Pootjes

Vandaag is het zo’n dag dat het voelt alsof ik kilometers lange benen heb. Ik voel mijn knieën bewegen, maar de rest daaronder is ver, heel ver weg. Ik voel me Naomi Campbell. Op blokhakken en stelten.

Iedereen die mij kent, weet dat dat geen realiteit is. In vergelijking met mijn zussen met benen tot in de hemel, strompel ik voort op korte, stevige stompjes. Maar vandaag zijn het wel stompjes die heel ver weg zijn van waar ik mij bevind.

Het schijnt door de onbewuste spierspanning te komen in mijn lichaam. Die bouwt op waardoor ik het gevoel heb niet goed in contact te staan met mijn lijf. Ik voel me als een zwevend hoofdje dat aan de touwtjes van mijn armen en benen trekt als een poppenspeler. Wat dan helpt is ‘lopen met aandacht naar je voeten’. Ja, abacadabra inderdaad. Als ik mijn voeten niet voel, hoe kan ik er dan aandacht voor hebben? Hoe het ook kan, is doen alsof je door zompige, zuigende bagger loopt. En dat helpt bij mij, vraag me niet waarom. Ook al voelt het alsof ik de pinguïnpas uitvoer. Sensorische Integratie lijkt soms net toveren. Langzaam voel ik mijzelf dan zakken vanuit mijn hoofd, door mijn lijf, mijn korte beentjes in.

f99ff8a8aee9af016806ea21e959e53e

Advertenties

2 gedachtes over “Pootjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s