En toen was alles anders

Lange tijd was de ondertitel van mijn blog: ‘En toen was alles anders’. En dat klopte al die tijd ook. Toen ik een jaar na het ongeluk begon met dit blog, leek mijn leven in niets meer op het leven dat ik vóór het ongeluk had geleid. Ik was van drukke en aanwezige dochter, zus en vriendin, bevlogen docente, sportschoolfanatica, enthousiaste volleybalamateur, tot over mijn oren verliefde bakvis, wijn- en cocktailenthousiasteling, betrokken collega, toekomstige eerstegraadsdocente, feestbeest, schoonmaakfetisjist en algehele druktemaker verworden tot… Nou ja… Op dat moment liet het gevoel zich het beste omschrijven als ‘Bleh’.

Ik voelde me een jaar lang een lege huls, niet in staat om nog leuk en blij te doen. Pas toen ik in het revalidatiecentrum begon en dit blog startte, had ik het gevoel dat ik weer wat handvatten aangereikt kreeg om er iets van te gaan maken. En hoewel de wederpartij het nog altijd classificeert als ‘self fulfilling prophecy’ was het voor mij enorm behulpzaam om te horen dat het nooit meer zou worden zoals vroeger. Confronterend, maar behulpzaam. Alles werd voor altijd anders. Ik was niet meer wie ik was, had niet meer de energie die ik altijd had en al helemaal niet de prikkelverwerking en reactiesnelheid van vroeger. Ik moest zien te gaan leven met een nieuwe norm, een nieuwe basis. En natuurlijk heb ik even getreurd en opstandig tegen dingen aangeschopt, maar het werd ook lekker concreet. Ik moest gaan ontdekken wie ik was en wat ik aankon en ik kreeg daar een jaar lang hulp bij.

Ik vergeleek mijn leven van na het ongeluk heel vaak met mijn leven van ervoor. Zeker in het begin. Ook in mijn blog is dit veel te lezen geweest. Steeds kwam ik terug op de oude en de nieuwe Suus. Iedere nieuwe situatie vroeg weer om een vergelijkend warenonderzoek. De eerste keer kerst, de eerste keer sporten, de eerste keer op een terrasje, de eerste keer klussen, de eerste keer op vakantie. En in iedere nieuwe situatie ging ik op mijn bek, omdat ik mijzelf en mijn eigen grenzen in die nieuwe context nog niet kende. In het begin raakte ik daar regelmatig onzeker en gefrustreerd om. Alles was voor altijd anders, maar mocht ik dan verdorie wel even de handleiding voor mijn nieuwe leven krijgen? Desnoods in PDF, dan printte ik het zelf wel even.

Maar de laatste tijd kom ik er steeds meer achter dat ik het moeilijk vind om in te schatten hoe ik iets vóór het ongeluk aangepakt zou hebben. En alsof ik toen alles beter deed en wist hoe alles moest. De helft van de tijd flanste ik mezelf het leven maar zo’n beetje door. Ik heb me ook lang schuldig gevoeld op momenten dat ik wél leuke dingen aan het doen was. Alsof ik me moest verantwoorden voor dat kopje koffie op het terras terwijl de rest van de wereld aan het werk was. Ook dat schuldgevoel heeft al lang de kop niet meer opgestoken.

Ik ontdekte ook steeds vaker dat ik het wel oké vond, zo. Dat ik best prima in mijn vel zit tegenwoordig. Het heeft er natuurlijk mee te maken dat ik ondertussen zo’n beetje weet wat ik aankan en waar mijn grenzen liggen. Dat geeft zelfvertrouwen. Ook helpt het dat ik nu duurzaam afgekeurd ben en toch een paar uurtjes per week werk heb. Hierdoor heb ik niet alleen rust en zekerheid, maar ook een doel en voldoening. Het niet meer perse alles mee hoeven maken, het in sommige situaties roepen van ‘fuck it, ziektewinst, we gaan lekker níet naar die verjaardag van tante Sjaan’ (ik heb geen tante Sjaan, geen zorgen), is soms ook gewoon heel erg lekker. En schandalig hard om dingen kunnen lachen en het kunnen gooien op mijn remmingen, is ook gewoon best wel fijn.

Vorige week woensdag zat ik met Lars in het vliegtuig op weg naar ons vakantieadres. Ik had de anderhalve week ervoor heerlijk gevolleybald, koffie gedronken bij mijn ouders, mijn zusje in Amsterdam opgezocht en de toekomstige trouwlocatie van mijn beste vriendinnetje bezichtigd (en héél veel geslapen ter compensatie, uiteraard) en had van een heleboel lieve mensen berichtjes gekregen om ons een fijne vakantie te wensen. Lars lachte me uit omdat ik heel oncharmant had liggen slapen en kwijlen in mijn vliegtuigstoel en samen maakten we kutgrappen over van alles en nog wat. En ineens viel het me in: de ondertitel van mijn blog klopt niet meer.

Oh, natuurlijk is alles anders dan het was. Maar dat zou het sowieso geweest zijn. Ik was 25 toen ik aangereden werd, ik ben nu 29 (bijna 30). Mijn leven zou toch wel veranderd zijn en niemand had me kunnen vertellen hoe of waarin. En weet je, ondanks alles heb ik het gewoon heel erg goed. Ik heb ontzettend fijne ouders, zussen, vrienden, kennissen en een fantastische relatie. Ik heb werk, financiële zekerheid, hobby’s, een ritme en sport. En, hoewel ik ze nooit meer draag omdat ze pijn doen aan mijn huid, ik pas nog altijd in de broeken van vóór het ongeluk (dus waarvoor stond ik eigenlijk vier keer per week in die sportschool, vraag je je af?).

Ik heb een fijn leven en mooie mensen om mij heen om het mee te delen. En natuurlijk heb ik mijn grenzen en beperkingen, maar die zijn niet mijn identiteit. Alles is veranderd, natuurlijk. Maar (wil iemand het cliché-alarm even luiden s.v.p.?) stilstand is achteruitgang. Ik heb heel hard gewerkt aan mijn nieuwe leven en het resultaat mag er zijn. Ik heb ontdekt hoe lief en mooi en begripvol de wereld kan zijn als je dat nodig hebt. En, een enkel chagrijnige uitbarsting daargelaten, ik ben er een leuker, geduldiger en stabieler persoon van geworden.

Ik heb een ongeluk gehad, absoluut. Maar als een ongeluk in een klein hoekje zit, dan zit geluk in de rest van de wereld.

b935caaabc897a3323f3f4a7ac633917 (1)

Advertenties

11 gedachtes over “En toen was alles anders

  1. Pingback: Champions League | Happy, hip en… hersenletsel

  2. Ik volg je verhalen al een tijdje. Ze zijn eerlijk, verhelderend en vanuit het hart geschreven. Heel mooi.

    Zelf heb ik inmiddels bijna vier jaar hersenletsel. Veel wat ik van je lees is zo ontzettend herkenbaar. Net als nu, de fase waar je nu in zit. Zoveel pech gehad maar tegelijkertijd zoveel geluk, zoveel onmogelijkheden maar tegelijkertijd nog zoveel mogelijk!

    Ik hoop dat ik nog vaak je verhalen mag lezen!

    Lieve groet,
    Lisa

    Like

    • Wat een ontzettend lief berichtje, Lisa. Heel fijn om te lezen. En fijn dat je dit herkent. Soms voel ik me bijna schuldig. Alsof ik het niet leuk of fijn zou mogen hebben, omdat dat betekent dat ik me aanstel ofzo. Maar geluk hoort er juíst bij. Fijn dat je blijft lezen!

      Like

      • Wat leuk dat je een reactie terug schrijft! En ja, die eeuwige schuldgevoelens.. om gek van te worden. Op een goede dag wint schaamte en schuldgevoel het nog te vaak van trots, omdat iets dan wel kan of lukt! Wordt tijd dat dat andersom gaat worden. Jou blogposts helpen daar in ieder geval bij.

        Fijne dag! Lieve groet, Lisa

        Like

  3. Die laatste zin! Zo mooi.
    Toen ik m’n ongeluk net had gehad, haalde iemand het in zijn hoofd te zeggen dat dit ook iets goeds zou brengen. Dat vond ik toen zo’n onzin. Maar ik ben nu op een punt dat ik daadwerkelijk de mooie dingen zie die dit andere leven me heeft gebracht. En dat leven vóór? Dat is steeds moeilijker voor te stellen.
    Alles ís anders. En dat is ok.

    Like

  4. Mooi dat je hier achter bent gekomen. Ik heb ooit een zin gelezen die mij heeft geraakt en dat ligt in diezelfde strekking: ‘once the mind is strechted, it can’t go back to where it once was’…. En zo is het! Door gebeurtenissen veranderen we en we kunnen niet terug, met de nieuwe informatie kun je alleen maar groeien en vooruit kijken. Fijne vakantie 🤗

    Liked by 1 persoon

  5. En ook deze blog raakt me enorm. Het is herkenbaar (ik zit nog in de “en toen was alles anders” fase) ik ben hoopvol. Meid wat kun jij mooie stukjes schrijven…

    Like

    • Dankjewel Daisy. Ik hoop voor jou dat je op een bepaald moment ook, ineens, merkt dat je die fase achter je hebt gelaten. En het is niet alsof ik er niet af en toe keihard in teruggeworpen wordt, maar het is oké. Want als ik me weer beter voel en weer kan relativeren, merk ik dat ik écht verder ben. Ik hoop dat jij dat ook gaat vinden.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s