Proost!

Ik stapte op de fiets. Het had de hele dag geregend, maar nu was het eindelijk droog geworden en scheen er zelfs een dapper zonnetje. Ik had extra lang op bed gelegen en die omslag gemist. Verderop in de straat reed een politieauto stapvoets de bocht om, keerde en reed de andere kant op. Die middag hadden er ook al drie agenten aan de deur bij de buren gestaan. Als echte straatgluurder had ik dat uitgebreid in de gaten zitten houden. Er gebeurt anders nooit wat in ons veilige wijkje.

Ik reed door. Ik kwam hardlopers tegen, een groepje vrouwen dat kritische geluiden uit stond te slaan over de nieuwbouw verderop. Een moeder riep vanuit haar voordeur naar haar zoon dat hij moest komen afwassen. Het terras van het nieuwe café op het Valkenbosplein zat stampvol hippe mensen die deden alsof ze in Amsterdam waren.

Ik dacht terug aan een jaar geleden. Ik had toen met mijn directrice op het terras gezeten en besproken hoe ik het in het nieuwe schooljaar aan wilde pakken. Ik zou mijn eigen leerlingen krijgen om te begeleiden, drie om mee te beginnen. En ik zou tot de kerst kijken of ik in uren iets op kon bouwen. Het deed me toen ontzettend goed dat ik iets had om naar terug te keren na de vakantie. Lanterfanten en niet hoeven werken is leuk voor een paar weekjes, maar zodra er geen einde aan zit, wordt het een moedeloze exercitie. Maar er werd weer op me gewacht in september en ik had alle reden om  te genieten van mijn zomervakantie.

Ik was op weg naar de afsluitende borrel van mijn werk en ik voelde me licht en vrij en ongelooflijk zelfstandig en volwassen. Ik heb namelijk weer werk, waarin ik zelfverzekerd ben in mijn handelen. Ik heb weer collega’s, met wie ik andere dingen bespreek dan met vrienden of familie. Ik heb afspraken die losstaan van doktersbezoeken of leuke uitstapjes, ik heb leerlingen die iets van mij leren en willen (moeten) aannemen, gespreksonderwerpen die ik anders niet gehad had, inlogcodes voor computerprogramma’s waar ik anders nooit mee gewerkt zou hebben, een routine op mijn werkplek, zoals een favoriete instelling van de koffiemachine, een directrice om mee te overleggen, uitdagingen en doorgroeimogelijkheden voor in de toekomst.

Mijn werk heeft mij niet alleen een invulling van mijn week, een structuur en een doel gegeven, maar ook weer het gevoel dat ik een functionele volwassene ben. Dat ik weer grip heb op mijn leven en weer mee draai in de maatschappij. Dat ik weer meedoe. En daar, op dat terras in de Haagse Zeeheldenbuurt in de ondergaande zon, proostte ik dan ook op. En op de toekomst, want die is mooi.

742eedb892b8aa99f088f88f47a6e775

Advertenties

4 gedachtes over “Proost!

  1. Suzanne ik lees je blog al vanaf het begin. Vind altijd veel herkenning in de verhalen waarin je je leven beschrijft. Vooral de luchtige soms zelfs komische manier van je omschrijvingen zijn zo fijn om te lezen. Ook al merk ik wel dat ikzelf een stuk achterblijf in herstel(als ik vergelijk met jou) en helaas mijn werk echt heb moeten los laten, ik vind het geweldig voor je dat het je lukt om steeds weer een stapje verder te komen!!!

    Like

    • Dankjewel Marja! Ik merk zelf dat lotgenoten contact of blogs mij enorm kunnen helpen. Fijn dat ik zoiets voor jou kan betekenen. En iedereen volgt zijn eigen pad. Dat is het mooie en het compleet ellendige van NAH. Succes met het jouwe!

      Like

  2. Het is fantastisch om jouw avonturen te lezen en er veel herkenning in te zien ook al heb ik andere verschijnselen. Ook is het mooi om je proces te zien, ga zo door! Ik geniet van je blog en ben al nieuwsgierig wat je de volgende keer mij vertelt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s