So much time for activities!

51d9fa5320d56d6e9f774799dba3ed06

Oh ja, ik had ook nog een blog.

Toen ik nog in het onderwijs werkte maakte ik altijd grote plannen voor de zomervakantie. Ik zou supervaak naar de sportschool gaan, de keuken opruimen, die plinten in de gang eindelijk eens plakken. Ik zou naar de sauna met vriendinnen, picknicken met mijn zussen, mijn auto van binnen en buiten grondig wassen, die vier boeken die al maanden lagen te wachten eindelijk eens lezen en weer beginnen met gitaarspelen. Puntje bij paaltje ging ik een keertje extra naar de sportschool en was de vakantie ineens om. Ik had niets van die planning voor elkaar gekregen, maar me geen moment verveeld.

Vorige week was ik aanwezig op de afsluitende barbecue van mijn oude werk. Nog één keer wilde ik het goed afsluiten. Voor veel collega’s was ik ineens weggebleven en ik wilde niet later met een gevoel van ‘had ik nou maar…’ rond blijven lopen. Het was leuk al die vertrouwde gezichten nog eens te zien, maar tegelijkertijd was het al ver weg. Ik hoorde er al lang niet meer bij.

Veel collega’s die ik sprak, stelden dezelfde vraag. Of ik mijn dagen nog een beetje door wist te komen. Men denkt blijkbaar dat ik zonder werk en zonder doel met mijn ziel onder mijn arm door mijn leven drentel. Niets is minder waar. Mijn leven nu is als mijn zomervakanties vroeger; er zijn duizend dingen die ik wil doen en de dagen vliegen om, maar ik kom nergens aan toe.

De afgelopen twee weken zijn op die manier voorbij gevlogen. Veel van mijn vriendinnen uit het onderwijs hebben nu ook vakantie, dus die wilde ik graag zien. Lars heeft (eindelijk, hoera eindelijk!!) een baan gevonden dus dat moest gevierd, ik heb wat hardgelopen en wat yoga gedaan en ben gaan uitwaaien op het strand. En toen was het alwéér zaterdag en had ik van alle dingen die ik wilde doen afgelopen dagen er nog geen één voor elkaar gekregen.

Het scheelt natuurlijk dat ik na een bezoekje aan een vriendin een uur of twee ga slapen. Het maakt verschil dat ik na boodschappen doen eerst een half uur tot drie kwartier uitgeteld op de bank van mijn koffie nip. Of dat ik na het ophangen van de was bij moet komen van de prikkels. Op die manier ben ik al blij als ik naast de standaard dagbesteding (was, koken, boodschappen, plantjes water, even naar de brievenbus) het voor elkaar krijg ook nog mijn vrienden of familie weer te zien of de kookplaat weet te poetsen. En de manier waarop mijn hoofd werkt, werkt ook niet echt mee. Zo kan ik op weg zijn om iets te doen, de keuken binnenstappen en denken; ‘Hé! De vaatwasser moet nog uitgeruimd!’ Halverwege het uitruimen van de vaatwasser, zie ik een vieze theedoek die ik meteen even naar de wasmand breng. In de badkamer valt mijn oog op de make-up op het randje van de gootsteen, die ik meteen even netjes in het kastje leg. De spiegel van het kastje is wat smoezelig, dus spuit ik er wat glassex op, wat ik vervolgens ook meteen even doe op de spiegel in de woonkamer. Puntje bij paaltje ben ik anderhalf uur verder doodmoe en heb ik alleen maar gereageerd op prikkels van de omgeving. De vaatwasser is half leeg, er is nog geen nieuwe theedoek opgehangen, de glassex staat nog in de badkamer en ik heb dus helemaal niet gedaan wat ik wilde doen!

Ik heb besloten dat ik meer leuke dingen wil doen, zoals ik een vorige keer al schreef. Ik ben er klaar mee om me als een non aan alle regeltjes te houden zonder plezier te hebben. Maar dat betekent nu dus even dat ik nergens aan toekom. Zelfs dus niet aan bloggen de afgelopen twee weken.

Als u me zoekt; ik zit me even in een hoekje te schamen.

11 001

Living on the edge

Goh, wat was ik braaf het afgelopen jaar. Het eerste jaar na mijn ongeluk heb ik geprobeerd om zo ‘normaal’ mogelijk te doen, het tweede jaar heb ik me enorm aan alle regeltjes gehouden. De balans is opgemaakt en ik kan een aantal conclusies trekken. De eerste en belangrijkste is misschien wel dat ik dus heel veel discipline heb en heel goed ben in me aan de regeltjes te houden. De tweede, daaruit volgende is dat je iedere dag autistisch aan de regels houden, echt behoorlijk suf is.

Er is nogal veel gebeurd de afgelopen twee jaar. Soms vergeet ik dat. Vaak vind ik ook dat ik het ondertussen allemaal wel moet kunnen en begrijpen en dat het nu wel klaar is met dat leerproces. Ik wil alles altijd gister perfect beheersen. Leren, fouten maken, opkrabbelen, nog meer leren is allemaal leuk voor andere mensen, ik gun het mezelf niet automatisch.

Maar goed, ik zit dus nog middenin dat leerproces. Het afgelopen jaar stond in teken van rust zoeken, op de rem. Mijn grenzen herkennen en er ver vandaan blijven. Terug naar af. Ik merkte dat ik daar steeds opstandiger van werd. Leuk hoor, rustig thuis zitten, op tijd naar bed, de drukte mijden, prikkels dempen, maar het is mijlenver van wie ik in essentie ben. Ik ben druk en luidruchtig en ik hou van mensen en impulsieve onzin. Voor die frivoliteiten was weinig ruimte het afgelopen jaar. En ik vind dat ik in mijn leerproces nu zo ver ben gevorderd, dat ik alle brave regeltjes en Berlijnse muur-grenzen wil kunnen combineren met mijn behoefte aan belevenementen (jaaaa! ik kon hem eindelijk gebruiken! Wat een vreselijk woord hè jongens? Genieten!)

Dus ga ik er sinds een paar weken steeds meer op uit. Een congres in Utrecht, de verjaardag van Manon in nep-Utrecht, uit eten met Esther en daarna nog even langs het Himalayaans restaurant waar mijn zusje zat (ik voelde me toen zó heerlijk impulsief! Genieten!), de WK beachvolleybalfinale met Lars… Ik heb de afgelopen weken zo ongeveer meer meegemaakt dan in het hele afgelopen jaar bij elkaar.

Natuurlijk zijn er consequenties. Een avond naar het beachstadion op de Hofvijver met muziek en herrie en honderdduizend mensen en dingen die mijn aandacht de hele tijd vragen, kost me zo veel energie dat ik er de dagen erna voor moet boeten. Maar ik voel me bijna euforisch. Natuurlijk lig ik alsnog braaf iedere avond voor twaalven in bed, maar het voelt alsof ik weer leef. Ik maak weer wat mee!

En dat de balans op dit moment even de ‘verkeerde kant’ op doorslaat en ik de komende weken waarschijnlijk verschrikkelijk over mijn grenzen ga, dat is ook goed. Dit is namelijk een leerproces en ik kom er wel. Misschien niet gisteren of morgen. Maar tegen de tijd dat ik zestig ben is het vast gelukt.

236e2c2726e689d98c662a8e596621cd

Even kort

Voordat ik begon met haken, wist ik niet eens dat het bestond. Laat staan dat er hele communities, haakgroepen, bijeenkomsten, jargon en ongeschreven regels zijn. Zo was het eigenlijk ook met NAH. Voordat ik ermee in aanraking kwam, wist ik er niets vanaf. Nu vind ik steeds meer lotgenoten, informatie, ervaringsdeskundigen en andere blogs online.

Op één van die blogs las ik afgelopen weekend een geweldige post. Verena schreef een stukje over de vraag ‘wie ben ik?’ en in hoeverre letsel en klachten dat beïnvloeden. Ik werd hierdoor geraakt omdat het zo ontzettend herkenbaar is. Alsof ik het zelf had kunnen schrijven, zo voelde het.

Ik hoef het wiel niet opnieuw uit te vinden. Verena heeft het al gezegd, dus ik hoef het niet opnieuw op te schrijven. Lees haar blogpost op:

https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/2015/07/05/30-wie-ben-ik/