Lijstjesmeisje

Het eerste dat eraan gaat is de structuur. En ik vaar juist bijzonder wel bij structuur. Ik lééf voor structuur. Ik plan vaste activiteiten op vaste dagen. Op dinsdag doe ik boodschappen, op maandagavond om 9 uur maak ik het lijstje. Ik hou van lijstjes. In de keuken hangt een schoolbord waarop ik per dag opschrijf wat we eten. In de badkamer hangt een lijstje met welke was ik wanneer draai. In de wc een grote kalender, waarop ik minutieus bijhoud welke afspraken ik heb, welke dingen Lars te doen heeft, wanneer er getraind wordt, overgewerkt, geborreld. Ik schrijf zelfs bij iedere dinsdag dat ik dan boodschappen ga doen.

Die lijstjes en planning geven houvast. Mijn hoofd gaat snel hak-op-de-takken en kip-zonder-koppen. Ik heb problemen met het vasthouden van mijn aandacht en concentratie, zeker als ik moe ben. Met mijn lijstjes bij de hand krijg ik dingen voor elkaar.

Sinds januari werk ik. Twee middagen van 3 uur per week. Ik heb er heel langzaam naar opgebouwd. Steeds een half uurtje meer, steeds een leerling meer begeleiden. Maar de laatste stap was toch een grote. Van 3 uur achter elkaar 3 leerlingen begeleiden (waarbij ik nog behoorlijk veel rust had en tijd om tot mijzelf te komen), begeleid ik er nu meestal 6, soms 7. En die overstap is groot. Waar ik eerst redelijk snel bijkwam als ik een half uurtje had uitgebreid, merk ik dat deze uitbreiding nog niet genormaliseerd is. Ik ben moe, warrig en kribbig. En mijn structuur is naar de haaien.

Het is fantastisch dat ik weer kan werken. Het is geweldig dat ik weer ‘meedoe’! Maar het vraagt wel enorm veel energie. Het lastige is dat het de ene week meer van me vraagt dan de andere. Dat heeft te maken met de vakken, de leerlingen, maar ook met of de zon schijnt buiten, of het koffieapparaat werkt, of er veel ander ruis is en welke andere dingen ik die week te doen heb. De kleine reserves die ik had opgebouwd door iedere dag precies te weten waar ik aan toe was en die ervoor zorgden dat ik wat bijzonderheden op kon vangen, ben ik kwijt. Het is iedere dag weer zoeken naar de balans.

De laatste weken slaap ik erg veel en kom ik maar moeizaam mijn bed uit. De huishoudelijke taken die ik weer wat had opgepakt, blijven liggen en als ik even ga liggen om te ontspannen ben ik meteen diep in slaap. Laatst stopte ik mijn telefoon in de oplader naast het bed, raakte mijn hoofd héél even het kussen en werd ik pas wakker toen Lars thuiskwam uit zijn werk en ik ervan overtuigd was dat hij een inbreker was. Had ik al gezegd dat ik warrig was? Ik kip-zonder-kop door het huis. Ik ga ansichtkaartjes kopen bij de Primera maar vergeet dat ik brood bij de bakker moest halen. Ik bak een kokosnoot/karnemelkcake en bedenk wat voor bank ik zou willen als ik een nieuwe zou kopen, maar kom niet toe aan het bijwerken van mijn administratie. Als ik daarvoor ga zitten, kan ik me na twee minuten al niet meer op de bankrekeningnummers concentreren en vind ik mezelf tien minuten later op Marktplaats op zoek naar een nieuwe auto. Ik reageer continu op prikkels zonder me voor langere tijd op één ding te kunnen richten. Tijdens het schrijven van dit stukje heb ik alleen al koffie gezet, mijn nagels gevijld, de krant in de papierbak gegooid en op Netflix naar Gilmore Girls gezocht (staat er niet op, btw).

Soms is een reality check nodig. Dan is het op een vreemde manier fijn om weer even geconfronteerd te worden met dat er echt wel wat aan de hand is en ik niet voor niets thuiszit. En ik wist van tevoren dat perse willen werken consequenties zou hebben voor andere dingen. Maar ik hoop wel dat het binnenkort weer normaliseert allemaal. Ik ben doodmoe van mijn eigen associaties en zou best eens niet willen snauwen naar Lars als ik sta te koken. En de wc moet schoon.

6d1560acd00cc0d4ed258face00cba84

Advertenties

3 gedachtes over “Lijstjesmeisje

  1. Ik lees je verhaal en dan denk ik, kan je misschien een klein stapje terug doen naar 3 uur 3 leerlingen? Dan doe je mee, het was te doen en het kost je niet zo extreem veel energie. Nu heb je een behoorlijke stap gemaakt en mij lijkt het heel veel inleveren. Je moet zo uitkijken dat je niet te veel van jezelf verwacht. Beter 3 uur 3 leerlingen en volhouden dan de grote stap die je, als je niet uitkijkt, een terugval kan bezorgen. Je lichaam geeft je al signalen en ik zou er echt naar luisteren als ik jou was. Ik bedoel het niet vervelend maar ik praat uit ervaring. Ik wilde ook graag meer werken en dacht dat het kon, ik kreeg signalen van mijn lichaam maar ik dacht dat ik alleen even moest wennen. De signalen zijn er om je te waarschuwen, ik heb niet geluisterd en nu is de terugval zo heftig dat ik nu niet kan werken en weer opnieuw op moet bouwen. Wil je alsjeblieft goed op jezelf letten? :)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s