Now is mine – I’ll take it

Ik kan eigenlijk niet zo goed meer tegen geluid zonder beeld. Telefoneren vraagt enorm veel concentratie en ik gil regelmatig tegen Lars dat hij zijn muziek uit moet zetten. Welke muziek er ‘in’  is weet ik allang niet meer. Toch klinkt, net als wanneer je verliefd bent of liefdesverdriet hebt, bijna ieder liedje alsof het voor mij geschreven is. En de soundtrack van de afgelopen week was van dan K’s choice: Now is mine.

Ik moet leren om in het nu te leven en daarin te ontspannen. Ik krijg er zelfs fysiotherapie voor. Dat is voor iedereen een hels karwei. We zijn altijd bezig en doen nooit meer niets. De dag van vandaag valt vaak weg. Maar als ik nu niet luister naar hoe ik mij voel, merk ik dat over drie dagen nog. Als ik nu besluit rustig aan te doen, kan ik morgen veel meer. Ik kan mezelf op blijven vreten over hoeveel beter het vroeger was, ik kan me ongerust en wanhopig voelen over de onzekerheid van mijn toekomst. Maar daar verander ik nu niets aan. Ik moet leren om het nu naar mijn zin te hebben. En deze week gaat dat goed.

‘We zijn gewend om buiten te zijn als we ergens naartoe gaan. Misschien is het interessant om gewoon eens buiten te ZIJN.’ zei mijn SI therapeute. Ik word onrustig van het niet-sporten, de buurmeisjes stampten weer een vrolijk dansje boven mijn hoofd en de zon scheen. Vanavond ging ik eens buiten zijn.

Ik wandelde door het Uithofpark en ik had met mijzelf afgesproken de hele wandeling niet op mijn telefoon te kijken. Om lief te zijn voor mijn evenwicht, stond ik stil als ik ergens naar wilde kijken. En ineens had ik door dat ik al een hele tijd stil stond. Ik luisterde naar de kwetterende kleine vogeltjes, een duif koerde hoog bovenin de boom, op het fietspad-dus-niet-brommen kwam een stoute brommerrijder voorbij, de bladeren van de bomen ruisden in de wind, zes reigers op een rijtje wachtten rustig op hun kans aan de rand van de sloot, de zon scheen tussen de boomstammen door en rekte de schaduw op en in het weiland stommelden loom grote, dikke runderen. Ik heb heel vaak door dit park gerend, maar nooit viel dit mij op. Nu liet ik het opvallen. En het was heerlijk. En natuurlijk mis ik mijn drukke sociale leven. Ik mis het om op donderdagavond nog een wijntje te nemen omdat ‘het toch bijna weekend is’. Ik mis de luxe om domme dingen te doen. En ik begrijp ook dat niemand met mij wil ruilen. Maar vanavond in het park wilde ik voor het eerst heel even niet meer perse met mijn oude zelf ruilen. Natuurlijk werd ik direct gestraft door een stekende mug, maar het mocht de pret niet drukken. Vanavond stond ik in het park naar de natuur te kijken en was ik nergens anders.


~ Take my future, past, it’s fine. But n
ow is mine ~

f542539180e724c1a598f0055c82014c

Advertenties

5 gedachtes over “Now is mine – I’ll take it

  1. Wat een adembenemend stuk heb je geschreven. Ik heb het al is gezegd maar ik zie jou ooit nog is een goede roman schrijven!
    Het is mooi als je in je leven je kan aanpassen aan de omstandigheden (helaas heb je weinig keus in dit geval), maar het is knap dat je er voor openstaat en leert er niet tegen te vechten maar het toe te laten!
    Ik ben trots op mijn vriendin!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s