Zwaar leven ( ja, nee maar echt waar)

Lange tijd vond ik dat ik mezelf niet zielig mocht vinden. Daar schoot ik tenslotte niets mee op. Iedereen vond het al zo zielig voor me, niemand had er wat aan als ik mee ging doen aan de medelijdenparade. Tegelijkertijd vond ik mezelf ook niet stoer of dapper. Eigenlijk kwam het erop neer dat ik die grote emoties (hè getver, emoties!) zo goed mogelijk negeerde.

Maar weet je? Daar schiet je uiteindelijk niets mee op. Doordat ik van mezelf niet zielig of (nog zo’n walgelijk woord) kwetsbaar mocht zijn, ontkende ik mijn eigen frustratie en verdriet. En na alle therapie in het revalidatiecentrum heb ik op zijn minst geleerd dat je je emoties moet verwerken om door te kunnen.

Nou, hier gaan we dan: ik kreeg gister weer correspondentie van de tegenpartij binnen en ik voel me daardoor boos, teleurgesteld, verdrietig, moedeloos en uit het veld geslagen. Oh, en had ik boos al genoemd? Ze vinden de causaliteit tussen ongeval en klachten nog altijd niet bewezen, pakken me op het feit dat ik vorig jaar nog dapper opperde dat ik het huishouden zo goed en zo kwaad zelf zou proberen te doen (‘dus achten wij vergoeding voor huishoudelijke hulp overbodig’) en willen graag mijn gehele medische informatie van de drie jaar vóór het ongeluk inzien (want wie heeft er ook behoefte aan privacy?). En ik wéét dat ik een dossiernummer voor hen ben en dit voor zo’n verzekeringsmaatschappij nu eenmaal de procedure is, maar voor mij is het mijn leven.

Ik heb mijn werk, mijn sport, mijn sociale leven en toekomstbeeld los moeten laten en de praktijk is dat ik de strijd aan moet met een kolos van een verzekeringsmaatschappij die het te druk heeft met rendementen, bonussen en woekerpolissen om een menselijk gezicht te laten zien. Daarnaast is Lars zijn baan kwijt, ben ik afgekeurd en moeten we zuinig aan doen omdat ik door het vermeende ‘causaliteitsprobleem’ geen voorschotten meer ontvang. Met Oud&Nieuw zeiden Lars en ik tegen elkaar dat dit ons jaar zou worden, maar het is soms echt behoorlijk moeilijk om de moed er in te houden.

Maar oké, Delta Lloyd. Als we het hard gaan spelen kun je het krijgen. Ik word namelijk moe en gefrustreerd en verdrietig van jullie, maar op dit moment bovenal boos. Ik weet dat jullie me murw willen slaan, zodat ik me af laat kopen met een schijntje. Maar jullie kennen misschien mijn dossiernummer, maar mij nog niet. En ik ben boos. Kom maar door met die procedures, zou ik willen zeggen. Bring it on.

image

Advertenties

11 gedachtes over “Zwaar leven ( ja, nee maar echt waar)

  1. Wat een rotperiode! Ontzettend herkenbaar betreffende de letselschade. Ze halen van alles uit de kast! Belangrijk is dat je kunt aantonen dat hetgeen in jouw medische file zit, jou niet heeft weerhouden/beperkt in jouw dagelijks leven en werk. Ik vond het zelf erg zware zittingen en als ik het logo al op een envelop zag, dan gingen mijn haren al overeind staan! Heel veel succes 🍀

    Like

    • Nou inderdaad, iedere keer als ik een mail ofzo van hen ontvang, raak ik al gestrest. Nou, niet meer. Het enige waar ik van beschuldigd kan worden is dat ik te hard mijn best heb gedaan om zo normaal mogelijk door te leven na het ongeluk en geen overbodige kosten heb gedeclareerd. Uiteindelijk moet dit opgelost worden. En als het zo ver is vier ik een feestje. Zo! ;)

      Like

  2. Dag Suzanne, wat schrijf je toegankelijke en herkenbare blogs. Ik zie dat je hetzelfde wapen gebruikt in deze blogs als ik, nl. Humor. Ga zo door, blijf schrijven, ik blijf ze lezen. Dank je wel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s