Van A naar Italia – Italië deel 1.

Ik was er even niet en dat was heerlijk! Met mijn ouders, zussen en aanhang ben ik lekker een weekje naar Italië geweest. Zon, zee, la dolce vita en honderdduizend indrukken die ik nog lang niet allemaal verwerkt heb. Daarom pak ik het even methodisch aan. Italië deel 1:

Ik heb nog altijd niet mijn ideale manier van van A naar B(eter (hehe, als de rijksoverheid het mag, mag ik het ook)) te komen gevonden. Wandelen is op dit moment favoriet. Lekker rustig, zonnetje op mijn kop, vogeltjes fluiten, genieten. Maar echt snel verplaatsen doe je niet. Fietsen zou ook zo relaxed kunnen zijn, mijn Sensorisch Integratie-therapeute heeft me zelfs eens aangeraden om ‘mindfull’ te fietsen, maar eenmaal aan het trappen voel ik meestal toch de pathologische behoefte iedereen in te halen en kom ik moe, bezweet en met een bonkend hoofd aan op de plaats van bestemming. Om over onvoorziene en onoverzichtelijke verkeerssituaties maar niet te spreken. Het OV is iedere keer weer een opgave. Er zijn daar veel mensen, muziek, herrie, prikkels, geuren, hobbels, bobbels, ronkende motors enzovoorts. Hetzelfde geldt in mindere mate voor reizen per auto. Daar kan de muziek uiteraard uit en is de kans dat er ineens iemand met een bak Smullers instapt aanzienlijk kleiner, maar ook daar hobbelt en slingert de weg en ook daar heb ik last van snel voorbij flitsende beelden. En nu gingen we vliegen.

Diezelfde SI-therapeute had mij ooit verteld dat vliegen meestal als één van de prettigste vormen van reizen werd ervaren door lotgenoten. Ik zag mezelf staan tussen al die druktemakers die perse die íets te grote koffer in dat íets te kleine handbagagevak proberen te proppen en dacht; ‘jij hebt makkelijk praten’. Puntje bij paaltje viel dat mee. Van het vriendelijke KLM personeel mocht ik als laatste instappen en als één van de eersten het vliegtuig uit. Dat scheelde weer op het puntentotaal. Mijn lieve zussen en zwagers werden emotioneel gechanteerd om hun plaatsje aan het raam op te geven. Zo hoefde ik niet aan het gangpad te zitten waar kleuters voorbij huppelen, stewardessen met hun karretjes rollen en dikke buiken van die druktemakers met hun grote koffers in je gezicht gedrukt worden. Bijkomend voordeel is dat er in de lucht, op wat wolken na, weinig voorbij flitst. En kers op de taart waren mijn Noise Cancelling Headphones. Wat een uitvinding is dat! Het eentonige gebrom van de motor (wat bij anderen na een tijdje naar de achtergrond verdwijnt maar voor mij niet), het geroezemoes van de andere passagiers en zelfs het slechte Engels van de Italiaanse purser, vielen allemaal weg.

Met mijn zonnebril op, oordoppen in, koptelefoon daarover heen en mijn blik uit het raam, viel vliegen best mee. Natuurlijk was het vermoeiend en uitputtend en kwam ik totaal gesloopt aan. Maar dat heb ik ook als ik de tram of de bus uitstap na een rondje Den Haag. En nu stond ik toch mooi in Napels!

IMG_20150510_153010

De Hersenletsel-Fijn-Vliegen-Starterkit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s