Omgekeerde wereld!

Ik heb een nieuwe tandarts! Dat werd tijd. Mijn oude tandarts zat nog altijd in Delfgauw en dat was de afgelopen jaren niet handig. Ik reed geen auto meer en de rit ernaartoe vroeg eigenlijk al energie genoeg. Ik wilde al langere tijd een nieuwe tandarts zoeken. Ik was er zelfs al mee bezig. Maar ik liep steeds vast en het lukte niet en dat was vaak behoorlijk frustrerend.

Ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat ik vaak maar een aantal zaken tegelijkertijd aandacht kan geven. Als re-integratie, haken en bloggen even op de voorgrond staan, vind ik het heel moeilijk ook nog informatie voor de letselschadezaak bij te houden. Toen ik eenmaal lekker gesetteld was op mijn werkervaringsplaats, kreeg ik de ruimte in mijn hoofd om naar een advocaat te stappen. Daarvoor wilde ik dat wel, het ging alleen niet. Nu mijn advocate een gouden greep blijkt en ik weer vertrouwen heb in de ‘goede afloop’ en mijn traject bij het re-integratiebureau is afgerond, was een telefoontje naar de tandarts ineens niet zo’n grote stap meer. Raar is dat. Iets waar ik al een jaar tegenaan liep te hikken, was ineens zó geregeld.

De nieuwe tandarts was een prettige, rustige man. De assistente had ik van tevoren op de hoogte gesteld van mijn omstandigheden en was enorm betrokken en geïnteresseerd. Na afloop van het consult wilde ze van alles weten. Over het ongeluk, de invulling van mijn dagen nu, waar ik last van heb, hoe ik me voel enzovoorts. En toen stuitte ik op iets wat ik wel vaker merk. Een soort omgekeerde geruststelling.

De tandartsassistente hoorde mijn verhaal aan en zei: ‘Wat erg, zeg! Wat een verhaal! Dat je leven dan in één klap zo verwoest kan worden.’ Ik hoor dat wel vaker. Oud-collega’s die ik spreek tonen zich geschokt door mijn beperkingen. Een studente ergo-therapie bij een gastcollege vroeg wat dan, met al die beperkingen, nog mijn kwaliteit van leven was. En het gekke is, in al die gevallen probeer ik het een beetje te sussen. Voor ik er erg in heb, hoor ik mezelf zeggen dat het allemaal zo erg niet is, dat ik het nog altijd erg naar mijn zin heb. Soms zelfs dat het wel meevalt.

Maar het valt niet mee. Natuurlijk niet. Hoewel ik nog altijd vooruitgang boek en ik weer een doel heb gevonden op mijn werk, hoewel ik het voor elkaar weet te krijgen leuke dingen te doen en vrienden te zien en familie te bezoeken en me zelfs (weer) een zelfstandige volwassene begin te voelen, valt het allemaal niet mee. De afgelopen 2,5 jaar hebben in het teken gestaan van grenzen herkennen, klachten dempen, balans aanbrengen, prioriteiten stellen, rusten, aanpassen enzovoorts. En natuurlijk is dat niet makkelijk en zeker niet leuk.

Maar de mensen die ik in zulke gevallen spreek, vergelijken hun eigen leven met het mijne. Of mijn oude leven met mijn leven nu. En dat doe ik al niet meer. Mijn leven vóór het ongeluk is voor mij heel ver weg. Dat ben ik niet meer. Ik kijk naar hoe ver ik ben gekomen. Naar hoeveel controle ik nu over mijn leven en energie heb. En naar de hoeveelheid leuke dingen die ik tegenwoordig kan doen. Dat ik mijn dagen zó kan plannen dat ik in een week kan werken en mijn moeder opzoeken, bijvoorbeeld. Dat ik de tijd en energie in mijn weekend zó in kan delen dat ik én een maaltijd op tafel weet te toveren én vrienden op bezoek krijg die het opeten en het lekker vinden (of dit in ieder geval beweren).

Ik durf zelfs te beweren dat mijn kwaliteit van leven heel hoog is. Ik ben me heel bewust van wat ik wel kan en wat niet. Ik maak hele afgewogen keuzes en kan zonder schuldgevoel genieten. Ik heb rust en tijd om te reflecteren en leef nú. Want ik weet niet hoe ik me over een half jaar voel, dus daar wil ik me ook niet druk om maken. Het is niet altijd gemakkelijk en zeker niet altijd leuk, maar ik ben absoluut niet ontevreden. Ik word niet geleefd, ik leef.

6cf09e539a1521dcfb462b32abf31426

Advertenties

7 gedachtes over “Omgekeerde wereld!

  1. Pingback: Tsjakka, enzo. | Happy, hip en… hersenletsel

  2. Mooi geschreven :). Ik zou het niet erg vinden als je hier je werk van zou kunnen maken. Zodat ik elke morgen mijn dag goed kan beginnen met jouw wijze woorden.

    Wat je schrijft over het sussen is erg herkenbaar. Op de een of andere manier kan ik er ook niet goed tegen zodra mensen medeleven beginnen te tonen.

    Like

  3. Wat mooi beschreven . Ik kan maar twee dingen zeggen:
    1. ik herken heel veel.
    2. soms frustreren mijn beperkingen mij nog enorm.
    Ik zit nog in de acceptatiefase, maar ben blij lieve familie, fijne vrienden en goede collega’s te hebben die mij helpen als ik mezelf weer eens vergeet.
    Ondertussen ga ik ook steeds meer over de juiste keuzes voor _mij_ te maken. En zolang ik dat in overleg doe, lukt dat op veel niveau’s binnen en buiten het gezin.

    Mooi blog
    Marc.

    Liked by 1 persoon

    • Dankje Marc. Ik loop ook nog regelmatig tegen mijn beperkingen op en sta dan weer eens te vloeken en te tieren omdat ik te snel te veel tegelijk wil ofzo. Maar ergens heb ik een omslag bemerkt. Ik kan de rest van mijn leven gefrustreerd blijven, of er iets van proberen te maken. Die laatste optie trekt het meest. Fijne mensen in je omgeving zijn daarvoor inderdaad wel van doorslaggevende factor. Succes met je keuzes voor jou!

      Like

  4. Wat goed om te lezen dat je nu in de fase bent dat je geaccepteerd hebt. En dat je weer kan genieten van de dingen die het leven leuk maken. Ik weet nog dat dat voor mij echt een openbaring was, het gevoel van het is goed zo. Soms spreek ik ik ook mensen die mijn leven nu met het leven van voor mijn ongeluk vergelijken. Ik denk dan tja hoe was dat ook alweer, ik denk er nooit meer aan of over. Mijn leven is nu, en dat is mooi en plezierig. Ik kan wel zeggen beter dan toen, ik geniet zoveel meer van die kleine dingen die het leven leuk maken. Veel bewuster kiezen voor de dingen die ik WIL doen, en niet de dingen die moeten ofzo.
    Ik lees je blog overigens al vanaf het begin, alleen nooit gereageerd ofzo. Kwam er nooit zo van. Maar je schrijft het erg leuk vind ik. Je kent mij via lars, ik ben een vriend van sanne. Maargoed ga zo door! En geniet vooral van het leven zou ik zeggen. Het kan zo mooi zijn. En blijf schrijven! Ik vind het elke keer weer leuk om te lezen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s