Behoorlijk mooi – 9 april 2016

Ik ben niet zo goed met data. Nooit geweest ook. Ik moet terugrekenen om te bedenken in welk jaar Lars en ik een relatie kregen en hoewel ik al duizend jaar bevriend ben met Reinier, vergeet ik ieder jaar zijn verjaardag. Het is ergens vlak voor de mijne, maar verder kom ik niet. Ik vind het ook helemaal niet erg om ieder jaar ouder te worden, ook al val ik binnenkort van het randje van de twintig af. Wat data betreft ben ik misschien gewoon niet zo sentimenteel.

Gisteren was het 9 april. Lange tijd was ik bang dat deze datum ieder jaar een zuur jubileum zou blijven van alles wat ik los heb moeten laten. Drie jaar geleden het ongeluk, twee jaar geleden eindelijk begonnen met revalideren, maar ook met het opgeven van mijn oude leventje, een jaar geleden met wat meer controle over mijn leven, maar nog geen enkele zekerheid voor de toekomst.

Ik was bang dat ik ieder jaar stil zou moeten staan bij wie ik was en wat nooit meer terugkomt. Een in memoriam voor de oude-Suus. Maar weet je wat het is? Ik wil niet blijven leven in een soort extra tijd, Suus: de verlenging. Dat ik al 90 minuten gespeeld heb vóór het ongeluk en mijn leven nu het laatste half uur is wat er niet toe doet, omdat we toch voor de penalty’s gaan. Dat vertik ik simpelweg. Ik heb te hard gewerkt om nu nog stil te blijven staan.

Ik heb een geweldige relatie. Ik heb fijne vrienden en een hechte familie waar ik altijd op terug kan vallen. Ik heb een fantastisch huis in een fijne wijk en slaak nog iedere dag een gelukzalige zucht als ik het glas-in-lood in de ensuitedeuren zie. Ik heb een baan – wat ik vorig jaar niet had durven dromen – waar ik enorm veel plezier en voldoening uithaal. Ik kan weer wat sporten, ik kan weer wat boeken lezen. En langzamerhand krijg ik weer wat meer vertrouwen in mijn eigen lichaam en hoofd. Ik weet zo’n beetje wat ik ervan kan verwachten. Ik heb de regie weer terug.

Gistermiddag zat ik op mijn balkonnetje. Met een lekkere kop koffie, een boek over de eerste Nederlandse kolonie in het huidige New York en mijn gezicht in de zon. In de boom in de tuin van de buren zat een merel zich ongelooflijk uit te sloven. Drie hoogblonde kindjes speelden een ingewikkelde versie van Vader en Moedertje in wat tuinen daarnaast. Er ging een schuifpui open en twee opgeschoten keffertjes blaften boos naar de magnolia voordat ze weer naar binnen renden. En ik zat daar maar dommig te glimlachen.

Gisteren was het drie jaar na het ongeluk. Ik stond even stil bij wie ik daarvoor was, bekeek mijn leventje nu en telde mijn zegeningen. Ook mét NAH is het leven namelijk behoorlijk mooi.

08378e8895152f17bcb1f7b575640dde

Advertenties

16 gedachtes over “Behoorlijk mooi – 9 april 2016

  1. Ik vind het superknap dat je zo positief kunt zijn en de knop hebt kunnen omzetten. Mijn ongeluk is nu ook exact 3 jasr geleden, maar mijn leven is nog maar een fractie van wat het was. Een half jaar voor het ongeluk had ik mijn HBO diploma gehaald en verheugde me op een mooie carriere. Mijn werk was mijn lust en leven. Dat is voorbij want werken lukt niet meer, net zoals heel veel andere dingen. Natuurlijk geniet ik ook van hele kleine dingen. Helaas heb ik nog steeds ontzettend veel last van de gevolgen van overprikkeling en oververmoeidheid waardoor ik enorm beperkt ben in mijn dagelijkse leven.
    Maar chapeau voor jouw instelling.

    Like

    • Ik begrijp je volledig. Toen mijn ongeluk gebeurde was ik net 2,5 jaar aan het werk. Veel te kort om al met ‘gedwongen pensioen’ te moeten. Maar ik wil niet stil blijven zitten. Dáár word ik ongelukkig van. Dus probeer ik binnen mijn eigen mogelijkheden iets van het leven te maken. En dat lukt de ene dag een stuk beter dan de andere, hoor. Er zijn ook echt dagen dat ik het allemaal superoneerlijk vind en jaloers ben op iedereen die wél ‘normaal’ is. Maar uiteindelijk heb ik alleen mijzelf met die instelling. Ik probeer 2 stappen naar voren te doen en word dan 1 (of 2 of 5) stappen teruggeworpen, maar ik blijf het proberen.
      Ik wens je heel veel sterkte met je klachten van overprikkeling. Ik weet uit ervaring hoe slopend en beperkend die kunnen zijn. Heb je hier wel goede therapie voor gehad? Mij heeft dat enorm geholpen.
      Groetjes, Suzanne

      Like

  2. Mooi! Ondanks dat het inmiddels 2 jaar geleden is bij mij, vind ik het nog steeds meer moeilijk dan makkelijk. Ook dat zal zijn balans uiteindelijk wel vinden. In ieder geval fijn dit soort berichten te lezen, überhaupt een fijn én grappig blog om te lezen. (Grappig in de zin dat jij grappig bent/schrijft :))

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel! Ik ben uiteraard heel grappig ;)
      Ik begrijp je zoektocht naar balans. Ik moet zeggen dat die bij mij ook pas het laatste jaar écht omgeslagen is naar voornamelijk positief. De eerste twee jaar was ik toch vooral bezig met zoeken. Zoeken naar mijn mogelijkheden, grenzen, beperkingen, regie en ga maar door. Nu ik dat een beetje onder de knie heb, is er tijd om te genieten van wat wel kan. Dat wens ik jou ook toe!
      Groetjes, Suzanne

      Like

  3. Wow mooi geschreven suus! Alweer 3 jaar..maar meid wat heb jij al veel bereikt daarna! Trots op jou! En zo blij dat jij straks mijn getuige bent op de bruiloft!!😘

    Like

  4. Mooi geschreven! Mijn psychologe zegt dat het drie jaar duurt voordat je aan je nieuwe leven, nieuwe gewoonten en nieuwe “ik” gewend bent. Als ik jouw verhaal lees dan zie ik dat dat klopt! Ik zit niet eens op de helft en zat net op mijn balkon met mijn snoet in de zon, te genieten van die merel die gewoon voor mij zat te zingen (dromen mag toch?) Gelukkig duurt het niet drie jaar voordat ik weer kan genieten…

    Like

    • En na drie jaar blijft het nog vallen en opstaan hoor. Maar het vallen gebeurt een stuk minder vaak en gaat een stuk minder diep. En inderdaad, er is altijd wel iets te genieten. En het is belangrijk dat ook vooral te doen!

      Like

  5. Dat is een felicitatie waard zeg!
    Ik betrap mezelf er (bijna 4 jaar ná) nu soms op dat ik – mits voor de keuze gesteld – m’n oude leven niet eens meer terug wil. Bijzonder hoe vanzelf dat lijkt te gaan. In werkelijkheid is het natuurlijk hard werken geweest om hier uit te komen. Dus daar mag je trots op zijn. En vooral van genieten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s