De pik

In mijn eerste jaar als afgestudeerd docente, zat er een leerlinge in één van mijn brugklassen waar het niet mee boterde. Ze had een grote mond, riep door de klas heen, lachte besmuikt om vrijwel ieder woord dat ik zei. Ze zat het liefst vooraan om mij de hele les brutaal aan te kijken, van een weerwoord te voorzien of ineens, uit het niets te vragen waarom mijn vriend mij gedumpt had (het was andersom, dat wil ik toch even gezegd hebben). Als ik mij even omdraaide gebeurde er iets in haar buurt. Er viel een etui, er verdwenen blaadjes, er werd gesmoesd en altijd zat ze daar, mij grijnzend aan te kijken. De gevleugelde uitspraak is altijd dat leraren geen lievelingen hebben, maar dat is natuurlijk lariekoek. Docenten zijn ook maar mensen. Ik had favorieten, maar ook leerlingen die in mijn allergie zaten. Zij was er zo één. En ik had haar nergens mee. Strafwerk, nablijven, een goed gesprek… Het deed haar niets. Toen ik haar betrapte met een spiekbriefje bij een toets, heb ik haar ouders verzocht naar de ouderavond te komen. Ik dacht dat zij misschien zouden schrikken als ik vertelde wat hun dochter uithaalde in mijn les. Niets was minder waar. Ouders stonden vierkant achter dochterlief. Het was geen spiekbriefje geweest, want het was knalroze (Ik: “Dan was het dus niet een heel handig spiekbriefje, maar het lag wel degelijk onder haar been.”) en hun kind deed niets verkeerd. Ik had gewoon de pik op haar.

Ze hadden natuurlijk best gelijk. Ik had ook een beetje de pik op haar. Ik was me er ook terdege bewust van. Ik sprak met mijzelf af dat ik niet op haar zou letten, dat ik niet zou reageren op alleen maar blikken, of gegniffel. Maar het ging niet. Ze trok mijn aandacht met alles wat zij deed en bij het minste had ik zin om haar een knal te verkopen. Dus stuurde ik haar de klas uit. Het sneue was dat het kind ook niets goeds meer kon doen in mijn ogen. Ik twijfelde altijd aan haar motieven. Ook dat verbeterde onze band niet echt, natuurlijk.

Degene die mijn blog vaker lezen, weten dat ik niet echt een soepele relatie met de wederpartij heb. De jongen die mij aangereden heeft is veroordeeld, zijn verzekering heeft aansprakelijkheid erkend. Maar daar houdt het wel zo’n beetje op. Al bijna drie jaar weet de verzekering namelijk alles wat ik zeg, doe of laat aan te grijpen om mijn verhaal in twijfel te trekken. Anything I say or do, can en will be used against me. Ik word er moedeloos van. Het voelt alsof de wederpartij de pik op mij heeft en ik niets meer goed kan doen.

Ik heb een letselschadeadvocate ingeschakeld en even leek er schot in de zaak te komen. Ik kreeg na een jaar zelfs weer een voorschot! Maar toen stokte het proces weer. Er wordt nog altijd getwijfeld aan causaliteit tussen ongeval en klachten.

Vorige week kreeg ik een mailtje van de wederpartij. Ik had ooit tegen mijn neuroloog gezegd dat het steeds wat beter met mij ging. Dat ik weer wat probeerde hard te lopen en dat ik een blog bijhield over mijn leven met NAH. De wederpartij heeft deze informatie van de neuroloog gekregen. In het mailtje stond dat zij vinden dat bloggen over mijn letsel zou leiden tot ‘victimisatie’. Door ermee bezig te blijven, zou ik mijzelf als slachtoffer blijven zien.

En ik weet ook wel dat het voor die verzekering zakelijk is. Voor hen is het een dossier met hiaten en feitelijkheden. Maar voor mij is het mijn leven. En het voelt alsof de wederpartij de pik op mij heeft. En dat pik ik niet erg, eerlijk gezegd.

bc0c7c76a71979af388ed54d4d5444af

Advertenties

10 gedachtes over “De pik

  1. Klopt helemaal! Dit is onwijs belemmerend voor je herstel! Het spel hé…hopen dat je er op een gegeven moment klaar mee bent. Niet doen hoor! Eerst zo goed mogelijk herstellen. En proberen dit gedoe los te laten (hoe moeilijk dit ook is) en te vertrouwen op je Letseladvocate. Ontspanning & afleiding blijven zoeken…wandelen bijvoorbeeld kan wat helpen. Succes!

    Like

  2. Heel vermoeiend en heel oneerlijk! Het bezorgt je alleen meer frustratie en stress! Mij hielp het destijds te denken dat het voor hun niet persoonlijk is, je bent een ‘nummer’, een ‘geval’ wat hen mogelijk geld gaat kosten en daar vechten ze voor… Als dan jouw blog als argument wordt gebruikt om je ergens in te korten, dan kan ik alleen maar denken dat ze geen sterke zaak hebben. Succes 🍀

    Like

  3. Door ermee bezig te blijven? What the fuck! Je staat ermee op en gaat ermee naar bed. Dat is geen keuze! Je zou bijna iemand die dit zegt hetzelfde wensen. Bijna… Want omdat je weet hoe erg het is, doe je dat niet… Ik ben blij dat je je stukjes schrijft, het is vaak herkenbaar en ik leer er ook van. Hang in there…

    Like

    • Dankje! Het voelt inderdaad enorm oneerlijk. Ook dat ik iets heb gevonden wat ik fijn vind (bloggen) en dat dat keihard in mijn gezicht gesmeten wordt. Ongelooflijk gemeen gewoon. Maar goed, volhouden inderdaad. Er zit niets anders op.

      Like

  4. Dit is echt diep triest! Alsof je nog niet genoeg dingen hebt om mee te dealen. Bizar dat ze causaal verband ontkennen en volgens mij probeer je door het bloggen juist verder te komen. Blijf in jezelf geloven en heel veel succes!

    Like

  5. Het is schrijnend om te lezen dat de verzekering je aan het lijntje heeft, af en toe vieren en af en toe strakker aanhalen tot het lijntje breekt. Veel succes met het meebewegen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s