‘Maar wat vóel je dan?’

Zomaar een willekeurig gesprek dat ik vaak voer:
‘Hoi! Hoe gaat het?’
‘Goed hoor. Vandaag is alleen niet zo’n beste dag.’
‘Wat heb je dan? Hoofdpijn?’
‘Ja… een beetje… óók…’

Ik merk dat ik hier veel schrijf over welke gevolgen mijn klachten voor me hebben, maar eigenlijk nooit over wat die klachten nu precies zijn. Gelukkig maar, want ik geloof nooit dat er dan nog iemand dit blog zou bezoeken. En mijn klachten zijn zo vaag. Het is méér dan een beetje hoofdpijn, méér dan wat oververmoeid. Het beperkt me in het uitvoeren van de meest eenvoudige taken. En toch blijf ik het moeilijk vinden het te omschrijven.

Ik heb hoofdpijn. Ja absoluut. Zeker als ik teveel gedaan heb, een te ingewikkelde taak op me heb genomen of stress voel. Maar niet elke dag, de hele dag. Ik kan me niet concentreren, mijn gedachten vliegen van de hak op de tak en ik kan ze niet filteren. Fel licht doet pijn aan mijn ogen, harde geluiden aan mijn oren. Die laatste gaan suizen en zoemen en dan is het nooit meer stil in mijn hoofd. Van het zien van veel verschillende kleuren en drukke patronen word ik misselijk (ik begrijp ook nu pas de mensen die in eerste instantie bedenkingen hadden bij mijn behangkeuze), van het horen van geluid zonder beeld ook. Ik kan niet snel genoeg meer nadenken, dus ik mijd drukke plaatsen waar ik veel moet anticiperen en ik snap programma’s als CSI niet meer. Tijdens gesprekken probeer ik op te letten, maar vaak ben ik meer aan het opletten of ik oplet, dan dat ik het gesprek echt volg. Mijn hoofd is ontzettend snel ‘moe’. Ik kan een hele tijd meedoen alsof er niets aan de hand is, maar daarna ‘sta ik uit’. Dan vergeet ik woorden als ‘confrontatie’ en kan ik soms niet eens meer articuleren. Mijn geheugen is belabberd. Een mondelinge afspraak vergeet ik geheid. Ik heb veel last van mijn evenwicht. Het is niet zo dat ik écht omval, maar ik raak wel snel uit balans. Er zit een baksteen in mijn hoofd die soms meer drukt dan anders. Maar mijn hoofd voelt niet meer licht, niet meer vrij.

Dus ja, het is ontzettend vaag. En nee, je ziet het inderdaad niet (altijd) aan me. En inderdaad, ik heb hoofdpijn. Een beetje… óók.

tumblr_mbsa86CvZF1ryqt3q

Advertenties

Een gedachte over “‘Maar wat vóel je dan?’

  1. Wauw, je hebt dit heel mooi verwoord. Ik heb ook altijd moeite met uitleggen van wat ik voel of waar ik last van heb. Ik gooi t altijd maar op de dingen die “normale mensen” ook hebben maar eigenlijk dekt dat de lading nooit van wat ik voel. Maarja anders begrijpen “ze” het niet haha. (opeens doe je ook mee aan het hokjesdenken)
    En ohja ik heb ook nah btw 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s