Lezen, hollen en een patatje met*

(*vrij naar Eten, bidden, beminnen)

Afgelopen weekend was een topweekend. Niet alleen omdat het prachtig weer was en zeker niet omdat ik zaterdagavond te moe was om mee te gaan naar een verjaardag. Maar wel omdat het in het teken stond van nieuwe dingen, nieuwe mijlpalen. En die moeten gevierd worden.

Een tijdje geleden las ik mijn eerste boek uit. Sinds het ongeluk kan ik niet goed lezen. Letters dansen op papier, na drie zinnen ben ik de draad van het verhaal kwijt, ik raak afgeleid door werkelijk alles. De rust die ik vroeger ervoer tijdens het lezen van een lekker boek, heb ik lange tijd niet meer gevonden. Het boek wat ik een tijdje geleden uitlas, Het rampjaar 1672, was dan ook topsport. Ik heb er een half jaar over gedaan en mezelf gedwongen door te zetten. Het was een hele prestatie, maar niet echt fijn.

Maar zaterdagavond, toen ik Lars alleen naar de verjaardag had laten gaan, zette ik de tv uit en las een boek uit. Ik las een heerlijk boek uit wat ik eigenlijk nog lang niet weg had willen leggen.
IMG_20151102_103756IMG_20151102_103805

De omslag had me al gegrepen voordat ik überhaupt begonnen was met lezen. Een bijzonder boek, ook nog eens over nazi-Duitsland. Meer is er eigenlijk niet nodig om de geschiedenisnerd in mij te overtuigen.

Maar het onderwerp was niet de enige of belangrijkste reden waarom dit boek mij zo gegrepen heeft. Het las namelijk lekker. NAH-lekker. Ik ben erachter gekomen dat hele lappen tekst mij niet goed afgaan. Dat lange hoofdstukken, weinig witregels of alinea’s en lange zinnen de kans dat ik afdwaal of de zinnen zie dansen alleen maar vergroten. En daarom was dit boek zo fantastisch!

IMG_20151102_103840

Ik denk dat die inzetjes, de korte alinea’s en het geklooi met verschillende lettertypes mij vroeger enorm hadden geïrriteerd. Maar nu was het geweldig. Het zorgde ervoor dat ik na ieder kort stukje even af mocht dwalen, dat ik gemakkelijker kon vinden waar ik gebleven was. Ik hield overzicht over het verhaal en dat zorgde ervoor dat ik er extra van kon genieten. Dikke tip dus, The Book Thief!

Ik was niet voor niets thuisgebleven zaterdagavond. Ik wilde zondag fris en fit zijn. Gisteren liep ik namelijk, voor het eerst in meer dan anderhalf jaar, een hardloopwedstrijdje.

Halverwege mijn revalidatie, begon ik last te krijgen van mijn heup en onderrug. Het gekke was dat ik dat tot die tijd helemaal niet gevoeld had. Blijkbaar had ik zoveel klachten van mijn hoofd en was ik zó gespannen door de Sensorische Integratie dat mijn fysieke klachten nog niet op waren gevallen. Na mijn revalidatie heb ik hulp gezocht bij een fysiotherapeute. Daar loop ik nu al meer dan een half jaar. Het gaat beter, maar mijn heup blijft pijnlijk.

Ondanks dat ben ik gaan hardlopen. Ik wilde mijzelf weer uitdagen, weer fit worden, buiten zijn. Ik wilde mijn fysieke uithoudingsvermogen vergroten zodat dat mijn mentale uithoudingsvermogen positief kon beïnvloeden. Dat is met ups en downs gegaan, maar ik durfde het aan om me in te schrijven voor de Laan van Meerdervoortloop van afgelopen zondag.

Het was heerlijk weer, mijn zusje liep mee en ik had mij goed voorbereid. Hoewel de drukte aan de start en vooral de HELE harde muziek me niet lekker zaten, kon ik me vrij snel afsluiten van alle prikkels en gewoon lekker lopen. Pas aan het einde van de 5 km, toen we door het mulle zand van het strand de boulevard van Kijkduin op moesten, kon ik ineens niet meer. Alles deed pijn en ik ging een beetje dood. Mijn zusje liep naast me en schreeuwde naar me. “Kom op, Suus! Je kunt het! Dit is twee jaar, hè! Twee jaar waarmee je afrekent! Je doet het weer! Je hebt geen adem nodig, nog maar een paar meter! Straks mag je instorten. Gaan!”

Als mijn zusje ooit haar druktemakers op haar school in hartje Rotterdam zat is, kan ze nog drilsergeant of personal trainer worden. Want het hielp. Met de finish in zicht kon ik het ineens weer. De laatste meters gaf ik alles wat ik had en na de finish moest ik ineens keihard janken.

Want dit was twee jaar. Dit was wat ik lange tijd niet kon en waarvan ik niet wist of ik het ooit weer zou kunnen. Dit was herrie, licht, drukte, uitputting. Alles waarvan ik me lange tijd afzijdig heb moeten houden. En nu was ik er weer. En ik deed het weer. En ik liep deze zware 5km, inclusief dat zware, mulle strand, binnen de 32 minuten. Als 53e vrouw van de 276. En dat laatste doet er eigenlijk niet toe, de tijd niet en de ranking niet, want ik was binnen. Na twee jaar afzien, was ik binnen.

Na afloop aten we, Esther, Marco die net 10 km had gelopen, Kitty en ik, een patatje met. En natuurlijk mekkerde er een stemmetje in mijn hoofd dat ik eigenlijk wel binnen de 30 minuten had willen lopen, maar dat stemmetje moet zijn kop houden. Want dit was 5 kilometer mét. En ik heb het gedaan.

IMG_20151101_133802   3422139d8465741f0d81890d5bea80fc

Advertenties

22 gedachtes over “Lezen, hollen en een patatje met*

  1. Nog een ander vraagje. Terugkijkend op de Sensorische Integratie therapie, kun je zeggen dat je daar veel aan hebt gehad? Naast mijn vrijwilligerswerk wil ik graag doorgaan met een revalidatie-therapie. SI lijkt me wel geschikt, aangezien ik dat nog niet hebt gehad. Maar wellicht heb ik bij trial and error al best veel geleerd. Wat zijn de basisprincipes die je daar hebt geleerd?

    Like

  2. Yeaahh! Wat goed, be & stay proud!! Die 30 minuten is gewoon een mooi doel voor volgend jaar, of het jaar daarna, of het jaar daarna, of… ;)

    Wat boeken betreft: KRUISTOCHT IN SPIJKERBROEK. Staat wellicht nog bij ouders of schoonouders in de kast en perfect voor geschiedenis-fans met concentratieproblemen. Easy reading, ik spreek uit ervaring :)

    Ik blijf ook vasthouden aan echte boeken. Als ik er aan denk gebruik ik gekleurde leeslinialen, om zo een gedeelte van de bladzijde af te schermen en onnodige prikkels te vermijden. Zit alleen nog niet helemaal in mijn systeem.

    Liked by 1 persoon

  3. Oh wat knap dat je 5km hebt gelopen! Ik kan me zo goed voorstellen wat dit voor winstgevoel is na deze 2 jaar. Ik ben nog geen 2 jaar verder maar het nadert al wel. Ik liep (niet hard hoor) altijd veel kilometers, soms wel 40 op een dag. Heb vorige maand voor het eerst 10 km gelopen. En oké. ..het was mbv nordic walking stokken, maar dat gaf me minder het gevoel dat ik ging zwalken. De omgeving zuigtabletten mij hoofd namelijk zo’n bertje leeg. En lezen…tja dat blijft lastig. Maar idd de e-reader heeft maar 1 blz waar je naar kijkt en het lettertype en alinea is goed in te stellen vind ik. Toch bleef het verhaal niet goed bij me hangen. Maar ik zal me er heus nog weleens aan wagen…

    Like

  4. Ben nooit zo’n lezer geweest, maar het feit dat het nu niet of nauwelijks lukt, vind ik wel heel irritant.

    Wat betreft het hardlopen; petje af! Wees maar trots op jezelf, ik hoop dit ook ooit weer te bereiken en heb hierom net even een traantje weggepinkt.

    Like

  5. knap zeg van het hardlopen! wat een prestatie en dan ook nog in het mulle zand rennen! En ook knap van het boek uitlezen :)

    Ik had trouwens ook last van lezen en heb nu een bril aangemeten gekregen door een optometrist, dat helpt! Heeft ook weer te maken met je spieren in je nek volgens mij die je oogspieren weer aansturen. Anyhow, superknap dat je boek hebt uitgelezen!

    Like

  6. Mooie blog weer. Ik heb ook zoiets met lezen maar dan dat ik me niet kan concentreren. Ik heb nu een boek geleend van een vriend, 330 bladzijden van Alexander Munninghoff genaamd de Stamhouder, een ‘fout’ familiedrama dat speelt in de oorlog. Wens me succes!

    Like

  7. jeuh! wat goed!
    Over het lezen: ik heb schrijvers als Marquez afgezworen wegens te lange zinnen, maar ben van libelle-bladeraar (ze hadden niks beters in het revalidatiecentrum) via simpele kost na 5 jaar weer op Heel-Veel-Boeken beland. Wat mij enorm helpt is mijn e-reader.
    Lettergrootte, witregels, ik kan het zelf aanpassen. (o, en de e-reader onthoudt op welke bladzijde ik ben. ook fijn!
    #gobabego!

    Liked by 1 persoon

    • Ja e-reader… Daar heb ik me hėėl lang tegen verzet. Want boeken ruiken zo lekker en houden zo lekker vast en het voelt zo knus. Maar als je het zo stelt, met witregels en lettergrootte, dan klinkt het ineens behoorlijk aantrekkelijk… Hmm, misschien toch de principes maar overboord?

      Liked by 1 persoon

      • Ik héb ook nog boeken. Maar ik lees eigenlijk meestal digitaal tegenwoordig. ’s Avonds lees ik in grotere letters dan overdag. En ik lees graag díkke boeken. Die ik ook niet meer hoef vast te houden! Ik lig op mijn zij, reader voor mijn neus, armen onder de dekens. Echt je wordt er lui van! (ik heb een kobo aura (met ingebouwd lichtje) echt het is zó’n aanrader!)

        Liked by 1 persoon

        • Eens eens eens dikke vette eens! De e-reader doet precies wat jij (en ik ook) nodig hebt. Ik lees inmiddels zo’n 5 boeken per jaar, zonder zou ik dat nooit halen. En ja, ik houd ook van echte boeken en wilden nevernooit een e-reader (noch een e-bike en daar ben ik nu ook heel blij mee). Maar wat ben ik er allemachies blij mee!
          O en een enorme hoed af voor het hardlopen!

          Like

          • Ja de e-bike dacht ik laatst ook aan! Vriendin van mij woont 12 km ver weg. Met de bus is het drie keer overstappen en niet te doen, autorijden kan ik niet meer terug en fietsen gaat wel, maar is wel echt ver. Een e-bike zou mijn actieradius echt enorm vergroten. Maar ja, hoe betaal je dat hè?

            Like

          • Tegenpartij? Ik heb die van m’n overleden moeder overgenomen, dat scheelt natuurlijk. Maar ik denk dat mijn tegenpartij nog wel over de brug zou komen ook (ping! Idee! Advocaat eens vragen), maar ik heb het idee dat dat bij jou minder soepel verloopt…

            Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s