Muts met touwtjes

Mijn zusje vroeg zich laatst hardop af of het minder erg is om dingen aan je voorbij te laten gaan als je toch weet dat je het niet kunt. Als je weet dat je er de energie niet voor op kunt brengen. Het tegenovergestelde is waar. Het voelt namelijk alsof ik het wél kan. Mijn lijf vóelt alsof het alles aankan en als ik gewoon rustig thuiszit, voelt mijn hoofd soms ook zo. Ik vind het verschrikkelijk moeilijk dat iedereen leuke dingen doet – uitgaat, danst, feest, sport, werkt – en dat ik thuis uit het raam zit te kijken.

Ik zat namelijk nooit stil. Ik werkte, sportte zoveel als ik kon, ik wilde een blinkend schoon huis, ik wilde vrienden zien, mijn vriendje zien, naar familie, het nieuws bijhouden, festivals bezoeken, tentoonstellingen in musea zien, iedere week nieuwe schoenen kopen. Ik was zo druk bezig dat ik mezelf regelmatig voorbij rende.

Nu is daar niets van over. Ik zit op de bank en ik haak. Zoals Lars het zegt; ik ben een muts met touwtjes. Ik baal ervan dat ik niet meer ‘meedoe’. Ik voel me niet nuttig en het voelt alsof ik van alles mis. Er zou een oorlog uit kunnen breken en ik zou het pas een maand later merken (of wanneer vijandelijke troepen door mijn straat zouden marcheren, maar laten we eerlijk zijn; waarom zouden ze dát nou weer doen?) Omdat ik op de bank zit. En haak.

image

Advertenties

Een gedachte over “Muts met touwtjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s