APK’tje

“U bent nu 28?” De arts tegenover mij keek me vragend aan. Ik keek glazig terug. Naast hem zat nog een vrouw. Ik schatte haar een beetje van mijn leeftijd. Geen idee meer wat zij daar zat te doen. Ze had het wel verteld, maar net als haar naam was ik ook dat direct weer vergeten.
De arts rommelde wat onzeker in zijn papieren. “Ja,” zei hij, kijkend naar mijn paspoort. “1987, toch? Dan bent u nu 28?”
Mijn zus, die ik meegenomen had om me te helpen en die al bevestigend had zitten knikken, stootte me aan. “Oh!” riep ik en het voelde alsof ik terug werd gezogen naar het hier en nu. “Ja, natuurlijk. Ik ben 28!”

Zo begon mijn herkeuring bij het UWV. Lekker warrig, zoals zoveel belangrijke gesprekken tegenwoordig. Ik had me tot in de puntjes voorbereid. Heel veel uitgezocht, alle documenten weer opgezocht en meegenomen. Ik had bedacht welke vragen er gesteld konden worden, welke personen of instanties ik in kon schakelen als ik ze nodig had. Maar de vraag naar mijn leeftijd had ik eerlijk gezegd even niet verwacht.

Vorig jaar februari werd ik officieel voorlopig 80-100% afgekeurd. Ik hoefde voorlopig niet meer te werken. Toch ben ik dat blijven doen. Ten eerste omdat mijn oude werkgever mijn re-integratietraject betaalde en ik het mijn plicht vond om dit zo goed mogelijk af te ronden. Ten tweede omdat ik simpelweg niet thuis kón blijven zitten uit het raam te staren. Ik wilde me nuttig voelen.

In een jaar tijd heb ik stapje voor stapje mijn belastbaarheid weten uit te bouwen. Waar ik vorig jaar februari met moeite twee keer anderhalf uur wat hulp bood op een basisschooltje, geef ik nu twee keer drie uur zelfstandig huiswerkbegeleiding aan een club pubers. Ik vind het geweldig, maar het kost me nog altijd veel tijd en energie. De dagen dat ik werk, draaien volledig om die paar uurtjes buiten de deur. Ik kan het doen, omdat ik ondertussen weet hoelang ik vooraf moet slapen. Omdat Lars die dagen kookt en mijn werkgever alle rekening met mij houdt. Omdat de schoonmaakster het huis schoon houdt en omdat ik de rest van de dag niets van mezelf vraag. Ik kan het doen, omdat ik weet wat ik ervoor moet laten.

Daarom vond ik mijn herkeuring zo spannend. Want zou het UWV dat ook begrijpen? Zou die verzekeringsarts ook inzien dat ik met die paar uur per week voorlopig echt op het topje van mijn kunnen presteer en ik het ontzettend getroffen heb met mijn directrice? Of zou de conclusie zijn: ‘mevrouw kan werken, hoppa: voor 20 uur goedgekeurd’?

Je hoort enge verhalen over het UWV. Bizarre verhalen ook. Lotgenoten die iemand voor hun neus krijgen van wie je je afvraagt of ze überhaupt met mensen zouden moeten werken. Maar ik had geluk. De arts voor mijn neus was begripvol, had verstand van zaken en luisterde goed. (En hij was ook nog eens ongelooflijk knap.)

De arts trok de conclusie dat ik misschien wel iets vooruit was gegaan, maar dat de grootste vooruitgang geboekt was door coping. Ik heb de regie beter in de hand, dus kan ik mijn energie nuttiger besteden. Hij vertelde mij aan het einde van het gesprek dan ook dat hij dit ook door zou geven aan de arbeidsdeskundige. En daarmee kon ik gaan.

Niet lang daarna werd ik gebeld door die arbeidsdeskundige. Ook dat was weer spannend. Want weer een nieuw poppetje, weer nieuwe inzichten, misschien weer andere conclusies. Maar ook zij ging mee in de beslissing van de arts. Ik hoefde niet op gesprek te komen, mocht gewoon blijven doen wat ik deed en dezelfde conclusie als vorig jaar werd getrokken: voorlopig volledig afgekeurd.

Vorig jaar voelde mijn afkeuring stiekem toch als een klap in mijn gezicht, maar dit jaar ben ik er blij mee. Ik krijg de ruimte om te doen wat ik deed en wat ik ongelooflijk leuk vind. Ik kan werken met pubers en wat eigen centjes verdienen zonder dat ik bang hoef te zijn dat ik mijn eigen glazen ingooi of uitgemaakt word voor fraudeur. Je hoort enge verhalen over het UWV en het komt vaak over als een grote, bureaucratische nachtmerrie. Maar mijn herkeuring is voor mij ontzettend prettig verlopen. En dat mag ook wel eens gezegd worden.

a78aae4d0ea2de7f7e9fbd1ec7fe206d

Advertenties

17 gedachtes over “APK’tje

  1. Pingback: Duurzaam | Happy, hip en… hersenletsel

  2. Wat heerlijk dat het voor jou zo uitpakt. Er gelukkig ook positieve verhalen in combi met het UWV te lezen zijn.
    Helaas is mijn gesprek minder gunstig verlopen. Gisteren 1 ste jaars ziektewet beoordeling gehad. Zoals het er nu naar uit ziet heb ik 90 % kans ( de woorden van de verzekeringsarts) dat ik per juli in de ww kom. En dus voor 24 uur moet gaan solliciteren. Terwijl dit door het multi disiplinair team, waar ik net een maandje mee klaar ben, afgeraden word. Als ik al weer start met werken, wat ik wel heel graag wil, raad het team aan om dit met langzame stapjes op te bouwen. Tevens zou het moeten solliciteren teveel druk geven, volgens het zelfde team. Een re-integratie traject zou mij hiermee kunnen helpen. Helaas kan dit alleen als je 2de jaar ziektewet krijg en dus niet in de ww kom na 1 jaar ziektewet. ( volgens de verzekeringsarts ).
    Heb duidelijk aangegeven dat mijn belastbaarheid op moment nog ligt op 2-3 x daags 30-45 minuten. De verzekeringsarts kan niet meer doen dan mijn beperkingen doorgeven ( die door een NPO onderzoek bevestigd zijn ) aan de arbeidsdeskundige en die bepaalt of ik weer aan het werk kan.
    Verleden heeft uitgewezen dat te snel opbouwen van werkzaamheden niet mogelijk is. Ben sinds okt. 2013, toen ik mijn hersenschudding / whiplash heb opgelopen al 2 banen hierdoor kwijt geraakt. Dus de wil om te werken is er wel.
    Wil graag een vraag aan bovenstaande koppelen. Heeft iemand tips / ideeën voor mij in deze. Ik ga uiteraard zelf ook op onderzoek uit. Toch is hulp in deze van harte welkom.

    Like

    • Hoi Marjan, wat een vervelende situatie voor je. Ik herken er wel iets in, omdat ik bij mijn eerste WIA-keuring vorig jaar door de verzekeringarts op 20 uur gekeurd was. De arbeidsdeskundige zag toen echter geen reële functiemogelijkheden voor mij. Een arts kan wel zeggen dat je in de ideale omstandigheden 20 uur per week kunt werken, maar er zijn maar weinig werkgevers die het oké vinden als jij iedere drie kwartier even gaat liggen. Heb je iemand meegenomen naar je gesprek? Ik heb destijds heel duidelijk mijn beperkingen aan proberen te geven. Want ook op een slechte dag moet ik in staat zijn om die uren te maken die het UWV van mij verwacht. Voor mij is het toen ‘goed’ uitgepakt, ik hoop dat de arbeidsdeskundige die jij treft ook zoveel inzicht heeft.
      Vind je het goed als ik je vraag op mijn facebookpagina plaats? Daar krijg je wellicht sneller reactie. Ervaringen van lotgenoten kunnen ontzettend fijn zijn.
      Groetjes, Suzanne

      Like

      • Hoi Suzanne,
        Je heb helemaal gelijk, op de werkvloer word er ( terecht ) van je verwacht dat je je voor 100 % inzet. En dat lukt nog niet, ook niet op goede dagen. Geen werkgever die zit te wachten op iemand die regelmatig pauze moet nemen. En wat dacht je van eventuele collega’s.
        Mijn man was mee naar dit gesprek. Ook hij heeft dingen aangegeven ( weet alleen niet meer wat hij heeft gezegd ). Dus ja, ook ik hoop dat de arbeidsdeskundige inziet dat het ( nog ) niet gaat.
        Als de verzekeringsarts niet die 90% had genoemd, had ik met een gezonde dosis spanning afgewacht. Nu zit ik door die opmerking in de stress.
        Wat plaatsen op je Facebookpagina betreft, dat is een goed idee.
        Dank je wel alvast. En succes met alles………….
        Groetjes Marjan.

        Like

          • De tip van je zus over het bijhouden van een dagboek ga ik zeker doen. Af en toe heb ik dingen opgeschreven, maar helaas niet constant. Dit is toch wel verstandiger om te gaan doen. Ook het opnemen van een gesprek, tip van C. ga ik in overweging nemen.
            Groetjes en nogmaals dank voor het plaatsen van mijn vraag op je facebookpagina.

            Liked by 1 persoon

  3. Wat fijn voor je! Én dat je de pósitieve ervaring (ook) deelt! Er werken natuurlijk ook hele kundige mensen bij het UWV; en als je het treft kan het een positieve/heilzame ervaring zijn.
    Mijn eerste keuring verliep ook positief: opbouwend en professioneel (de herkeuring helaas het tegenovergestelde, maar is door de klachtenambassadeur uiteindelijk op een professionele manier begeleid).
    Een goede voorbereiding op de medisch objectiveerbare klachten, én het voorbereiden van voorbeelden waarmee je de niet objectiveerbare klachten kan toelichten kunnen – denk ik- veel goed doen in een keuringsgesprek. En inderdaad altijd iemand meenemen!
    Laatst las ik ergens dat het tegenwoordig toegestaan is / geadviseerd wordt om het gesprek op te nemen. Mocht achteraf blijken dat je dingen vergeten bent te melden, dan kan dat alsnog (schriftelijk). En mocht de arts een onprofessionele / niet-ethische houding aannemen dan kun je later op basis van de opgenomen feiten een klacht indienen.
    De volgende keer wil ik ook een knappe arts ;) !!!

    Liked by 1 persoon

    • Die knappe arts kan ook een list zijn natuurlijk. Zo vriendelijk en aantrekkelijk dat je spontaan vergeet dat je ergens last van hebt ;)
      Het opnemen van gesprekken is inderdaad zeker het proberen waard. Zeker wanneer er zulke belangrijke beslissingen worden genomen. Ik neem altijd mijn zus mee, dat is een soort wandelende recorder, maar anders is het inderdaad interessant om over na te denken!

      Like

      • Als zus zijnde, was de blog van Suzanne voor mij de sleutel om haar te kunnen helpen in de gesprekken. Na één blik op de mooie dokter was ze vergeten wat hij ook alweer vroeg, laat staan wat ze moest antwoorden. De voorbeelden op haar blog zijn illustrerend en uit het leven gegrepen en maakten het voor mij heel makkelijk om de arts uit te leggen waar Suus tegenaan loopt.

        Dat kan ik ook aanraden voor iedereen die verwacht her-/gekeurd ge moeten worden: houd een dagboek (of blog :)) bij en gebruik de ervaringen daaruit om je niet-objectieve klachten uit te leggen – dat is veel makkelijker dan ter plekke moeten bedenken “waar heb ik ook alweer last van?” Het is ook voor degene die je mee maakt makkelijker om je aan te vullen.

        Like

  4. Gefeliciteerd 🎉🎉🎉 dat je mag blijven doen waar je zo van houdt! Vergelijkbaar verhaal over het verloop van het gesprek en ook inderdaad wat je er allemaal voor moet laten om te zorgen dat je werkdag ‘goed’ verloopt. Ik ben eigenlijk opgelucht dat jij dat ook zo hebt. Groetjes, Verena (p.s. Ik deel ‘m weer op mijn blog, want heel veel mensen zijn idd bang en zorgelijk over het UWV 🤔)

    Like

    • Hoi Verena, ik las op jouw blog inderdaad vergelijkbare keuzes. Werken geeft enorm veel voldoening, maar het vraagt ook erg veel en het blijft de moeite waard je af te vragen of het nog in balans is. Voor mij voorlopig in ieder geval wel. En het is inderdaad ontzettend fijn dat ik de ruimte krijg om ervan te blijven genieten!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s