Het Tandje

Museumstuk: Het Tandje

Museumstuk: Het Tandje

Toen ik op de grond lag was ik boos. Ik was boos op de mevrouw die bij mij neer knielde en onderweg op mijn rug steunde. Iedereen die ER of Grey’s Anatomy kent, weet dat je iemand blijvend kunt verlammen als je iets fout doet in een rug. Ik was boos op de mevrouw die de politie belde en zei dat er een meisje op de grond lag met een tand door haar lip. Zag ze dan niet dat het veel erger was dan dat? Maar bovenal was ik boos op die debiel in de rode Opel Astra. Omdat hij mij aangereden had, maar vooral omdat ik mijn tanden op het asfalt voor mij verspreid zag liggen.

Het ambulancepersoneel verzekerde mij dat het wel goed kwam, dat ze ergere dingen zagen, dat tandartsen heel veel kunnen tegenwoordig en dat het allemaal wel weer mooi zou worden. Ook hen vond ik stom. Zij hadden makkelijk praten. Zij hadden niet twee voortanden achterover in hun gehemelte staan en een bloedend gat waar een hoektand hoorde te zitten.

Ik had een mooi gebit. Een slecht gebit waarin al gaatjes vielen als ik een snoepje zág, maar wel een gebit van grote esthetische waarde. Mijn voortanden stonden kaarsrecht, mijn hoektanden waren mooi puntig. De beugel had zijn werk goed gedaan. Nu was dat allemaal weg. Drie weken lang heb ik met een enorme ijzeren stellage in mijn mond gelopen. Daarna kreeg ik ‘Het Tandje’ en was ik ineens bejaard.

Zonder tandje

Zonder tandje

Op een wonderbaarlijke manier zijn de tanden die een nacht lang ver naar achteren in mijn gehemelte hebben gestaan (laten we over het niveau van de zorg op de spoedeisende hulp maar niet beginnen), weer vastgegroeid in de kaak. Maar er was veel kapot. Van de hoektand stond alleen nog de wortel, van twee anderen stompjes. Maar die konden nog opgebouwd worden met een soort vulling. Mijn linkervoortand was zo beschadigd dat hij eruit moest, met wortel en al. En omdat mijn gehemelte gescheurd was en de kaak zo’n optater had gehad, moest ik meer dan een half jaar wachten voordat er begonnen kon worden aan een implantaat. Ik kreeg tot die tijd een plaatje. Een kunstgebit met maar 1 tand eraan. En die was er alleen maar voor het gezicht. Ik mocht er niet mee afhappen en moest hem ’s nachts uit. Hoewel er ergere dingen in het leven zijn (zo heb ik ondertussen wel gemerkt), was het feit dat ik op mijn 26e een bekertje met mijn kunstgebit op mijn nachtkastje had staan, toch behoorlijk confronterend.

Mét tandje

Mét tandje

Het Tandje werd een running gag. Ik bedacht dat ik er beter maar botte grappen over kon maken dan om blijven janken. Ook Lars maakte dankbaar gebruik van Het Tandje (of Het Gat wanneer ik mijn attribuut weer eens vergat). En laten we eerlijk zijn; het wás ook grappig. Ik vergat mijn tandje regelmatig in te doen. Zo heb ik me tijdens een rondje hardlopen ontzettend af zitten vragen waarom iedereen mij zo raar aankeek als ik vriendelijk gedag zei. Tot ik er thuis achterkwam dat Het Tandje nog in zijn bekertje stond. Of die keer op de camping, toen ik mijn tanden stond te poetsen en een lief meisje zei; “mevrouw, ik ben ook aan het wisselen!”

Vanochtend heeft de tandarts mijn implantaat op zijn plek geschroefd. Mán, wat is het fijn dat deze horde genomen is en ik weer ‘compleet’ ben!. Maar toch… Het voelt raar dat ik nu niets tegen mijn gehemelte heb drukken en tóch normaal kan glimlachen naar mensen. Het is stiekem een beetje kaal.

As good as new!

As good as new!

Advertenties

8 gedachtes over “Het Tandje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s