Back to reality

Lars en ik hebben een tijdje fanatiek The Walking Dead gevolgd. Tot ik er daadwerkelijk nachtmerries van kreeg en het niet meer wilde zien. Het was niet zo dat ik bewust bezig was met of er al dan niet een zombie achter de deur stond ’s nachts, maar mijn hersenen konden het niet verwerken. Ze bleven ermee bezig, zodat ik om drie uur ’s nachts wakker schrok en mijn eerste gedachte ‘Zombies!!’ was.

Het is moeilijk uit te leggen hoe het is als mijn hoofd zo blijft hangen op een bepaald onderwerp. Ook nu nog, zo’n acht maanden nadat ik mijn laatste aflevering heb gezien en ‘oké, nóóit meer!’  riep, word ik nog wel eens wakker van zombies. Of hoor ik ze ineens op de trap. Het helpt natuurlijk ook niet dat Lars af en toe met een intens gelukzalig gezicht ‘Gaaaaaaaah’ in mijn oor gorgelt, maar ik krijg het niet uit mijn hoofd. Blijkbaar is het concept zombie zoiets vreemds dat ik het niet kan parkeren.

Ik heb het vaker met dingen die mij raken. Daar kan ik over blijven nadenken en malen en ik krijg het dan maar niet weg. Het is niet zo dat ik het bewust blijf oprakelen. Zo’n onderwerp wil maar niet naar de achtergrond verdwijnen. Indrukwekkende berichten op het nieuws, mijn plotselinge haakverslaving, de bruiloft van mijn zus… Het zijn allemaal onderwerpen die blijven steken. En ik wil heus wel een spontaan, gelijkwaardig gesprek met je voeren over alles waar je mee zit, maar als zoiets in mijn kop in de weg zit kost me dat gewoon extra veel moeite.

Afgelopen week zond RTL het volledige eerste seizoen Broadchurch uit. Ik besloot het een kans te geven en was na de eerste aflevering (waarbij ik 50 minuten keihard heb gejankt) verkocht. Ik vond de serie beklemmend, meeslepend en ontzettend indrukwekkend. En hij liet me niet los. Zeker niet na de ontknoping gister (die ik echt niet had zien aankomen. Lag dat aan mij?). Mijn hersenen zijn al een week bezig met Beth en Marc en Ellie en Alec en vannacht gingen ze nog even in overdrive. Toen ik vanochtend wakker werd, wist ik voor een paar tellen zeker dat ik me aan de kust bij Broadchurch bevond.

Afgelopen week ben ik voor het eerst naar mijn nieuwe werkervaringsplek geweest en daar zou ik graag over willen vertellen. Maar het laatje van ‘werk’ zit klem achter de enorme archiefkasten van ‘Broadchurch’ en daar kom ik maar niet omheen. Ik zoek een paar sterke mannen die die mentale barrière voor mij opzij kunnen schuiven, zodat ik weer terug kan naar de realiteit.

Gespierd en met baard het liefst. En een Schots accent.

HHH1 001

Advertenties

4 gedachtes over “Back to reality

  1. Ja dat ken ik. Heb het alleen nooit zo onder woorden kunnen brengen als jij dat nu zo mooi doet. Bij mij ook geen laatjes met ‘niets’. Ik kan nooit aan niets denken. Altijd maar malen en denken en nabeleven. Over nuttige zaken maar ook over zaken die er helemaal niet toe doen maar toch ‘open staan’. Bedankt voor dit inzicht ;)

    Like

  2. Ik heb ook laatjes in mijn hoofd en die zitten ook wel eens klem, wat een toeval dat je die vergelijking ook maakt. Ik heb toevallig uitgelegd aan mijn vriendin dat ik ook een laatje heb met helemaal niets daarin. Dus als ze vraagt: “Waar denk je aan” dat ik gerust kan zeggen: “Aan helemaal niets”.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s