Van de ezel en de steen

Vlak voor de vakantie had ik nog een kort gesprek met mijn directeur. Dat ik inderdaad niet meer terug zal komen in september. “Gaat het dan zoveel slechter dan eerst?” wilde hij weten. “In het najaar zag ik je hier toch redelijk monter rondlopen.” En het antwoord daarop is nee. En ja. En het is ingewikkeld.

Tot april van dit jaar had ik geen diagnose. Ik had de juist arts nog niet gevonden die mij in het juiste hokje kon plaatsen. En dus deed ik maar waarvan ik dacht dat het goed was. Ik wilde beter worden. Nee, schrap dat. Ik wilde beter zíjn. En dus deed ik de dingen die ik voorheen ook altijd deed, op de manier die ik gewend was. Dus ging ik werken. En sporten. En vrienden zien en dóór. Vooral door. Als ik op mijn werk aankwam voelde ik me wel heel moe van de reis, maar dat stopte ik weg. Als ik 1 uur lesgegeven had tolde de wereld voor mijn ogen, maar ik kon er niets mee want de volgende klas kwam alweer binnen. Als ik na die twee uur lesgeven thuiskwam was ik helemaal op, maar niemand die dat zag. En vervolgens moest ik van mezelf ook nog hardlopen ’s avonds.

De dips waren enorm en de frustratie over hoe naar ik me voelde en dat het maar niet beter ging ook. Maar als je niemand hebt die je vertelt dat het anders moet en vooral hóe, blijf je zelf maar proberen wat je goed dunkt.

Toen ik net begon met revalideren, stortte ik in. Alle vermoeidheid en frustratie en problemen van het afgelopen jaar mocht ik ineens voelen en ze kwamen in veelvoud terug. Die dip hadden ze voorspeld, maar toen ik er middenin zat leek hij uitzichtloos. Nu, een paar maanden op weg in mijn revalidatietraject, gaat het beter. Ik heb veel meer inzicht in welke dingen er veel van me vragen (dat begint al met het zonlicht buiten, dus laat staan een klas met kinderen) en hoe ik mijn energie beter over de dag kan verdelen. Ik heb al een hele tijd veel minder en veel minder grote dips en ik voel me minder somber. Daartegenover staat wel het besef dat ik een heleboel dingen dus moet laten. Ik begrijp echt niet meer hoe ik tot alle dingen in staat ben geweest die ik het afgelopen jaar heb gedaan. Een volle klas, een avondje kroeg, 10 km rennen met de CPC…

Je kunt jezelf ver pushen als je jezelf er maar van overtuigt dat het noodzakelijk is, blijkbaar.

Old habits die hard, merk ik. Lars en ik hebben een fantastisch leuk huisje gevonden. 1 september krijgen we de sleutel, dus nu moet er heel veel geregeld en gedaan worden en ik heb mezelf er al van overtuigd dat het nú moet. Dus heb ik mijn schoenencollectie al uitgezocht, een hele stapel CD’s weggegooid, shotglazen ingepakt, boeken weggedaan, de halve kelder op marktplaats gezet en een lijst gemaakt van alles wat er nog geregeld moet worden. En dan ben ik verbaasd dat ik ’s nachts zo’n druk hoofd heb dat ik niet in slaap kom…

Hoe was dat gezegde ook alweer? Een ezel stoot zich in’t gemeen niet twee keer aan dezelfde steen…?

81755c56e1ff9556e08999b087aa16cc

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s