Beachen

90a396b5b03b8e4eb4ec411d3ab4725c

Op de spoedeisende hulp werd ik na een uur of twee onderzocht door een neurologe. Zij scheen met een lampje in mijn ogen, vroeg of ik buiten bewustzijn was geweest en toen ik antwoordde dat ik het niet meer wist (ik was op dat moment aangesloten aan een infuus vol pijnstilling en vond de hele episode vooral hilarisch), concludeerde zij dat er niet zoveel met mij aan de hand was. Even niet sporten en het rustig aandoen, was het devies.

Ik volleybalde toen nog, en besloot die dinsdagavond dat ik de wedstrijd aankomende zaterdag wel zou laten schieten. Enthousiast bedacht ik dat ik nog wel even zou kunnen gaan aanmoedigen, maar op die bewuste zaterdag voelde ik me zo beroerd dat ik mijn bed nauwelijks uit kon. Een paar weken later, het zaalseizoen was intussen afgelopen, bedacht ik samen met Sanne, een vriendin van Lars, dat we ons dat zomerseizoen wel op konden geven voor beachvolleybaltrainingen. Ik kon de eerste trainingen misschien nog niet meedoen, maar vanaf juni toch zeker wel?

Dat bleek natuurlijk allemaal veel te overmoedig. Die eerste zomer heb ik onder begeleiding van een fysiotherapeute een beetje fitness gedaan. Na de zomer begon ik heel rustig met hardlopen. Veel verder kwam ik niet. Soms ging ik kijken naar Lars zijn wedstrijden. Ik probeerde dat zo goed mogelijk te plannen, zodat ik bijvoorbeeld alleen de laatste set mee zou pakken. De sporthal was namelijk een verschrikkelijke plek voor mij geworden. Overal was herrie, alle klappen en stemmen weerkaatsten tegen de kale muren. Zoveel mensen die tegelijkertijd aan het sporten waren, publiek op de tribune, sommige enthousiastelingen zelfs met gastoeter… Dat ene setje kijken was vaak al genoeg inspanning voor een heel weekend.

Maar ik miste volleybal wel. Niet zozeer het spelletje (hoewel ik dat ook altijd leuk vond), maar vooral het sociale aspect. Het feit dat je twee keer per week optrekt met je team. Dat één dag in het weekend sowieso gevuld is met een beetje sporten, en daarna bier drinken en dom kletsen. Dat de wereld groter is dan werk en thuis. Maar als ik dan bedacht hoe zwaar het was om de hele tijd geconcentreerd een bal te moeten volgen met mijn ogen, veel te moeten bewegen en dan ook nog eens in zo’n lawaaiige hal te moeten staan, wist ik dat volleybal voor mij er niet meer in zat.

Afgelopen meivakantie ging ik met Lars mee op beachvolleybalreis. Hij gaat ieder jaar, training geven en zelf trainen, en ik ging mee om in de zon te zitten en boeken te lezen. Sanne (die drie jaar geleden wel was begonnen) ging ook mee met een aantal van haar teamgenoten. Halverwege de week maakten zij mij enthousiast om toch vooral even mee te spelen. Al was het maar tien minuten. Gewoon even proberen, kijken hoe het ging.

Wonder boven wonder ging het. Niet te lang achter elkaar en niet op topniveau (wat ik vroeger ook niet bereikte hoor, daar niet van), maar het ging! De yoga en het hardlopen wat ik de afgelopen tijd veel doe, wierpen hun vruchten af. En het was in de buitenlucht, op het strand. Herrie vervliegt daar, prikkels waaien weg. Enthousiast gemaakt besloot ik me voor de zomertrainingen aan te sluiten bij hun groep. Misschien wat overmoedig, maar ik wilde het hoe dan ook proberen.

De afgelopen weken was ik één avond in de week op het strand te vinden. Mijn werkrooster moest ervoor omgegooid en ook de boodschappen en schoonmaakster moesten anders gepland. Daarnaast ontdek ik iedere training (en de dagen die erop volgen) weer wat wel en niet handig is. Door trial en error ontdek ik hoeveel rust ik moet nemen voor, na en tijdens de trainingen en welke specifieke oefeningen ik moet laten schieten. Ik ontdek dat wanneer ik een aanwijzing krijg van de trainer en ik me daarop probeer te concentreren, ik direct de basis vergeet. Dat ik de puntentelling kwijt ben zodra er een meeuw over vliegt. Dat ik niet ‘oh, ik doe deze nog wel even mee want de training duurt nog maar een kwartiertje’ moet denken als ik al weet dat ik genoeg heb gedaan en zelfs dat ik tussen mijn opgooi en mijn service afgeleid kan raken.

Maar ik doe het weer. Ik volleybal weer. Ik heb één keer per week een avond helemaal voor mij. Met meiden die ik anders nooit had leren kennen en met wie het idioot gezellig is. Op het strand, waar het leeg en open is, de herrie en drukte vervliegt en al het andere even wegvalt. En ik geloof oprecht dat ik mijn overprikkeling hiermee ook train. Dat als ik zes keer omval in het mulle zand, mijn evenwicht er uiteindelijk baat bij heeft. Dat dit goed voor mij is, voor mijn hoofd maar ook voor mijn algehele gevoel van welzijn. Ik serveer dertig keer in het net, begrijp oefeningen niet en vergeet dat ik geen ‘zacht contact’ mag hebben. Maar ik doe het weer. En man, wat is dat fijn!

IMG_8056

Advertenties

4 gedachtes over “Beachen

  1. Pingback: De essentie | Happy, hip en… hersenletsel

  2. Pingback: Champions League | Happy, hip en… hersenletsel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s