Living on the edge

Goh, wat was ik braaf het afgelopen jaar. Het eerste jaar na mijn ongeluk heb ik geprobeerd om zo ‘normaal’ mogelijk te doen, het tweede jaar heb ik me enorm aan alle regeltjes gehouden. De balans is opgemaakt en ik kan een aantal conclusies trekken. De eerste en belangrijkste is misschien wel dat ik dus heel veel discipline heb en heel goed ben in me aan de regeltjes te houden. De tweede, daaruit volgende is dat je iedere dag autistisch aan de regels houden, echt behoorlijk suf is.

Er is nogal veel gebeurd de afgelopen twee jaar. Soms vergeet ik dat. Vaak vind ik ook dat ik het ondertussen allemaal wel moet kunnen en begrijpen en dat het nu wel klaar is met dat leerproces. Ik wil alles altijd gister perfect beheersen. Leren, fouten maken, opkrabbelen, nog meer leren is allemaal leuk voor andere mensen, ik gun het mezelf niet automatisch.

Maar goed, ik zit dus nog middenin dat leerproces. Het afgelopen jaar stond in teken van rust zoeken, op de rem. Mijn grenzen herkennen en er ver vandaan blijven. Terug naar af. Ik merkte dat ik daar steeds opstandiger van werd. Leuk hoor, rustig thuis zitten, op tijd naar bed, de drukte mijden, prikkels dempen, maar het is mijlenver van wie ik in essentie ben. Ik ben druk en luidruchtig en ik hou van mensen en impulsieve onzin. Voor die frivoliteiten was weinig ruimte het afgelopen jaar. En ik vind dat ik in mijn leerproces nu zo ver ben gevorderd, dat ik alle brave regeltjes en Berlijnse muur-grenzen wil kunnen combineren met mijn behoefte aan belevenementen (jaaaa! ik kon hem eindelijk gebruiken! Wat een vreselijk woord hè jongens? Genieten!)

Dus ga ik er sinds een paar weken steeds meer op uit. Een congres in Utrecht, de verjaardag van Manon in nep-Utrecht, uit eten met Esther en daarna nog even langs het Himalayaans restaurant waar mijn zusje zat (ik voelde me toen zó heerlijk impulsief! Genieten!), de WK beachvolleybalfinale met Lars… Ik heb de afgelopen weken zo ongeveer meer meegemaakt dan in het hele afgelopen jaar bij elkaar.

Natuurlijk zijn er consequenties. Een avond naar het beachstadion op de Hofvijver met muziek en herrie en honderdduizend mensen en dingen die mijn aandacht de hele tijd vragen, kost me zo veel energie dat ik er de dagen erna voor moet boeten. Maar ik voel me bijna euforisch. Natuurlijk lig ik alsnog braaf iedere avond voor twaalven in bed, maar het voelt alsof ik weer leef. Ik maak weer wat mee!

En dat de balans op dit moment even de ‘verkeerde kant’ op doorslaat en ik de komende weken waarschijnlijk verschrikkelijk over mijn grenzen ga, dat is ook goed. Dit is namelijk een leerproces en ik kom er wel. Misschien niet gisteren of morgen. Maar tegen de tijd dat ik zestig ben is het vast gelukt.

236e2c2726e689d98c662a8e596621cd

Advertenties

2 gedachtes over “Living on the edge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s