De vicueu… Visiee… Vucieu… Nou ja, die cirkel dus.

“En in de badkamer is ook alles al schoon, behalve de vloer en… Ehm… Deze. Dit ding. Hoe heet dat ook alweer?”
“De verwarming?”
“Ja dat!”

Dit weekend liep ik over. Zaterdag en zondagochtend was ik eerst hyperactief (Raar is dat. Ik ben dan net een klein kind. Als ik heel moe ben, kan ik mezelf om een of andere reden niet stoppen en doe ik de vreemdste dingen in de hoogste versnelling), daarna ging het lampje uit. Mijn oren suisden, mijn huid stond strak om mijn lichaam, mijn lijf voelde elektrisch geladen. Ik had enorme hoofdpijn en was zo moe dat ik niet meer kon nadenken en de energie niet had om mijn mond goed te bewegen tijdens het praten. Het was duidelijk: de grens had ik een paar dagen eerder achter me gelaten en was nu nog maar een nauwelijks zichtbaar stipje aan de horizon.

Ik moet veel oefenen – diepzitten, dempen, lopen met aandacht naar de voeten, ontspanningsoefeningen enzovoorts – en in mijn dagelijkse ritme ging dat eigenlijk prima. Ik had veel dingen verbonden aan bepaalde acties. Wanneer ik op de bank ging zitten, deed ik meteen even ‘voeten heffen’ (dempen), wanneer ik naar het revalidatiecentrum liep, kon ik meteen de aandacht naar mijn voeten brengen. Naar de wc gaan betekende ‘knie heffen’ (wederom dempen) en na de afwas was het tijd voor de drie minuten mindfulness vragen. Afgelopen dagen was ik mijn dagelijkse ritme kwijt, en dus ook alle acties die ik eraan verbonden had.

Ik heb ontzettend veel baat bij de therapieën die ik krijg in het revalidatiecentrum. En paradoxaal genoeg is dat juist waardoor het zo moeilijk vol te houden is. Als ik braaf al mijn opdrachtjes en oefeningen doe, ik mijn activiteiten weeg en veel rust, voel ik me bijna prima. Bijna zoals vroeger. En als ik me goed voel, is het echt heel moeilijk om niet méér van mezelf te willen. Want ik voel me goed, dus waarom zou ik niet nog even…? Het is een vicieuze cirkel. Wanneer ik me slecht voel, besef ik het belang van alle regeltjes en leef ik er naar, waardoor ik me weer beter ga voelen na een tijdje en ik mijzelf overvraag, zodat ik me vervolgens weer slecht voel…

Zondagavond was dus een teken aan de wand. En ik heb echt wel gas terug genomen (in vergelijking met vorige week was dat ook niet zo moeilijk), maar toch doe ik nog veel en demp en oefen ik te weinig. Het regelen, bedenken, plannen en mijmeren voor en over het nieuwe huis kost ook gewoon veel mentale energie. En dan merk ik dat ik bijvoorbeeld ontzettend veel last heb van de afdeling ledverlichting in de Ikea (sowieso… de Ikea! Poeh!), het gekras van een kraai buiten klinkt alsof die schijtvogel door mijn oren mijn hoofd in is gevlogen en ik woorden vergeet. En ik weet wel dat mensen wel vaker woorden vergeten (hoe vaak ik niet ‘ooooh, maar dat heb ik ook joh!’ hoor), maar dit is echt anders. Ik kwam altijd prima uit mijn woorden, zat nooit om geklets verlegen en vandaag kwam ik nergens op. ‘Primitief’, bijvoorbeeld. Heeft me een dag gekost en ik heb het net weer met synoniemen terug moeten zoeken. En dus ‘verwarming’. Ik bedoel, verwarming! Wie vergeet dát nou weer?!

Nou ja. Goed. Ik vandaag dus. En er zullen nog heel veel dagen volgen waarop ik heel gewone woorden ineens vergeten ben. Ik zal me er maar bij neerleggen.

Als iemand mij zoekt; ik ben even dempen.

790d409c1e147055a58e35fb89744e95

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s