‘Ik doe er maar eentje’

Afgelopen vrijdag is mijn zus getrouwd en ik ben er nog moe van. Dat is niet erg, want ingecalculeerd en zeer de moeite waard. Het was een prachtfeest en hoewel ik tussendoor wel veel gerust heb, ben ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat aanwezig geweest en heb ik alles meegemaakt. Dat had ik een jaar geleden toch niet durven dromen.

Tijdens mijn revalidatie heb ik allerlei tips en handigheidjes geleerd om zo min mogelijk prikkels te ontvangen en vervolgens de overprikkeling te dempen. Een plaats aan een eettafel is bijvoorbeeld al heel bepalend. Moet ik steeds heen en weer kijken omdat ik in het midden zit, of kan ik redelijk ‘rechtuit’ kijken en blijft mijn beeld zo rustiger? Daar gaan zitten waar iedereen langsloopt voor toiletbezoek of bediening is ook geen handige keuze. Een stoel die niet wiebelt of draait, geen hoge hakken, die eeuwige zonnebril en oordopjes, rust zoeken op het toilet enzovoorts enzovoorts. Er waren honderden handige tips waarbij ik dacht ‘Dûh!’ en die mij enorm geholpen hebben.

Gaandeweg kreeg ik meer inzicht in mijzelf en mijn beperkingen en kon ik ook voor mijzelf nieuwe tips en handigheidjes bedenken. En één daarvan is zoenen. Want man, wat zoenen wij graag in Nederland! Drie zoenen als je aankomt, drie als je weggaat, als je een cadeautje krijgt of geeft ook nog even tussendoor lekker drie. Zoen zoen zoen zoen zoen.

Ik heb niet alleen last van geluids- en lichtprikkels, maar ook van beweging, aanraking en evenwicht. En dan is drie keer zoenen heftig. Drie keer aanraken, drie keer zo’n hoofd dat heen weer gaat voor je gezicht, drie keer *smaksmaksmak*. Als je alleen of met zijn tweeën komt is dat niet zo’n punt, maar vrijdag op die bruiloft waren er wel héél veel mensen.

Dus doe ik er maar één. Lekker excentriek en exotisch. Het scheelt twee derde van de prikkels en ik zeg toch iedereen even gedag. Het is wel wennen, voor de ander én voor mij. Uit automatisme zoen je elkaar al snel plat. En zelfs als ik van tevoren heel hard “Ik doe er maar één!!” roep, komt dat niet altijd op tijd aan. Ik vergeet het zelf ook gewoon vaak. Sta ik ineens al zes mensen achttien keer te zoenen en denk ik; Oh ja, hier had ik wat op bedacht.

Daarom bij deze: mocht je me binnenkort zien en de onbedwingbare behoefte voelen me te zoenen, ik doe er maar eentje. Echt waar.

En als je toevallig Paolo Nutini heet, mag die ene best op mijn mond.

d6247ecc267a704b2c9dca2147172a09

Advertenties

4 gedachtes over “‘Ik doe er maar eentje’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s