Nachtwacht dan maar?

Het kan me soms ineens bespringen. Dan voel ik me de hele dag eigenlijk behoorlijk opgewekt, heb ik lekker gefröbeld thuis, net een lekkere cappuccino voor mezelf gemaakt en dan toch… is het ineens niet leuk meer.

Net bedacht ik dat ik wel even wat onderzoek wilde gaan doen naar de re-integratiebureaus die mijn maatschappelijk werkster in het revalidatiecentrum had aanbevolen. Allemaal gezellige, optimistische sites. ‘Op de toekomst gericht’, ‘kijken naar mogelijkheden’, ‘kansen zien en benutten’. En als je het zo stelt is het natuurlijk ook allemaal fantastisch.

Maar dat is het niet. Het is nu zomervakantie. Mijn collega’s hoeven ook niet naar school, veel van mijn vrienden zijn vrij. Maar dat duurt niet zo lang meer en dan? Dan gaat iedereen weer werken. Dan wordt het herfst en gaat het stormen en is de drukte van onze verhuizing voorbij. En dan moet ik nog steeds drie keer per week naar het revalidatiecentrum en kom ik voor het eerst in contact met het UWV. Dan moet ik een WIA-uitkering aanvragen en naar zo’n stom re-integratiebureau dat mijn ‘kansen’ gaat ‘benutten’ en zich op mijn ‘toekomst’ gaat ‘richten’. En dat terwijl ik wéét wat ik het liefste wil doen. Het liefste werk ik met jongeren en heel veel leuke collega’s.

Maar dat is druk en ik kan niet meer tegen drukte.

Vandaag hoorde ik iemand van achterin de vijftig dat ze nog wel wilde werken, want ze werd gek thuis. Ik kwam toen net bij de ontspanningsfysiotherapie vandaan, voelde me helemaal zen en bedacht dat ik me, ondanks alle stomme dingen, eigenlijk best vermaak de laatste tijd. ‘Ik hoef niet perse te werken om me goed te voelen’, dacht ik nog.

Grappig hoe je jezelf voor de gek kunt houden.

Ik wíl werken. Ik wil die laatste week van augustus net als mijn collega’s weer terug naar school, die klassen ontvangen. Van 0 tot 100 in drie seconden. Ik wil kunnen zeggen dat ik geschiedenisdocent bén, niet was. Ik wil een geregeld leven leiden. Kwart voor 8 de deur uit, half 6 thuis en dan nog een uurtje nakijken. Ik wil het en het kan niet en man, wat is dat stom.

Iemand had tegen een lotgenootje gezegd dat ze dan maar op een stoeltje naast de Nachtwacht moest gaan zitten. Dáár kan ik zelfs enthousiast over worden.De hele dag naast de Nachtwacht op een stoel! Maar vraag me dat na één dag schoolklassen, luid articulerende Amerikanen en fotograferende Aziaten nog eens…

82e75e198699c5bbd6adfca282ff330e

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s