Zielenknijpen

“Ik ben gewoon erg positief ingesteld.” zei ik trots.
“Bén je dat? Of denk je dat je dat voor anderen moet zijn?” vroeg mijn psych en ik dacht: ‘hèhè, lekker! We zijn aan het zielenknijpen!”

Er was na het ongeluk niet veel tijd om stil te staan bij wat er gebeurd was. Ik moest naar de tandarts en weer aan het werk en weer naar de tandarts. Vooral heel vaak naar de tandarts. En toen kwam Lars officieel bij mij wonen en probeerde ik nog een keertje aan het werk te gaan en moest ik de strijd aan met de verzekering. Enzovoorts. Al die tijd dacht ik dat ik gewoon niet zoveel te verwerken had. Ik had niet door dat ik niet verwerken wílde.

Het bekroop me ongemerkt. Ik werd steeds somberder en meer gespannen. Ik voelde me afgemat en gelaten. Écht blij of boos was ik niet. In de bus bedacht ik hoe gevaarlijk de chauffeur reed en hoe gemakkelijk het was om iemand aan te rijden. Op de fiets vermeed ik de grote wegen en sprong ik het liefst bij iedere zijstraat van het zadel om rustig uit te kunnen kijken. Ik kon 10 km rennen, maar zelfs na 5 minuten fietsen was ik uitgeput. Eigenlijk vond ik het gewoon echt heel eng, maar dat kon ik nog niet toegeven.

Ik dacht dat posttraumatische stress iets was voor militairen of slachtoffers van een moordaanslag. Mensen die écht iets hadden meegemaakt, zeg maar. Niet voor iemand die gewoon een tikje van een auto had gehad. Toch was dat de conclusie die de psycholoog al redelijk snel trok. En bij PTSS hoort een behandeling die EMDR heet; Eye Movement Desensitization and Reprocessing. In het kort bestaat de behandeling uit het denken aan de traumatische gebeurtenis terwijl je afgeleid wordt door ofwel geluidjes ofwel bewegingen die je moet volgen. Hierdoor kan je brein geen ontsnappingsroute meer bedenken en móet je de gebeurtenis wel verwerken. In twee sessies zakte de ervaring van Het Ongeluk van een 10 op de schaal van Verschrikkelijk naar een 0. Ik kan weer fietsen zonder angst en de spanning van deelnemen aan het verkeer is gezakt.

Het is niet zo dat ik het ongeluk niet erg meer vind. Of dat ik de gevolgen van het ongeluk nu minder zwaar vind. Maar ik kan er nu neutraal over praten. Lange tijd sprak ik over Het Ongeluk en mijn leven vóór en na dat ene moment. Maar ik besef nu dat ik dat niet voor altijd kan doen. Sterker nog; ik wíl dat niet voor altijd doen. Ik vertik het om de rest van mijn leven in te delen in een pre- en post periode. Ik weiger de komende jaren te blijven hangen in een grijs interbellum.

Ik ben gewoon weer Suus en dit is mijn leven nu. En ik heb ooit een ongeluk gehad en daar de gevolgen van ondervonden. Maar dat ik hersenletsel heb, betekent nog niet dat ik voor altijd slachtoffer ben.

08378e8895152f17bcb1f7b575640dde

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s