Hoeden en petten en dameskorsetten – Italië deel 2.

562a7daadba2eaae7f30817978a98a0c

Sinds het ongeluk was ik niet meer op vakantie geweest. Wel hier en daar een weekendje weg, maar niet écht. In zo’n weekendje kon ik nog teren op reserve-energie en opladen wanneer ik thuis was. Nu was dat een ander verhaal. Daarnaast had ik nog niet ervaren wat felle zon, bijna 30 graden, iedere dag 9 man om me heen, vliegen, rijden door de bergen enzovoorts, met me zouden doen.

De eerste dag bezochten we Pompeii. Waar ik vorig jaar ietwat teleurgesteld uit Verdun was thuisgekomen, omdat ik me niet meer zoals vroeger onder had kunnen dompelen in de geschiedenis, na een kwartier vermoeid was geraakt in een bunker en het niet zo op had kunnen zuigen als vroeger (naïef ook om te denken dat alles was veranderd, maar dat ene onderdeel van mijn leven niet), viel dit me reuze mee. Toegegeven, veel sneller dan vroeger gebruikelijk was ik het zat en zat ik samen met mijn cultuurbarbaarse zusjes op een randje in de schaduw, maar ik had wel weer het gevoel dat ik het op kon nemen, de historische verbanden zag, mijn kennis kon aanspreken en toe kon passen op die verlaten stad. Ik vond het weer leuk!

Wat mij wel al meteen tegenviel, was de zon. Normaal gesproken ben ik gek op buiten zijn. De herrie vervliegt er sneller, het voelt lichter, minder drukkend. Maar hier in Nederland ben ik toch maximaal anderhalf tot twee uur buiten. Daar de hele dag. En die zon bleef maar enthousiast schijnen. Op dag één wist ik het eigenlijk al: ik moest een hoedje kopen.

Daar ben ik nooit zo happig op. Hoedjes, net als brillen, staan mij over het algemeen best aardig, maar ik heb een groot hoofd. Echt een heel groot hoofd (en iedereen die nu zegt; ‘Nee joh, dat valt wel mee, ik heb ook een groot hoofd, jij niet joh!’ die moet niet zo eigenwijs zijn. Ik heb echt een Heel. Groot. Hoofd.) Daarnaast heb ik natuurlijk een lekker makkelijke mening over mensen met hipsterhoedjes. Van die mannen die in de creatieve sector werken, een gewaagde bril met zwaar montuur dragen en zichzelf ongelooflijk interessant vinden, zeg maar. Maar ik had er eentje nodig, of ik wilde of niet.

In Santa Maria di Castellabate heb ik dan toch, tussen al die minuscule hoedjes voor die propperige Italiaanse hoofdjes, een hoedje gevonden dat me paste. En die heb ik de rest van de vakantie eigenlijk niet meer afgezet. Ik heb me allang verzoend met het lot dat ik geen lekker bruin gezicht meer zal krijgen, en zo kon ik toch genieten van het mooie weer. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik het hoedje op de terugweg natuurlijk wild in mijn tas gepropt, waardoor hij nu alle vorm is kwijtgeraakt, maar op een volgende vakantie koop ik er gewoon weer één.

Ik voel een nieuwe verslaving aankomen.

Vrienden tegen wil en dank

Vrienden tegen wil en dank

Advertenties

6 gedachtes over “Hoeden en petten en dameskorsetten – Italië deel 2.

  1. Gefeliciteerd met je nieuwe verslaving. En dat je maar in het GROTE HOOFDENLAND, wat Nederland is,aan je collectie mag werken. Zo heb ik ook een nieuwe verzamelwoede: wandelstokken, ik heb er zelfs één uit de VS laten komen, helemaal van glas. Ach, je blijft een beetje bezig…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s