Yes-man

Mijn eerste reactie op dingen is vaak óf: ‘Mijn hemel, wat vol-sla-gen belachelijk!’, óf: ‘JAAAAA wat ongelooflijk, onwijs, bizar leuk!!’ Er zit niet vaak iets tussenin en meestal wint de laatste. Dit was vroeger al zo en het is na het ongeluk niet veranderd.

Nog altijd vind ik de meeste ideeën en voorstellen hartstikke leuk. Een dagje naar de sauna, een uurtje bijles geven, meubels helpen uitzoeken voor het nieuwe huis van een vriendin, opdrachten van mijn hulpuurleerlingen nakijken, een beachvolleybaltraining volgen, een dagje extra werken… Als het me gevraagd wordt, wil ik het liefst direct heel hard ja roepen.

Dit was voor het ongeluk ook al mijn valkuil. Ik wilde alles zien en meemaken, met iedere vriend of vriendin af kunnen spreken op ieder willekeurig tijdstip, iedere nieuwe les in de sportschool uitproberen, de beste docent zijn die Nederland ooit gezien had en ook nog eens goed leren koken. Maar waar ik toen de luxe had dat ik dan maar eens een nachtje wat minder slaap pakte en bijkwam in het weekend (of drie weekends later), moet ik nu oppassen waar ik ja op zeg.

Ik ben gewoon te enthousiast. Dit klinkt als een slap antwoord op de vraag wat mijn minpunten zijn tijdens een sollicitatiegesprek, maar het is wel echt mijn valkuil. Hoewel ik vrij snel mijn interesse verlies, vind ik in principe ALLES leuk! Maar geen enkel mens kan alles, en ik kan nog net iets minder.

Ik vind nee zeggen nog altijd heel moeilijk. Maar sinds kort leg ik nieuwe ideeën eerst aan Lars voor. Die weet vaak beter dan ikzelf de vinger op de zere plek te leggen, en te wijzen op de rustmomenten waar ik niet aan toe zal komen, de andere zaken die ik zal moeten laten vallen, de plannen die ik het weekend erop volgend ook al heb. Als ik dan weer in mijn doldwaze ‘that’s like the best thing ever!’-modus zit, lijkt Lars dan al snel de ietwat knorrige oude man die zijn hoofd alleen maar misprijzend schudt. Maar het is precies wat ik nodig heb.

Dinsdag werd op mijn werk gevraagd of ik een extra uurtje bijles op wilde pakken. Geschiedenis ook nog. Hartstikke leuk, natuurlijk. Maar ik heb gezegd dat ik er eerst even over na wilde denken. En nu thuis, weg van die ontzettend leuke kinderen en mijn geweldig leuke werk, weet ik wel dat het antwoord voorlopig nog even ‘nee’, moet zijn. Misschien volgend schooljaar. Nu heb ik even genoeg aan de paar uurtjes huiswerkbegeleiding die ik geef. En zoals Lars haarfijn aanstipte: ik moet ook energie overhouden om terug te kunnen praten als hij ’s avonds iets vraagt.

0b1503c7ec39df4817899a7772736a40

Advertenties

3 gedachtes over “Yes-man

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s