Hussepusse met je neus ertussen

Ik kan me herinneren dat ik als kind graag precies wilde weten wat we zouden eten die dag. En dat, als ik dat dan ging vragen bij mijn moeder, ik eigenlijk nooit goed naar het antwoord luisterde. Aan het einde van de middag liep ik dan meerdere keren de keuken in om steeds hetzelfde te vragen. Met drie zussen die op hun beurt ook graag altijd alles willen weten, kun je je voorstellen dat mijn moeder het snel zat was en antwoordde met een dooddoener: hussepusse met je neus ertussen.

Nu beslis ik uiteraard zelf wat ik ’s avonds eet (en vooruit, Lars mag af en toe ook iets kiezen), maar dat betekent nog niet dat dit iedere avond goed komt. Koken is en blijft een behoorlijke complexe taak, waar ik helaas niet iedere dag voldoende energie voor heb. Er zijn dagen dat ik te eigenwijs ben om daar aan toe te geven, en ik vervolgens in mijn vingers snijd, het eten laat aanbranden en Lars de keuken binnen komt rennen op het moment dat ik de pan aardappelschijfjes van het vuur stoot. Maar zelfs als ik een avond redelijk ‘normaal’ weet te koken, kan het fout gaan.

Toen ik nog middenin mijn revalidatie zat en écht weinig energie had, werkte ik met weekmenu’s. Er was een week A en een week B en die wisselden af, waardoor we iedere twee weken steeds hetzelfde aten. Het voordeel hiervan was dat ik mezelf geen hoofdpijn hoefde te peinzen over wat er nu weer op het boodschappenlijstje moest, dat ik in de winkel precies wist welke route ik moest lopen en wat ik moest kopen, en dat ik ’s avonds tijdens het koken precies wist wat er wanneer moest gebeuren. Het nadeel laat zich raden; het was eentonig en voelde suf.

Op dat vlak gaat het de laatste tijd weer een stuk beter. Ik merk dat ik mentaal wat flexibeler ben geworden. Ik vind het makkelijker om wat verschillende gerechten te bedenken en zelfs ‘ingewikkelde’ gerechten zoals risotto durf ik aan. Toch liep ik nog tegen één ‘klein’ probleempje aan:

Als ik op maandagochtend een boodschappenlijstje had opgesteld en Lars boodschappen ging doen, wist ik op maandagavond al niet meer wat we gingen eten. Dan keek ik in de koelkast en pakte maar wat en maakte daar wat te eten van. Om vervolgens op woensdag te denken: ‘Hè, we zouden vandaag toch courgettesoep eten? Waar is de courgette?!’ En dan aten we dus maar wat er nog over wat: hussepusse met je neus ertussen.

Maar ook daar is natuurlijk redelijk gemakkelijk een mouw aan te passen. We hebben sinds kort een krijtbord in de keuken waarop ik braaf schrijf wat we wanneer eten. Overzichtelijk en gestructureerd. En dan zegt dat kwade stemmetje in mijn hoofd natuurlijk wel dat het stom is dat ik zelfs dát niet kan onthouden, maar het helpt me. Ik bespaar mijn hoofd de energie van het moeten herinneren en ik grijp nooit meer mis. Het zijn zulke kleine dingetjes die het leven soms een stuk makkelijker kunnen maken. Kleine moeite, groot plezier.

IMG_20150319_181817

Advertenties

6 gedachtes over “Hussepusse met je neus ertussen

  1. voel mij als moeder nu toch echt genoodzaakt om te reageren. Het lijkt erop of deze kinderen aandacht te kort kregen toen ze klein waren en afgedaan werden met standaard uitdrukkingen. Met klem wil ik zeggen dat hier niets van waar is en alles is ontsproten uit kinderlijke breinen, die gebeurtenissen uit hun jeugd verkeerd onthouden hebben.

    mam

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s