Hoera voor de zelfscankassa!

Sommige mensen verdienen een lintje. Anderen een medaille. Lars, mijn familie en vrienden verdienen stuk voor stuk de hele regenboog aan speldjes en penningen op hun revers. Maar er is één iemand die een standbeeld verdient. En dat is de persoon die de zelfscankassa heeft uitgevonden.

Boodschappen doen is nog altijd behoorlijk pittig voor mij.  Als je een klein beetje zou willen ervaren hoe het voor mij is, raad ik je aan om een avond goed door te zakken en niet op een cocktail meer of minder te kijken. Ga vooral lekker dicht bij de boxen staan zodat je oren de volgende dag goed piepen. En zet dan je wekker om half acht ’s ochtends en ga naar de drukste supermarkt die je kent. Blijf even stil staan om alles te horen en te zien. De boerderijactie waar je direct tegenaan loopt, alle kleuren groenten, fruit en verpakkingen tegen de wanden en langs de paden, de muziek uit de speakers, de bliepjes van de kassa’s, de stemmen van de klanten, het suizen van de wieltjes van de wagentjes en de mandjes die je tegenwoordig zo fijn kunt slepen, de omroepberichten, de voegen tussen de tegels, de krijsende kinderen die een ijsje willen en niet mogen, de mensen die tegen je aan stoten… Bij de kassa moet je je haasten want de volgende klant staat al met zijn karretje tegen je hielen te duwen voordat jij goed en wel je pincode hebt herinnerd. En dat je dan zwetend, zuchtend, puffend, met piepende oren en een bonkend hoofd thuiskomt, nog even alle boodschappen die je net gedaan hebt in de koelkast moet opbergen, in de kastjes waar ze horen, voordat je weer terug je bed in kunt.

Zo is boodschappen doen altijd voor mij. Waar mogelijk heb ik het me zo gemakkelijk mogelijk gemaakt. Oordoppen in, zonnebril op. Standaard boodschappenlijstje mee, op een rustig moment van de dag. Alle gekoelde spullen in één tas, zodat ik alleen die tas echt perse uit hoef te ruimen bij thuiskomst. En dan nog blijft het pittig.

En daarom is het zelfscannen zo’n uitvinding. Op mijn eigen tempo waggel ik de Appie door, twee boodschappentassen al uitgevouwen in mijn wagentje. De koude spullen kunnen in de ene tas, de houdbare in de andere. Op ieder gewenst ogenblik kan ik stilstaan en de spullen in mijn scanner vergelijken met mijn lijstje. En bij de kassa staat geen rij! Ik kan op mijn dooie gemak afrekenen, mijn pincode bedenken en de boodschappen zitten al in mijn tas!

Ik word tot nu toe wel steeds uitgekozen voor de steekproef. Blijkbaar kom ik over als iemand die regelmatig een paar zakken eierkoeken achterover drukt. Maar dat mag de pret niet drukken. De supermarkt zal nooit mijn lievelingsplek worden, maar het is een stuk minder grote nachtmerrie zo.

2daa0626ed17d559aacae154e8046883

 

Oh. En ik heb net 3,5 minuten diepgezeten met zakken. Dat zegt de meeste mensen niets, maar voor mij is het alsof ik train voor de marathon en de 21 km heb gehaald!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s