Twilight Zone

Een gevleugelde wijsheid in hersenletselkringen (ja, die bestaan) is dat hersenletsel een breuk in je levenslijn is. Nu kan ik daar natuurlijk sceptisch over gaan lopen doen, maar het is gewoon waar. Mijn diepste zijn is op zich niet veranderd (ik ben nog altijd humeurig, luidruchtig, betweterig en bijzonder grappig), maar wat ik kan is wel degelijk 180 graden omgedraaid. Vergelijk het met een nieuwe telefoon. Je switcht van Android naar Iphone. In wezen kun je er nog altijd dezelfde dingen op, bellen, appen, je Facebook checken, maar het kost tijd om te wennen aan de nieuwe besturing. Zo zit dat in mijn hoofd.

Wat voorheen een gegeven was, is nu niet meer vanzelfsprekend. Wat nu vanzelfsprekend is, is nog niet altijd gewend. Bijna drie jaar na het ongeluk heb ik aardig zicht op waar mijn grenzen, beperkingen en valkuilen liggen en kan ik behoorlijk goede keuzes maken om mijn klachten te verminderen of prikkels zo goed mogelijk te vermijden. Maar nog altijd kom ik nieuwe situaties tegen die ik nog niet post-crash meegemaakt heb. Nog steeds moet ik soms teruggrijpen op oplossingen die ik pre-boem inzette en die nu uiteraard niet meer werken.

Afgelopen zaterdag vierden Lars en ik een feestje. Lars was jarig geweest en ik vier eigenlijk nooit meer mijn verjaardag, dus het was wel weer een keer tijd voor iets uitbundigs. We nodigden veel mensen uit, want het verschil tussen 5 en 15 gasten is groot, maar boven de 15 zijn het er gewoon veel en dan maakt eentje meer of minder wat prikkels betreft ook niet meer uit. We regelden genoeg bier, schoven de eettafel aan de kant, zetten de statafel neer en ik sliep een uur of wat van tevoren. En het was LEUK!

En toen kwam de day after. Ik weet dat ik uitspattingen moet bekopen met vermoeidheid, pijn, verwardheid, wankele emoties. Dat geeft extra druk op alle leuke dingen die ik doe, want dat moet die ellende die volgt wel waard zijn natuurlijk. Tegelijk blijft het spannend. Want zo vaak vieren we geen feestjes. Ik kan nog altijd moeilijk inschatten hoeveel boete ik precies moet doen voor mijn losbandigheid (ik dronk drie wijn en praatte wat met mensen. ‘Losbandig’ is ook behoorlijk aan inflatie onderhevig tegenwoordig).

Zondag bleef ik in bed. Maandag deed ik wat yoga en ging vervolgens terug naar bed tot ik moest werken. Dat kostte me dit keer extra moeite. Concentreren, slimme geschiedenisdingen zeggen, leermethodes opsnorren vanuit mijn geheugen… Het ging een stuk minder soepel dan anders. Vanochtend liep ik te kip-zonder-koppen in de supermarkt omdat mijn hoofd volledig ongestructureerd was. En daarna kon ik weer naar bed.

Maar vanmiddag heb ik een rondje hardgelopen. Daar had ik ineens weer zin in. En ik denk dat ik dat kan noteren als nieuwe bevinding. Het einde van mijn Twilight Zone begint in zicht te komen wanneer ik weer wil sporten. De rest van de week zal ik nog wel vermoeider zijn dan anders en een tikkeltje verwarder, maar de mist begint op te trekken.

Langzamerhand leer ik mijzelf weer steeds beter kennen. En over een paar jaar, als ik zestig ben ofzo, is het vast weer zó normaal dat ik niet beter weet. Tot die tijd aanschouw ik maar en merk ik op. En blog ik erover, uiteraard. Dat helpt.

fc547909a32e6fcb17a8eb760ca6682d

Advertenties

4 gedachtes over “Twilight Zone

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s