Wiebelen

Een tijdje geleden aten we bij mijn ouders. Mijn oudste zus deed een ingewikkelde yoga-positie voor. Mijn zusje vertelde over haar bootcamp trainingen en misschien wel, misschien niet gaan roeien. Ik kon natuurlijk niet achterblijven. Ik stond op, ging aan het hoofd van de tafel staan en zette mijn voeten op heupbreedte. Ik haalde mijn knieën van het slot en wiebelde zo langzaam van de ene voet, op de andere. Zo. Dat was mijn trucje.

Als kind had ik het niet zo op sport. Tijdens de korfbalwedstrijden keek ik liever naar de vliegtuigen in de lucht en bij de volleybal bedankte ik voor het hogere meisjesteam omdat ik niet zo hard mijn best wilde doen. Ballet vond ik geweldig, maar daar stopte ik mee want op mijn dertiende was dat uiteraard niet cool genoeg. In mijn studententijd holde mijn relatie met sport nog verder achteruit. Het was pas later dat ik het te pakken kreeg. En hóe.

Vóór het ongeluk sportte ik gemiddeld vier keer per week. Volleyballen voor de gezelligheid en de sociale contacten, fitnessen omdat ik potverdorie toch zeker een zwaarder gewicht kon pakken dan mijn buurvrouw. Ik had een blokjesbuik en de fitnessinstructeur noemde mij ‘droog’ (ik bedankte hem toen hartelijk en zei dat ik mijzelf ook erg grappig vond, maar dat bedoelde hij niet). Na het ongeluk heb ik een tijdje hardgelopen. Sneller zijn dan mijn groepje, steeds een beetje verder. En toen kwam ik in het revalidatiecentrum terecht en moest ik stoppen.

Mijn spierspanning was te hoog. Ik voelde mijzelf een zwevend hoofdje. Wat mijn lichaam deed leek aangestuurd te worden door een marionettenspeler. Ik moest eerst leren ontspannen, terug te zakken in mijn lijf, voordat ik ontspanning mocht gaan zoeken door inspanning.

Maar gisteren was het dan eindelijk zo ver. Voor het eerst ging ik weer iets aan lichaamsbeweging doen. Enigszins sceptisch, want ik ging naar een Chi Kung les. Sporten betekende voor mij altijd zweten en tot het gaatje gaan. Nu ging ik een beetje heen en weer wiebelen op zweefmuziek. Hoe inspannend kon dat zijn?

Ik heb de helft van de les aan de kant gezeten. Want al dat wiebelen was stiekem behoorlijk heftig voor mijn evenwichtsorgaan. Maar ik werd er wel rustig van, mijn hoofd leeg. En vanochtend toen ik op de fiets zat, voelden mijn benen loodzwaar. Eindelijk, na maanden, heb ik weer wat gesport en ik heb zelfs bijna-spierpijn om het te bewijzen.

Stap 1 is gezet. Volgend jaar de marathon!

349a37362b108aec50fa436feb075cc3

Advertenties

Een gedachte over “Wiebelen

  1. Pingback: Namasté | Happy, hip en… hersenletsel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s