Namasté

Kind-of-a-stretch

Vorig jaar maart, vlak voordat ik bij het revalidatiecentrum begon, heb ik de 10 kilometer op de City Pier City gerend. Al na twee weken revalideren begreep ik niet meer hoe me dat gelukt was. Ik mocht moest zo snel mogelijk alle spanning, vermoeidheid en stress loslaten en ineens kon ik niets meer.

Door de Sensorische Integratie hield ik onbewust spierspanning vast in mijn lijf. Als een afweermechanisme tegen overprikkeling trok ik mijn schouders op, spande ik alle spieren in mijn lijf en werd zo natuurlijk alleen maar vermoeider. Nog steeds merk ik dat als ik in een drukke of stressvolle situatie kom of als ik moe word, dat ik onbewust mijn vuisten bal en mijn schouders span. Die spierspanning moest in eerste instantie naar beneden. Dus mocht ik niet sporten.

Na mijn revalidatie was ik op zoek naar een vorm van bewegen. Ik begon toen met Chi Kung, een soort laffe variant van Tai Chi (jawel, het kan!). Het was niet verschrikkelijk, maar het was niets voor mij. Mensen stonden daar met hun ogen dicht helemaal op te gaan in dat Zen-moment. Ik ben er al heel trots op dat ik af en toe wat mindfulness oefeningen mag doen van mezelf, met dat verlichtte gezweef kon ik eigenlijk niets. En ik kon het ook niet laten om de hele tijd te denken: ‘Ja, oké, maar wanneer gaan we nou zweten?!’

Toen wees mijn zus me op yoga video’s op YouTube. En ook daarbij dacht ik natuurlijk: ‘Ja doei, dat is net zo zweverig. Namasté!’, maar het werkte al snel verslavend. Ik was hopeloos uit vorm, raakte al buiten adem van de warming up en een ‘easy flexibility’ oefening voelde als de beklimming van de K2. Zuchtend en puffend lag ik op mijn matje en Lars lachte me hartelijk uit. Maar hey, ik was weer bezig. En voor ik het wist kon ik ineens wél mijn tenen vastpakken!

Vervolgens kwam de grootste stap. Na een oké van mijn fysiotherapeut (mijn heup is namelijk ook behoorlijk instabiel geworden van de aanrijding), trok ik voor het eerst weer mijn hardloopschoenen aan. Ik ben nu alweer een paar weken bezig en kan nog niet veel meer dan 3 minuten op, 1 minuut af, maar ik doe het weer. Ik ben weer in beweging, bezig, aan het zweten!

Als ik één ding geleerd heb het afgelopen jaar, is dat ik geneigd ben om mijn doelen veel te hoog te stellen (“nee ja, over een maand kom ik wel weer werken! Oh, in mei kan ik wel beachvolleyballen! Over drie maanden wil ik 25 uur per week belastbaar zijn!) en dat die teleurstelling steeds weer verschrikkelijk is. Maar ik wil mijzelf wel blijven uitdagen. Dus zeg ik dit: volgend jaar maart loop ik weer mee op de City Pier City.

Desnoods de Ernst&Bobby loop.

Advertenties

4 gedachtes over “Namasté

  1. Pingback: Lezen, hollen en een patatje met* | Happy, hip en… hersenletsel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s