Geef om je hersenen

Ik heb niet gekeken gisteravond, dus ik kan niets over de uitzending zeggen. Ik kan niet zeggen of het herkenbaar was, treffend, aangrijpend of dat Leontine Borsato inderdaad zo’n irritant meelevend Natasja Frogertje stond te doen de hele avond (het voorstukje leverde mij in ieder geval steeds kromme tenen op). Ik kan alleen zeggen waarom ik niet gekeken heb. En dat heeft maar heel weinig met Leontine te maken en heel veel met mij.

De eerste gedachte die in mij opkwam bij de vooraankondiging van de uitzending van Geef om je hersenen, was die aan een uitzending voor de tsunamiramp, de orkaan op Haïti, help die arme Afrikaanse kindjes de winter door. En ik weet dat er echt geld nodig is, dat de Hersenstichting dit geld wil gebruiken voor onderzoek naar manieren om hersenziekten te genezen of voorkomen. En dat is natuurlijk een prachtig doel. Man, als ik een pilletje zou kunnen nemen dat mijn hoofd weer ‘normaal’ zou maken, zou ik geen seconden hoeven nadenken. Zelfs niet als de bijwerkingen pukkels en een eeuwig durende snotneus zouden zijn. Maar ik doe al heel lang heel hard mijn best om een (over)winnaar, of op zijn minst een normaal mens met net als ieder wat bagage te zijn, dat ik er iebelig van word om bij een groep te horen waar een inzamelingsactie voor nodig is. Dan ben je meteen weer patiënt, zielepoot, slachtoffer.

Daarnaast herkende ik bij mijzelf een gevoel dat ik lange tijd gehad heb. ‘Zo erg is het bij mij niet, dus ik hoor daar niet bij’. Die gedachte heeft lang gespeeld, zelfs toen ik vlak voordat ik in het revalidatiecentrum begon lotgenootje Yvette ontmoette en vrijwel alles in haar verhaal herkende. Maar zij moest in stukjes koken, zij kon niet op het terras zitten, zij kon haar oude werk niet meer uitvoeren. Zo erg was het bij mij niet. Ik googelde naar mijn symptomen maar kwam alleen maar droevige verhalen tegen over mensen die in een rolstoel belandden na een verkeersongeval en niet meer konden praten en spastisch waren geworden. Zo erg was het bij mij zéker niet. Ik hoorde verhalen van lotgenoten die afgekeurd werden en voelde mij daar niet door aangesproken, want zo erg was het niet bij mij. Keer op keer werd mijn ongelijk bewijzen, keer op keer moest ik aan mijzelf toegeven dat ik mijzelf wél bij al die lotgenoten mocht scharen en dat ik geen aansteller was als ik mijzelf dat toestond. Maar toen ik afgelopen week een aantal keer het verhaal van Evan langs zag komen, was het daar weer. Evan lag na een ongeluk in coma, moest weer opnieuw leren lopen, praten, eten. Zo erg is het niet bij mij, ik hoor daar niet bij.

Ik wilde niet kijken omdat ik bang was me een voyeur te voelen, een aansteller. Iemand die aan de haal is gegaan met het leed van duizenden mensen en daar een blog over schrijft en complimenten over ontvangt. Iemand die dit blijkbaar nodig heeft om aandacht te krijgen en gezien te willen worden. Ik werd er baldadig en opstandig van. Ik ben niet hulpbehoevend en al helemaal geen zielepoot. Rot op met je goede bedoelingen, ik red me wel.

De laatste tijd merk ik ook dat ik wel weer even klaar ben met emotioneel gedoe over mijn beperkingen. Ik heb even geen zin om het erg te vinden, om mijzelf zielig te vinden, om te balen van dingen die ik misloop. Ik las reacties op Facebook dat de uitzending zo aangrijpend was geweest en ik dacht; mooi dat ik niet gekeken heb! Het is alsof ik net een marathon gerend heb en denk; dat nóóit meer. Ik weet ook wel dat het binnenkort weer gaat kriebelen en ik me metaforisch weer in wil schrijven voor een nieuwe race. Dat ik er weer tegenaan wil. Dat ik de emoties ook weer het hoofd wil bieden om verder te kunnen. Misschien dat ik tegen die tijd nog eens Uitzending Gemist aanzet en eens lekker een potje ga janken bij al die aangrijpende verhalen. Op dit moment kan ik alleen maar zeggen dat ik me er ongemakkelijk en iebelig bij voel. En er wel/niet* door aangesproken.

 

*doorhalen wat niet van toepassing is.

5f5d97734b4adc484ad108524d69ac9d

Advertenties

5 gedachtes over “Geef om je hersenen

  1. Uhm, ik heb wel gekeken, hoefde niet te huilen, vond het wel schokkend om sommige voor mij nog onbekende hersenziektes en diens gevolgen te zien, bij mij is het gelukkig niet zo erg. Ik vind mijzelf nog steeds af en toe een aansteller, of ben ik dat toch niet, het is verwarrend, maar sommige dingen lukken echt (nog) niet. Nu ik dit schrijf word ik wel emotioneel, gek wordt ik er af en toe van. Soms weet ik nog steeds niet wat ik nou wel en niet kan en blijf maar door gaan. 😟😁😞😖

    Like

    • Raar hè hoe je in de war kunt raken van jezelf? Dat je zeker weet dat er echt wel beperkingen zijn, maar dat je op andere momenten vindt dat je gewoon even door moet zetten. Blijft zoeken naar die balans. En ik weet niet of jij dat ook hebt, maar ik word af en toe gewoon zo ontzettend moe van ‘luisteren naar mijn lijf’. Soms wil ik gewoon ook weer even los. Rust roest enzo. Pfffft.

      Like

      • Mijn “stel je niet aan” duiveltje zijn stem klinkt vaak harder of heeft “betere” argumenten dan het stemmetje van mijn lijf. 😁

        Nu ik weer 100% in de ziektewet zit, moet ik toch wel wat huishouden, de administratie, een boodschap, wat administratie, 2x de hond uit en eten kunnen koken?! Op 1 dag! 😒

        Lekker los voor een dagje lijkt mij ook wel lekker ja, of een weekje 😜

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s