dan de neuroloog in het Haga Leyweg. Hij belichaamde in mijn ogen alles waar een arts aan behoort te voldoen, inclusief onleesbaar handschrift. Hij sprak uitsluitend jargon, alsof hij op die manier wilde bewijzen dat hij wist waar hij het over had. Voor mij had hij zich die moeite mogen besparen. Dat je in een witte jas in het ziekenhuis werkt, is voor mij al reden genoeg om onder de indruk te zijn. Gelukkig was mijn moeder mee, die spreekt nog een aardig woordje Ziekenhuisiaans. Maar ik begrijp niet waarom zo’n man dan ‘een X’ moet zeggen als ‘röntgenfoto’ de boel in 1 keer duidelijk maakt. En ik vind mezelf nog redelijk intelligent. Als mijn hersens eenmaal zover zijn, kan ik heus beredeneren dat ‘X’  waarschijnlijk komt van ‘X-ray’. Maar wat moet je met zo’n man als je het IQ van een aardbei hebt? Dan kan zo’n dokter toch net zo goed een ingewikkeld Chinees dialect spreken? Ik begrijp dat slecht. Een (niet geheel onbelangrijk deel) van het vak is toch ‘met mensen omgaan’? Leren ze dat dan niet op hun opleiding? Het lijkt mij net zoiets als het onderwijs. Als je ‘niet zoveel met die leeftijd’ hebt, zoals een studiegenootje van mij ooit bekende na een uit de hand gelopen les, dan heb je er toch eigenlijk niets te zoeken?

De kaakchirurg had in ieder geval wel opgelet bij ‘communiceren met patiënten 1.0’. Een vriendelijke man die stapje voor stapje uitlegde wat hij aan het doen was. Dat was prettig, want er lag een blauw operatiekleed over mijn ogen en ik had mijn oordoppen in. Ik was ver weg van alles wat er gebeurde in mijn mond. Hij opende eerst ‘het gat’ om te kijken hoeveel bot er straks nodig was. En toen stopte hij. ‘Wel heb ik… Ik wil je niet blij maken met een dode mus, maar ik denk dat we nog genoeg bot hebben om het schroefje er zo al in te draaien!’ Aangezien ik het afgelopen jaar van slecht nieuws naar slecht nieuws ben gehobbeld, kon ik wel janken van opluchting. Stap 1 van De Grote Ingreep kon overgeslagen worden. Geen vier tot zes maanden genezen tot de volgende ingreep pas plaats kon vinden. Eindelijk ging er eens iets goed! Ik kon de man wel zoenen, ware het niet dat mijn bovenlip onderhand zo dik opgezwollen was dat ik er met moeite overheen kan kijken.

En dat is waar ik me nu bevind. Met een cocktail aan pijnstillers en antibiotica, een speciaal mondspoelmiddel en een belachelijk dikke bovenlip. Maar wel een half jaar voor op schema. Dat dan weer wel. :)

 

20140523_09193720140523_092004

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s