Koningsdag

Daar doe ik niet aan.

(Daar zou ik het het liefst bij willen laten. Dat vind ik dan weer heel grappig. Lekker recalcitrant een chagrijnige opmerking plaatsen en verder lekker niks. Maar goed. Dat ik niet aan Koningsdag doe heeft een reden en ik schrijf dit ook met een reden op. Dus vooruit dan maar weer:)

Vorig jaar ben ik nog even gaan lunchen met mijn moeder en hebben we vervolgens een rondje vrijmarkt gedaan. We waren de auto nog niet uit of ik begreep dat het niet zo’n goed idee was geweest. Op een vrijmarkt zijn namelijk prikkels. Heel. Veel. Prikkels. Mensen, stemmen, geluiden, kleuren, geuren, een valse blokfluit, een iets te fanatieke amateur marktkoopman, spullen, honden, duwen, trekken… Toen werd ik er flink chagrijnig van dat ik zelfs zulke dingen niet meer kon. Nu kan ik me er niet zo heel druk meer om maken.

Ik vind Koningsdag sowieso een beetje een verplicht feest. Zo van ‘jottem jongens, we hebben een extra vrije dag gekregen dus we trekken allemaal iets ludieks oranjes aan en wat zal het gezellig zijn. Want dat moet’. Een beetje als Oud&Nieuw. Op Koninginnenach liep ik dan altijd met mijn ziel onder mijn arm door de stad op zoek naar waar Hét gebeurde. Want blijkbaar gebeurde Hét ergens en potverdorie, dat zou ik toch niet missen! En toch was ik blijkbaar altijd net op de verkeerde plek want écht los ging het nooit.

Ik ben er het afgelopen jaar gewend aan geraakt dat ik niet overal aan mee kan doen. Waar ik me vroeger druk kon maken over dat ik zowel zaterdag- als zondagavond niets te doen had (de horror!), zit ik nu hele weken thuis op de bank te haken. Alles went vanzelf. Daarnaast beleef ik ook zo weinig plezier aan overprikkeld en doodvermoeid raken dat ik dingen met liefde aan mij voorbij laat gaan. Ik zou bijvoorbeeld dolgraag naar Soldaat van Oranje willen, maar liever niet met dit hoofd.

En dus stond ik vanochtend in een compleet verlaten supermarkt wat boodschapjes te doen en rommel ik de rest van de dag wat in huis. Ergens daar buiten schijnt Hét te gebeuren, maar met wat ik hierbinnen heb ben ik eigenlijk net zo blij.

d59ff573a37d42a388d6ab712c894710

Ziek, zwak of overprikkeld?

Afgelopen weekend was ik ziek. Of in ieder geval, dat dacht ik. Misschien was ik wel gewoon heel moe. Soms weet ik dat tegenwoordig niet meer zeker.

Vrijdag had ik keelpijn, ik voelde me lamlendig, warm, hangerig, futloos. Vroeger zou ik gedacht hebben; ‘ah, griepje. Ik hoorde Rob Trip al vertellen dat de griepgolf heel lang duurt dit jaar’. Nu kan het van alles zijn. Verkoudheid, griepje, of gewoon dat ik veel te veel hooi op mijn vork neem de laatste tijd omdat ik denk dat ik alles weer aankan en dat ik nu de deksel op mijn neus krijg.

Ik ben langzamerhand gewend geraakt mezelf niet fit te voelen. Ik heb een continue baksteen in mijn hoofd, waardoor het voelt alsof ik me nooit volledig vrij en licht kan bewegen. Ik ben snel moe, verward, afgeleid en er zoemt en suist en tuut van alles in mijn hoofd. In het revalidatiecentrum heb ik geleerd om mijn grenzen te bewaken als de Berlijnse Muur. Ik kan niet zomaar de grens over zonder represailles. Dus als ik mij niet fit voel denk ik; ‘ooooh shit! Op de rem!’ Terwijl het natuurlijk ook gewoon hoofdpijn kan zijn.

En omdat ik de laatste tijd even klaar ben met mijn hersenletsel, vind ik dat ik afgelopen weekend gewoon ziek was. En ik snuf nog steeds een beetje dus ik vind dat ik de juiste diagnose heb gesteld. Dat is nu het fijne van een griepje, die mag je zelf constateren. Zonder daar direct duizend beperkingen en voorwaarden aan te hangen.

En vooruit, ik doe het even rustig aan. Maar alleen omdat ik ziekig ben. Dan is het tenminste te doen.

bad-cold-selfish-funny-ecard-TFq

Geef om je hersenen

Ik heb niet gekeken gisteravond, dus ik kan niets over de uitzending zeggen. Ik kan niet zeggen of het herkenbaar was, treffend, aangrijpend of dat Leontine Borsato inderdaad zo’n irritant meelevend Natasja Frogertje stond te doen de hele avond (het voorstukje leverde mij in ieder geval steeds kromme tenen op). Ik kan alleen zeggen waarom ik niet gekeken heb. En dat heeft maar heel weinig met Leontine te maken en heel veel met mij.

De eerste gedachte die in mij opkwam bij de vooraankondiging van de uitzending van Geef om je hersenen, was die aan een uitzending voor de tsunamiramp, de orkaan op Haïti, help die arme Afrikaanse kindjes de winter door. En ik weet dat er echt geld nodig is, dat de Hersenstichting dit geld wil gebruiken voor onderzoek naar manieren om hersenziekten te genezen of voorkomen. En dat is natuurlijk een prachtig doel. Man, als ik een pilletje zou kunnen nemen dat mijn hoofd weer ‘normaal’ zou maken, zou ik geen seconden hoeven nadenken. Zelfs niet als de bijwerkingen pukkels en een eeuwig durende snotneus zouden zijn. Maar ik doe al heel lang heel hard mijn best om een (over)winnaar, of op zijn minst een normaal mens met net als ieder wat bagage te zijn, dat ik er iebelig van word om bij een groep te horen waar een inzamelingsactie voor nodig is. Dan ben je meteen weer patiënt, zielepoot, slachtoffer.

Daarnaast herkende ik bij mijzelf een gevoel dat ik lange tijd gehad heb. ‘Zo erg is het bij mij niet, dus ik hoor daar niet bij’. Die gedachte heeft lang gespeeld, zelfs toen ik vlak voordat ik in het revalidatiecentrum begon lotgenootje Yvette ontmoette en vrijwel alles in haar verhaal herkende. Maar zij moest in stukjes koken, zij kon niet op het terras zitten, zij kon haar oude werk niet meer uitvoeren. Zo erg was het bij mij niet. Ik googelde naar mijn symptomen maar kwam alleen maar droevige verhalen tegen over mensen die in een rolstoel belandden na een verkeersongeval en niet meer konden praten en spastisch waren geworden. Zo erg was het bij mij zéker niet. Ik hoorde verhalen van lotgenoten die afgekeurd werden en voelde mij daar niet door aangesproken, want zo erg was het niet bij mij. Keer op keer werd mijn ongelijk bewijzen, keer op keer moest ik aan mijzelf toegeven dat ik mijzelf wél bij al die lotgenoten mocht scharen en dat ik geen aansteller was als ik mijzelf dat toestond. Maar toen ik afgelopen week een aantal keer het verhaal van Evan langs zag komen, was het daar weer. Evan lag na een ongeluk in coma, moest weer opnieuw leren lopen, praten, eten. Zo erg is het niet bij mij, ik hoor daar niet bij.

Ik wilde niet kijken omdat ik bang was me een voyeur te voelen, een aansteller. Iemand die aan de haal is gegaan met het leed van duizenden mensen en daar een blog over schrijft en complimenten over ontvangt. Iemand die dit blijkbaar nodig heeft om aandacht te krijgen en gezien te willen worden. Ik werd er baldadig en opstandig van. Ik ben niet hulpbehoevend en al helemaal geen zielepoot. Rot op met je goede bedoelingen, ik red me wel.

De laatste tijd merk ik ook dat ik wel weer even klaar ben met emotioneel gedoe over mijn beperkingen. Ik heb even geen zin om het erg te vinden, om mijzelf zielig te vinden, om te balen van dingen die ik misloop. Ik las reacties op Facebook dat de uitzending zo aangrijpend was geweest en ik dacht; mooi dat ik niet gekeken heb! Het is alsof ik net een marathon gerend heb en denk; dat nóóit meer. Ik weet ook wel dat het binnenkort weer gaat kriebelen en ik me metaforisch weer in wil schrijven voor een nieuwe race. Dat ik er weer tegenaan wil. Dat ik de emoties ook weer het hoofd wil bieden om verder te kunnen. Misschien dat ik tegen die tijd nog eens Uitzending Gemist aanzet en eens lekker een potje ga janken bij al die aangrijpende verhalen. Op dit moment kan ik alleen maar zeggen dat ik me er ongemakkelijk en iebelig bij voel. En er wel/niet* door aangesproken.

 

*doorhalen wat niet van toepassing is.

5f5d97734b4adc484ad108524d69ac9d

Rokjesdag

Hoera de lente is er! En dan kan ik natuurlijk wel allemaal zielige verhalen op gaan hangen over hoe zonneschijn en warm weer helemaal niet samengaan met mijn gedoetjes, maar ik vind het heerlijk! De vogeltjes fluiten, de zon schijnt (en hij staat hoger dan in de winter, waardoor ik er beter tegen kan), de magnolia in de tuin van de buren bloeit fantastisch mooi, het is lekker lang licht ’s avonds (waardoor ook ik het gevoel krijg dat ik meer kan doen op een dag, wat ietwat tricky is) en de winterjas kan uit. Genieten!

Er is alleen één dingetje waar ik me een beetje zorgen om maak. En dat is blote-benen-weer.

Ik heb al tot in den treuren uitgelegd waarom douchen niet fijn is voor mij. Dat zal ik niet nog een keer doen. Ik zeg alleen nog even dat ik altijd heel blij ben als ik er binnen een minuut of vijf vanaf kan zijn. En dus is de vraag: Hoe moet dat nu met benen scheren?

Ik heb vaak last van aanraking. Kleding die niet lekker meer zit, Lars die uit de buurt van mijn oren moet blijven… Teveel aanraking is teveel prikkels en dus al snel verschrikkelijk. Een scheermes over mijn benen halen, is dus een nare en zware aangelegenheid. En het is nog eens gevaarlijk ook. Want ik moet hoe dan ook met mijn hoofd naar voren bukken. Zitten op mijn douchekrukje helpt al bij het bewaren van mijn evenwicht, maar als ik dan naar mijn benen toe moet bukken, moet ik me tegenhouden niet voorover te vallen, en zet ik mijn been tegen de muur voor me, kukel ik achterover van het krukje af. Met een scherp mes is dat natuurlijk niet aan te raden.

Ik heb andere manieren geprobeerd, maar epileren doet pijn, harsen is teveel gedoe voor een te pijnlijk resultaat, ontharingscrème moet zó lang intrekken dat mijn huid al geïrriteerd is voordat ik het eraf kan spoelen… En een vrolijke hippiejungle laten staan gaat me ook wat ver.

Zolang het lente is, kan ik nog wegkomen met een lange broek, panty of maxiskirt. Maar hoe dat moet als het warmer wordt, weet ik nog niet. Vraag me dat in juli nog maar eens.

IMG_300740916218048

9 april (2015 edition)

9ef9e667b0ec36949b5c91b285d2ebfe

Ik vier vandaag een bitter jubileum. Het is 9 april. Twee jaar geleden werd ik aangereden, een jaar geleden had ik mijn eerste afspraak in het revalidatiecentrum en vertelde de bedrijfsarts mij dat ik moest stoppen met lesgeven. Twee jaar geleden fietste ik van mijn volleybaltraining naar huis. Ik was 25 jaar oud, had sinds kort een relatie met Lars, was geschiedenisdocente en zat mij daar op de fiets af te vragen welke aanpak ik het beste kon kiezen voor mijn stagiair en of ik die donderdag een groepsles zou volgen in de sportschool, of gewoon zelf zou trainen. Een jaar geleden liep ik het revalidatiecentrum in, in de hoop dat zij mij beter zouden kunnen maken. Het liefst binnen een maand. Nu zit ik hier achter mijn laptop: 27 jaar, afgekeurd en sinds gisteren ook officieel geen docente meer.

De optelsom is weinig positief. In vergelijking met mijn leven van vóór het ongeluk, heb ik vooral afscheid moeten nemen van een heleboel dingen. Ik werk niet meer, sport niet meer, ga de stad en de kroeg niet meer in. Ik ga niet naar de film, het terras, ik mijd drukke plaatsen en rijd geen auto meer. Ik ga geen avondjes meer dansen en drink geen alcohol meer. Ik wilde nog gaan studeren, mijn eerste graad halen. Nu schrijf ik een blog als deze met steeds korte pauzes tussendoor.

Maar voordat je denkt dat het allemaal kommer en kwel is voor mij; het is best te dragen. Het scheelt dat het loslaten en afscheid nemen steeds met stapjes is gegaan. Dat ik vorig jaar al wist dat ik niet meer terug zou komen voor de klas en twee weken geleden de brief ontving dat mijn contract werd ontbonden. Inderdaad, het is steeds wéér incasseren, steeds opnieuw loslaten. Maar het gaat ook geleidelijk en dat maakt het draaglijk.

En ik heb de afgelopen twee jaar ook ontzettend veel geleerd. Over mijzelf, de maatschappij, de gezondheidszorg, de werking van de hersenen. Ik heb tijd gekregen om te genieten van dingen waar ik in mijn hectische leven vroeger niet aan toe zou zijn gekomen. Even een korte balans:

– Alle dingen die je doet, bepalen niet wie je bent. Er zit iets fundamenteels in je dat constant blijft. Ik ben wie ik in mijn kern ben. Ik ben niet alle duizenden dingen die ik vroeger wel deed en nu niet meer;
– Prioriteiten stellen is het grootste cadeau dat je jezelf kunt geven. Nee zeggen kan soms zó lekker zijn!;
– In iedere dag zit iets om dankbaar voor te zijn;
– Ik geloof niet in ‘vechten’ tegen een ziekte of voor het overkomen van beperkingen. Als het niet lukt, impliceert dit namelijk dat je niet hard genoeg gestreden hebt. Accepteren dat een bepaalde situatie is zoals die is en er het beste van maken, is vaak veel knapper;
– Ik geloof net zo min dat ieder mens de hoeveelheid ellende krijgt die hij of zij aankan. Ieder huisje draagt zijn kruisje. Het is niet dapper om daarmee te dealen, het is gewoon nodig.
– Als je je eigen grenzen niet aangeeft, bepalen anderen die voor je. En of dat nu iemand is die veel te veel van mij eist, of Lars die zich bazig over mij bekommert omdat ik niet naar mijn eigen lijf luister, het is hoe dan ook mega irritant;
– Familie en vrienden zijn het grootste goed;
– Lars is een held. Ik zeg het niet vaak genoeg. Maar dat hij is gebleven, dat hij mij overal in steunt en dat hij mij altijd aan het lachen kan maken, is op zijn minst een eervolle vermelding waard;
– Af en toe lekker een potje janken doet wonderen;
– Niet iedereen zal begrip hebben voor mijn situatie en dat is ook prima;
– Je hoeft niet te hebben wat een ander heeft en je hoeft niet te doen wat een ander doet. Hoe gelukkig word je van een mooi instagramaccount als de rest van je leven eigenlijk leeg en inhoudsloos is?;
– Ik heb eigenlijk een hekel aan van die vrouwen met hun inspirerende quotes;
– Ik heb ook een beetje een hekel aan mensen die bloggen en dat superbelangrijk vinden. Maar bloggen heeft mij ontzettend veel geholpen. Ik krijg meer inzicht in mijzelf, ik verschaf meer inzicht in mijn proces en beperkingen en ik kan bij ieder ding dat fout gaat denken: ‘Yes! Hier kan ik over bloggen!’, wat het minder zwaar maakt;
– In mijn hart ben ik een ANWB-vrouw. Je doet mij geen groter plezier dan door de duinen wandelen en kibbeling halen bij de visboer en een konijntje weg te zien schieten tussen het helmgras (Lars wil helaas geen matchende Human Nature outfits);
– Het leven is leuker als je het allemaal niet te serieus neemt (vooral jezelf niet);
– Groots dromen mag. En het uitspreken ook. Dus hier komt het: Ooit schrijf ik een boek.

655dad311d92e4f99163632d55005933