Albert-momenten

9e86168808ed063d33e97abf15501276

Vanochtend stond ik verdwaasd in de supermarkt. Alles tolde en ik kreeg maar weinig door van mijn boodschappenlijstje. ‘Brie’, stond erop en ik moest het zeven keer lezen voordat ik dacht; ‘Ooooh, brie!’ Normaal gesproken doe ik in één keer de boodschappen voor de hele week, maar ik was al zo slim geweest in te schatten dat dát vandaag niet zo’n slimme zet zou zijn. Sowieso rijd ik alleen auto als ik me fit voel en vanochtend voelde ik me alles behalve fit.

Afgelopen weekend trouwde mijn beste vriendinnetje met de liefde van haar leven. Ik ken haar al sinds groep 1 en het was een ongelooflijk bijzondere dag. De zon schitterde op het water van de Friese Meren, het pittoreske kerkje leek direct uit een brochure te komen, de bruid en bruidegom straalden en de gasten vermaakten zich uitstekend. En hoewel ik me van tevoren best wel zorgen had gemaakt over hoe ik de dag zou gaan beleven, heb ik ook ontzettend genoten.

Een paar weken geleden was ik naar de huisarts gegaan met de vraag of er niet iets was waardoor ik zulke bijzondere dagen beter door zou kunnen komen. Ik weet heus wel over belasting en belastbaarheid en rust en de accu niet volledig leegtrekken enzovoorts. En op normale dagen kan ik dat ook heus wel (zo’n beetje) toepassen. Maar zulke bijzondere dagen vind ik het moeilijkste dat er is. Ik wil er namelijk bij zijn, alles meemaken. Hoe vaak komt zoiets nou voor? En tegelijkertijd wordt ervan genieten steeds moeilijker naarmate ik vermoeider en overprikkelder raak.

De huisarts moest me helaas teleurstellen. Anders dan een spiegeltje van antidepressiva of soortgelijke op te bouwen, is er niet een wonderpil om zo’n dag te doorstaan. En omdat ik niet gedrogeerd door het leven wil gaan, moest ik het doen met wat ik geleerd had. Rusten, dempen, oordoppen, zonnebril enzovoorts.

En dus reden Lars en ik een dag eerder al naar het hoge noorden, droeg ik de hele dag mijn zonnebril en oordoppen, ben ik voor de openingsdans even mijn bed uitgekomen om daarna nog een half uur te gaan liggen en heb ik vervolgens pijnstillers erin gegooid en de benen uit mijn lijf gedanst. Want dat is dan wel weer het voordeel: als ik eenmaal vér voorbij mijn grenzen ben, word ik zo hyperactief als Jochem Myjer en kan ik voor heel even alles aan.

En zo stond ik vanochtend te tollen in de Appie en bedacht me dat ik dit de volgende keer anders aan ga pakken. De volgende keer na zo’n big event zorg ik gewoon dat de Albert mijn boodschappen komt brengen. In één van de behandelkamers van het revalidatiecentrum hing de tekst: ‘Voel je niet schuldig het gemakkelijker te maken voor jezelf‘ en die moet ik maar eens in de praktijk gaan brengen. Dus de eerstvolgende bruiloft (mocht je je aangesproken voelen: ja, ik bedoel die van jullie, schiet eens op) weet ik wat me te doen staat: eerst online mijn boodschappen bestellen en daarna genieten als een gek!

Het was een fantastische dag en ik ben dolblij dat ik vrijwel alles mee heb kunnen maken. Ik ben ook blij dat ik minder gerust heb dan nodig en meer meegemaakt heb dan verstandig. Want die kater komt toch wel. Ik wist van tevoren dat ik deze week af zou kunnen schrijven en dat ik hier volgende week nóg last van heb. Maar sommige dingen zijn dat waard. Sommige momenten zijn te bijzonder om te missen.

img-20160917-wa00444

Advertenties

14 gedachtes over “Albert-momenten

  1. Pingback: Champions League | Happy, hip en… hersenletsel

  2. Hoi Suzanne,
    Ik ben onverwachts op jouw blog gekomen en herken een heleboel. Dat is fijn en vreselijk confronterend tegelijk! Nu zou ik je graag wat willen vragen over jouw herkeuring bij het UWV, dit lijkt mij daar niet de aangewezen plek voor maar ik weet niet hoe ik anders met je in contact kan komen (weet weinig van blogs enzo..) Kunnen wij een persoonlijke uitwisseling hebben hierover? Ik hoor het graag.
    Vrolijke groet,Pauline

    Like

    • Hoi Pauline, dat kan natuurlijk zeker. Heb je Facebook? Als je mijn pagina zoekt op facebook.com/happyhipenhersenletsel kun je mij een persoonlijk bericht sturen. Laat me weten of dit lukt, anders zoeken we een andere mogelijkheid

      Like

  3. Ik slik inderdaad Ritalin (inmiddels de variant Concerta) om de prikkels wat te dempen en het werkt.
    Ik gebruik het dagelijks om een bloedspiegel te handhaven en zo wat minder moe van alles wat op me af komt te worden en zelf te kunnen bepalen waaraan ik denk.
    Ik weet niet of het ook geschikt is voor zo’n eenmalige gebeurtenis en heftige prikkels komen er nog steeds doorheen.

    Like

    • Hoi Marianne, ja een vriendin van mij met ADD vroeg zich ook al af of concerta niet bij mij kon helpen omdat veel klachten overeen komen. Mijn huisarts zei dat zulke producten alleen werken als je er een ‘spiegel’ van opbouwt. En ik ben een beetje huiverig daarvoor. Ik heb eigenlijk mijn grenzen een beetje in de gaten dus ben ik bang ze kwijt te raken door medicijnen. Helaas is er dus blijkbaar niet zo’n wonderpil die eenmalig zo werkt. Fijn dat het voor jou inderdaad goed werkt!

      Like

  4. Ik vroeg me onlangs af of er al eens onderzoek is gedaan naar de effecten van Ritalin op overprikkeling bij NAH. Want dat onderdrukt toch prikkels bij mensen met ADHD? Vroeg me ineens af of dat ons ook zou kunnen helpen. Maar goed, daar hebben slimme mensen vast al over nagedacht.

    Fijn dat je zo hebt kunnen genieten want inderdaad, die kater komt toch wel. Sterkte daarmee.

    Like

    • Zie mijn reactie bij Marianne. Ik denk ook wel eens dat die add/adhd medicijnen zouden kunnen werken. Maar tegelijk is het ook weer een lading troep en wil ik dat in mijn lijf? En zou de huisarts het niet voorstellen als ze denkt dat het zou werken?

      Pfffft ik weet allemaal niet. Ik rust nog ff door ;)

      Like

    • Wel knap dat je er al vanuit gaat dat je de week erna af kan schrijven. Op die hyperactief-ik-weet-eigenlijk-wel-dat-ik-mijn-grenzen-overga-momentjes, die ik heel erg herken, hoop ik toch altijd stiekem dat het deze keer anders zal zijn ;). Tegen beter weten in natuurlijk. Op de een of andere manier voel ik me dan altijd zo vrij in m’n hoofd, zo relatief normaal :) Gelukkig kan ik het wel gelijk accepteren als het toch niet zo blijkt te zijn; anders blijf je jezelf teleurstellen…

      Like

      • Op de momenten dat ik me zo beroerd voel na iets leuks, kan ik niet meer relativeren en bedenken dat toch echt wel de moeite waard was. Daarom stel ik me er van tevoren al op in. ‘dit gaat me minimaal zóveel dagen kosten…’ en soms valt dat nog tegen en soms valt het ineens enorm mee. Het is in ieder geval draaglijker als ik het vooraf al bedacht heb :)

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s