Smeerolie gezocht

Ik wil al sinds woensdag een stukje schrijven over de SI behandeling. Dat we sinds deze week , na het dempen van prikkels en de manieren om te leren ontspannen en de hoge spierspanning los te laten, nu eindelijk zijn begonnen aan het opbouwen van prikkels. Dat dat goed nieuws is. Maar ik wil één woord gebruiken wat ik al dagen niet kan vinden. En dat ene woord voelt cruciaal. En dus typ ik dat stukje niet.

Het is een frustratie die ik misschien wel het moeilijkste van alles vind. Ik heb een intelligentietest moeten doen en daaruit blijkt in ieder geval dat ik er wat IQ betreft nog goed opsta. Dat wist ik zelf ook wel. Ik kan meepraten, meedenken, begrijp de meeste dingen wel. Maar iets moeten bedenken, op zo’n woord moeten komen bijvoorbeeld, kost ontzettend veel moeite. Het is alsof ik letterlijk de radertjes in mijn hoofd voel draaien en ze niet genoeg olie meer hebben. Ooit waren ze goed onderhouden en kon ik alert en adrem reageren op iedere gebeurtenis om mij heen. Nu zijn ze slecht onderhouden, roestig en stroef. Het doet pijn om ze heel hard aan het werk te zetten. Dat woord wat ik zo graag wil gebruiken, ik kom er niet op. Hoe hard ik ook nadenk, hoeveel hoofdpijn ik mijzelf ook aandoe.

En dan zou je zeggen; ‘Wat maakt het ook uit? Dan gebruik je toch een ander woord?’ En dat is objectief gezien natuurlijk ook het meest logische. Het doet er niet toe, gebruik een ander woord. Niemand behalve ik zal het doorhebben. Het doet er niet toe dat de vorige bewoner ineens voor de deur staat en ik hem aankijk als een zombie omdat ik hem niet kunt plaatsen en pas een half uur nadat hij vertrokken is begrijp wat hij kwam doen. Hij slaapt daar echt niet minder om. Het doet er niet toe dat ik geen loten voor de Grote Club Actie koop van de schattige meisjes aan de deur, omdat ik niet direct begrijp wat ze van mij willen en hoe ik dan dien te reageren. Het doet er niet toe dat als iemand spontaan langskomt, ik na hun vertrek bedenk dat ik ze best wat te drinken aan had kunnen bieden. Als ze dorst hebben drinken ze thuis wat.

Maar voor mij doet het er wel toe. Want ik weet dat het er zit, ergens in de diepe donkerte van mijn hoofd, maar ik kom er niet bij. En als ik het probeer, krijg ik ontzettend hoofdpijn. Maar toch blijf ik het proberen. Toch blijf ik het frustrerend vinden dat ik niet even een lot koop bij zo’n schattig klein meisje, dat ik niet adequaat tegen de vorige bewoner zeg dat ik zijn post wel doorstuur en dat ik niet de spontane gastvrouw weet te spelen (zonder ongelooflijk veel hoofdpijn). Het zit er namelijk nog. Zo bén ik nog. Alleen niet stante pede (kijk, dat woord floept er dan wel ineens uit. MEGAFRUSTREREND), niet als ik je niet verwacht, niet á la minute.

Ik heb tijd nodig om te schakelen. De raderen draaien, maar ze zijn wat stroef. En daar zal ik toch echt mee moeten leren leven.

dcdeaa2158125cb7abece1ed188006d9

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s