‘Prettige’ feestdagen

1275364_368167516676043_1058988228209784980_o

Als puber besloot ik dat ik ‘alto’ wilde worden. Ik verfde mijn haar knalrood en mijn ogen pikzwart, ik liep in wijde, felgekleurde broeken die over de grond sleepten en het regenwater tot in mijn knieholten opzogen. Ik luisterde niet naar Destiny’s Child of Alicia Keys, ik wilde geen Oililysjaal of Maggs schoenen en al helemaal niet dansen in Amphion zoals ‘iedereen’. Ik koos ervoor om vooral lekker niet mee te doen met de ‘massa’. En deed vervolgens dus hetzelfde als mijn vrienden. Zo werd ons zelfverkozen isolement toch best gezellig.

Je zou dus kunnen zeggen dat ik dit wel gewend zou zijn, dat iedereen druk doende is met alle dingen die zij denken die ‘moeten’ en dat ik niet meedoe. Maar ik merk steeds meer dat een eigen keuze en een gedwongen keuze, twee heel andere dingen zijn.

Het is bijna kerst. Iedereen maakt zich druk om wat er gegeten moet worden, wat er bij dat eten gedronken dient te worden, welke kleren er gedragen en welke families er bezocht moeten worden. De kerstborrel van het werk wordt met gezonde tegenzin bezocht, de acties voor de goede doelen met gemopper ondergaan. En ik doe niet mee.

Het is bijna kerst en ik maak me zorgen over hoe ik de kerstdagen doorkom. Hoe ik ervoor zorg dat deze feestdagen ook prettige dagen voor mij worden. Niet teveel plannen, veel rust, oordoppen, de juiste plaats aan de eettafel, op de juiste momenten rust pakken, wat te communiceren, hoe me te gedragen.

Het is bijna kerst en ik heb er geen zin in. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mensen. Ik hou van kletsen, gezelligheid, drukte om me heen. Maar het stukje Suus wat daarvan houdt is Suus 1.0. De ‘oude’ Suus die in elk gezelschap het hoogste woord voerde en op ieder feestje het licht uitdeed. De ‘nieuwe’ Suus houdt niet van mensen. Niet in grote groepen tenminste, niet lange tijd achter elkaar. En als het zo moet, dan houd ik er eigenlijk gewoon helemaal niet meer van. De oude Suus hield van de sfeer die bij kerst hoorde, van de familie bij elkaar, het haardvuur aan, het overpeinzen van het jaar dat geweest is en het uitkijken naar het kakelverse nieuwe jaar dat voor de deur staat. Maar mijn afgelopen jaar was niet zo leuk en de toekomst is onzeker. En mijn familie is warm en hecht en goed, maar ook groot en luidruchtig en druk. Alles waar ik vroeger zo van hield aan de feestdagen, vraagt nu (te) veel van me.

Goedbedoeld wordt er sussend gezegd: ‘Dan kom je even en ga je een uurtje rusten wanneer dat nodig is. Dan ben je er toch even bij.’ Ik begrijp wel dat er niets meer dan dat te bieden is. Dat er ook voor de buitenwacht niet veel meer van te maken is dan dat. Maar dan ben je er toch even bij?! Zou iemand van jullie daar genoegen mee nemen? Ik wil niet de restjes, ik wil niet in de woonkamer zitten terwijl het echte feest in de keuken gevierd wordt. Ik wil niet door het raam naar binnen kijken en af en toe een hapje eten toegeworpen krijgen.

Ik wil alles of niets en alles is teveel. Maar het alternatief staat mij niet aan. Dan maar niets. Geef mij maar een dekentje, een magnetronmaaltijd en Home Alone 1 tot en met 5. Kom me maar halen als het 2015 is. Tabee.

IMG_455840377874964

Advertenties

7 gedachtes over “‘Prettige’ feestdagen

  1. Pingback: Kersemus | Happy, hip en… hersenletsel

  2. Hoi hoi,

    Wij kennen elkaar verder niet maar, kwam per ongeluk op jouw blog terecht en alles is zo herkenbaar. Vooral als je nog vol in het leven stond en altijd energie had voor tien en alles is ineens anders, dat is vreselijk en niet te begrijpen en moeilijk te accepteren. Ik heb zelf bijna 2 jaar geleden hersenletsel opgelopen en daar kun je je af en toe ondanks alle mensen om je heen ontzettend eenzaam invoelen en soms begrijp je niks van hoe het verloopt. Reacties van anderen zijn lief en goed bedoeld maar af en toe kunnen ze je ook ontzettend op de kast jagen zonder dat het zo bedoeld is. Het troost me dan ook enigzins om het proces van anderen te lezen en dat ik er niet alleen in ben. Een blog als de jouwe is denk ik ook handig om te lezen voor de mensen die er niks van begrijpen om inzicht te krijgen in wat het nou inhoudt om iets te hebben wat niet direct zichtbaar is, maar o zo ingrijpend. Super dapper dat je het kan opschrijven en aan anderen durft te laten lezen.

    Hopelijk vind je een weg die voor jou prettig voelt ondanks alles. Ik kom daar met kleine stapjes, maar makkelijk is het zeker niet! Veel kracht gewenst en mooie kleine momenten die het.leven toch de moeite waard maakt.

    Like

    • Hoi K,
      Dankjewel voor je reactie! Ik merk inderdaad zelf ook dat het ontzettend prettig kan zijn (h)erkenning te vinden bij lotgenoten. Ik vind het altijd heel fijn als ik daar ook mijn steentje aan bij kan dragen. Uiteindelijk zijn we met zijn allen dan toch een beetje minder alleen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s