‘Naar omstandigheden goed’

3dbf044f05340426aafb6ac0f8d4fe47

“Hey Suus! Lang niet gesproken. Hoe is het nu met je?”
Dat is een vraag die ik op prijs stel en goed begrijp. Meestal wordt hij gesteld door mensen met wie ik altijd ontzettend fijn contact heb gehad, maar dat nu verminderd is omdat ik zo’n beetje in stilteretraite ben gegaan en de rest van de wereld gewoon doordraait. Ze bedoelen het goed en de vraag is oprecht.

Maar ik vind hem steeds moeilijker te beantwoorden.

Het antwoord is namelijk iedere keer weer hetzelfde: ‘Naar omstandigheden goed, nog altijd druk met revalidatie. Ik leer er steeds iets beter mee omgaan’. En stiekem word ik het langzamerhand zat dat antwoord te moeten geven. Niet omdat ik niet wil dat mensen interesse in mij tonen, maar omdat ik zo graag zou willen dat ik een ander antwoord voor ze had.

Wij mensen kunnen met twee dingen goed omgaan; vooruitgang en verval. Als je iets net kunt, probeer je er beter in te worden. Als je je been breekt, leer je opnieuw lopen. Als je ziek wordt, wordt je beter en wanneer je aan een nieuwe baan begint, wil je binnen drie jaar doorgegroeid zijn naar een betere positie. Het tegenovergestelde snappen we ook. Iemand die ziek wordt en er steeds slechter aan toe is, hoe vreselijk ook, daar kunnen we mee omgaan. “Hoe is het met je vader?” “Die wordt iedere dag verwarder. Laatst was hij verdwaald in zijn eigen straat.” Doodnormale vraag, acceptabel antwoord. Je kunt na het krijgen ervan even begripvol knikken, spijtig zuchten, vrijblijvend zeggen ‘als ik je ooit ergens mee kan helpen…’

Dat je na één dom ongeluk de rest van je leven ergens in blijft hangen, is niet te verstouwen. En er is ook heus nog wel vooruitgang. Toen ik begon met revalidatie kon ik even alles loslaten, waardoor ik voelde hoe moe en beroerd ik was. In vergelijking met toen, voel ik me over het algemeen een stuk beter. Maar dat is niet perse omdat het daadwerkelijk zo ontzettend veel beter met mij gaat. Het is vooral omdat ik weet wat veel van mij vraagt, mijn energie beter weet te verdelen, kortom; een flinke dosis inzicht in mijzelf en mijn beperkingen heb gekregen en me daar naar gedraag, dat het beter met me gaat. En er zit ook echt nog wel meer vooruitgang in de koker. Bij de sensorische integratie behandeling gaan we langzamerhand toewerken aan wat prikkelopbouw. In de activiteitenweger zit ik nu op zo’n 26 punten die ik per dag te besteden heb (tegenover zo’n 50 ‘vroeger’) en de verwachting is dat ik dat nog wel op kan bouwen tot ongeveer 35. Maar ik zal voor altijd afwegingen moeten maken, verstandige keuzes maken, belasting en belastbaarheid tegen elkaar afwegen. Het zal altijd ‘naar omstandigheden goed’ gaan, want die omstandigheden blijven bestaan.

Komende week begin ik aan het re-integratietraject. De inzet is om uiteindelijk betaald werk te vinden voor 1 (of misschien meerdere) uren per dag, voor 1 (of misschien meerdere) dagen per week. Ik hoor dat, ik begrijp dat. Maar ik kan het idee nog steeds niet loslaten dat ik over een jaar of vijf gewoon een ‘normale’ parttime baan ergens heb en gewoon ‘normaal’ meedraai in de maatschappij.

Ik ben namelijk ziek. En wie ziek is wordt beter. Zo werkt dat nu eenmaal.

25141164070ae0f76cfcf172ee579893

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s