En nu vooruit

Toen vorig jaar de zomervakantie begon, was ik niet erg gelukkig. Ik had heel eigenwijs mijn mentorklasje aangehouden dat jaar, maar moest daar toen echt afscheid van nemen. Het was ook teveel geweest. Ik had leerlingen met asperger, PDD-NOS, wankele sociale vaardigheden. Leerlingen die de storming, norming en vorming hadden gemist en alleen waren komen te staan, leerlingen met problemen thuis, moeilijke ouders en leerlingen met problemen met een HAVO- in plaats van VWO-advies. Het was een opluchting dat ik dat los kon laten, maar ook een hele opgave. Want ik kreeg er niets voor terug.

Zo voelde dat toen tenminste. Ik ging de vakantie in met een groot Niets aan het einde en dat was eng. Nu, een jaar later, is dat totaal anders. In september wacht de huiswerkbegeleiding weer op me en man, wat vind ik dat leuk! Ik kan niet wachten om daar weer aan de slag te gaan. Daarnaast voel ik me steeds fitter. Ik merk echt dat ik de laatste maanden enorm veel vooruit ben gegaan. Dat geeft me ook de hoop dat ik kan groeien in de huiswerkbegeleiding. Nu sta ik nog boventallig en help ik een beetje mee, maar ik heb er echt vertrouwen in dat ik op een gegeven moment mijn eigen groep zal kunnen draaien.

Laatst waren Lars en ik bij de nazorgconsulente van het revalidatiecentrum. Een check-up, even bespreken hoe het ging en of er nog zorgen waren. Eigenlijk ging het gewoon goed en waren er weinig zorgen. Zij vertelde dat ze iemand kende met vergelijkbare klachten als ik, die ook in het onderwijs werkte. Ook haar was verteld: ‘Dit is het wel zo’n beetje, probeer te leren leven met je klachten’ en ook zij wilde zich daar niet bij neerleggen. Door steeds haar eigen grenzen een heel klein beetje te verleggen, werkt ze nu na 7 jaar weer in het onderwijs. Een paar uurtjes per week, dat wel. Maar ze doet het weer!

Dat verhaal heeft mij ongelooflijk geïnspireerd. Tot nu toe ga ik nog altijd vooruit, waarom zou zoiets voor mij niet haalbaar zijn? Natuurlijk weet ik ook wel dat ik geneigd ben om mijzelf in mijn enthousiasme volledig voorbij te rennen als een kudde wilde gnoes, maar ik wil mijzelf wel blijven uitdagen, kriebelen. Blijven dromen.

Dus wil ik graag ‘echt’ inzetbaar zijn bij de huiswerkbegeleiding. In 2015 nog. Drie uur lang mijn eigen groep draaien. Dat is mijn streven. Voorlopig. En als ik dat haal, verzet ik mijn doelen weer.

Ik heb lang genoeg stilgestaan. Net als D66 wil ik nu vooruit.

1

Advertenties

3 gedachtes over “En nu vooruit

  1. Pingback: Proost! | Happy, hip en… hersenletsel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s