9 april (2015 edition)

9ef9e667b0ec36949b5c91b285d2ebfe

Ik vier vandaag een bitter jubileum. Het is 9 april. Twee jaar geleden werd ik aangereden, een jaar geleden had ik mijn eerste afspraak in het revalidatiecentrum en vertelde de bedrijfsarts mij dat ik moest stoppen met lesgeven. Twee jaar geleden fietste ik van mijn volleybaltraining naar huis. Ik was 25 jaar oud, had sinds kort een relatie met Lars, was geschiedenisdocente en zat mij daar op de fiets af te vragen welke aanpak ik het beste kon kiezen voor mijn stagiair en of ik die donderdag een groepsles zou volgen in de sportschool, of gewoon zelf zou trainen. Een jaar geleden liep ik het revalidatiecentrum in, in de hoop dat zij mij beter zouden kunnen maken. Het liefst binnen een maand. Nu zit ik hier achter mijn laptop: 27 jaar, afgekeurd en sinds gisteren ook officieel geen docente meer.

De optelsom is weinig positief. In vergelijking met mijn leven van vóór het ongeluk, heb ik vooral afscheid moeten nemen van een heleboel dingen. Ik werk niet meer, sport niet meer, ga de stad en de kroeg niet meer in. Ik ga niet naar de film, het terras, ik mijd drukke plaatsen en rijd geen auto meer. Ik ga geen avondjes meer dansen en drink geen alcohol meer. Ik wilde nog gaan studeren, mijn eerste graad halen. Nu schrijf ik een blog als deze met steeds korte pauzes tussendoor.

Maar voordat je denkt dat het allemaal kommer en kwel is voor mij; het is best te dragen. Het scheelt dat het loslaten en afscheid nemen steeds met stapjes is gegaan. Dat ik vorig jaar al wist dat ik niet meer terug zou komen voor de klas en twee weken geleden de brief ontving dat mijn contract werd ontbonden. Inderdaad, het is steeds wéér incasseren, steeds opnieuw loslaten. Maar het gaat ook geleidelijk en dat maakt het draaglijk.

En ik heb de afgelopen twee jaar ook ontzettend veel geleerd. Over mijzelf, de maatschappij, de gezondheidszorg, de werking van de hersenen. Ik heb tijd gekregen om te genieten van dingen waar ik in mijn hectische leven vroeger niet aan toe zou zijn gekomen. Even een korte balans:

– Alle dingen die je doet, bepalen niet wie je bent. Er zit iets fundamenteels in je dat constant blijft. Ik ben wie ik in mijn kern ben. Ik ben niet alle duizenden dingen die ik vroeger wel deed en nu niet meer;
– Prioriteiten stellen is het grootste cadeau dat je jezelf kunt geven. Nee zeggen kan soms zó lekker zijn!;
– In iedere dag zit iets om dankbaar voor te zijn;
– Ik geloof niet in ‘vechten’ tegen een ziekte of voor het overkomen van beperkingen. Als het niet lukt, impliceert dit namelijk dat je niet hard genoeg gestreden hebt. Accepteren dat een bepaalde situatie is zoals die is en er het beste van maken, is vaak veel knapper;
– Ik geloof net zo min dat ieder mens de hoeveelheid ellende krijgt die hij of zij aankan. Ieder huisje draagt zijn kruisje. Het is niet dapper om daarmee te dealen, het is gewoon nodig.
– Als je je eigen grenzen niet aangeeft, bepalen anderen die voor je. En of dat nu iemand is die veel te veel van mij eist, of Lars die zich bazig over mij bekommert omdat ik niet naar mijn eigen lijf luister, het is hoe dan ook mega irritant;
– Familie en vrienden zijn het grootste goed;
– Lars is een held. Ik zeg het niet vaak genoeg. Maar dat hij is gebleven, dat hij mij overal in steunt en dat hij mij altijd aan het lachen kan maken, is op zijn minst een eervolle vermelding waard;
– Af en toe lekker een potje janken doet wonderen;
– Niet iedereen zal begrip hebben voor mijn situatie en dat is ook prima;
– Je hoeft niet te hebben wat een ander heeft en je hoeft niet te doen wat een ander doet. Hoe gelukkig word je van een mooi instagramaccount als de rest van je leven eigenlijk leeg en inhoudsloos is?;
– Ik heb eigenlijk een hekel aan van die vrouwen met hun inspirerende quotes;
– Ik heb ook een beetje een hekel aan mensen die bloggen en dat superbelangrijk vinden. Maar bloggen heeft mij ontzettend veel geholpen. Ik krijg meer inzicht in mijzelf, ik verschaf meer inzicht in mijn proces en beperkingen en ik kan bij ieder ding dat fout gaat denken: ‘Yes! Hier kan ik over bloggen!’, wat het minder zwaar maakt;
– In mijn hart ben ik een ANWB-vrouw. Je doet mij geen groter plezier dan door de duinen wandelen en kibbeling halen bij de visboer en een konijntje weg te zien schieten tussen het helmgras (Lars wil helaas geen matchende Human Nature outfits);
– Het leven is leuker als je het allemaal niet te serieus neemt (vooral jezelf niet);
– Groots dromen mag. En het uitspreken ook. Dus hier komt het: Ooit schrijf ik een boek.

655dad311d92e4f99163632d55005933

Advertenties

9 gedachtes over “9 april (2015 edition)

  1. Pingback: Behoorlijk mooi – 9 april 2016 | Happy, hip en… hersenletsel

  2. Ik kreeg een dak op mijn hoofd van 80 kilo. De houtbouwer uit Groot Ammers ( mag geen namen noemen…maar dat komt nog wel een keer, een vreselijke arrogante kale man met grote horloges en een te strakke spijkerbroek :) ( sorry dat moest ik even kwijt ) had na het eerder naar beneden komen van zo’n zelfde dak, de moeite niet genomen een en ander zoals verzocht te controleren. Wel had hij aangegeven het te hebben gedaan. Het vrij dikke bouwinspectie rapport staat vol met bouwfouten. Al met al ze hebben er een puinhoop van gemaakt. Nu zit in na 16 maanden tobben al geruime tijd in Heliomare. Hersenletsel, epilepsie aanvallen,rolstoel de hele mik mak…Je hebt gelijk ….verzekeringsmaatschappijen zijn bloedhonden….Maar ook de betreffende aannemer en zijn compagnons zijn schoften. Een keer informeren…wel nee… Ze hebben mijn leven afgenomen, een van mijn bedrijven ben ik al verloren. Voor het tweede wordt gevochten. Ik mis mijn gezin, mijn sociale leven, mijn wandelingen met mijn hond, mijn werk, mijn lieve en geweldige medewerkers. En ja..ha..ha…ik ben een van die vrouwen die af en toe een inspirerende quots plaats…ben verder echt aardig :) het helpt mij om in mijn prikkelarme revalidatie met al het verdriet en emotie mezelf op de been te houden. Te knokken en te hopen. Hoop dat de daders zullen boeten, hopen dat ik ooit weer een stukje kan lopen, hopen dat ik ooit mijn hersenen weer een beetje kan aansturen, zonder zoveel in te leveren. Ik geniet van de kleine dingen, en probeer de humor te behouden ook al voel ik mij vaak ” Onthoofd “.

    Liked by 1 persoon

    • Wat een indrukwekkend verhaal! Het is vreselijk moeilijk dat je leven van het één op het andere moment compleet overhoop geschopt kan worden door toedoen van een ander. Daar voel je je zo ontzettend machteloos en wanhopig door! En ik heb geleerd dat acceptatie een vicieuze cirkel is. Het ene moment denk ik dat ik me verzoend heb met de beperkingen en binnen die beperkingen best een gelukkig leven heb, en het volgende moment wil ik het huis van de jongen die mij aangereden heeft in brand steken omdat ik het zo oneerlijk en klote vind. Maar ook dat helpt allemaal niets, natuurlijk.

      Ik probeer inderdaad ook de humor te bewaren. Vandaar ook de quotes-opmerking. Zoals je verder op mijn blog kunt zien ben ik ook ‘zo’n vrouw’ ;) Ik denk dat je drie keuzes hebt als zoiets je overkomt: je kunt proberen doorgaan alsof er niet zoveel aan de hand is en gefrustreerd tegen al je grenzen opbotsen, je kunt er heel verdrietig en gedeprimeerd van worden en geen plezier meer maken, of je kunt ervoor kiezen om dan maar te lachen om wat er grappig is en er ‘het beste van te maken’, hoe stom dat ook klinkt. Ik hoop dat het jou ook lukt dat laatste te proberen. Ik ben na 2,5 jaar ook nog steeds proberende ;)

      Like

  3. Pingback: Tip! | 575 Tip! | Planeet Renate

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s