Spiegeltje, spiegeltje

Ik heb een nieuwe bril. Zo’n hippe met een kick doorzichtig kunststof montuurtje. Hoewel mijn ogen nog altijd verschrikkelijk moe zijn van het wennen (duurt dat ook langer bij NAH of moet ik gewoon terug met deze glazen?), kan ik wel alvast zeggen dat hij me goed staat. Mits ik fit ben, een hele bak make-up op smeer en helder uit mijn ogen kijk.

In de ambulance, direct na het ongeluk, drukten de broeders me op het hart dat ik me echt geen zorgen hoefde te maken over die tanden en dat ze een hele hoop mooie dingen konden maken tegenwoordig. En toegegeven, mijn gebit is redelijk opgelapt. Als ik nu glimlachend voorbij loop, denkt er echt niemand: ‘Heb je die tánden van die chick gezien?!’ Ook het scheurtje in mijn jukbeen en de barst in mijn gehemelte zijn onzichtbaar hersteld. Wanneer ik naar buiten ga, doe ik wat leuke oorbellen in, trek ik hippe kleren aan en plamuur ik een laag kohlpotlood rond mijn ogen. Als je me vluchtig bekijkt, wijst er niets op dat er iets aan de hand is met me.

En toch zie ik het. Als ik in de spiegel kijk, kijkt er een vreemde terug. Alleen het fysieke is al veranderd. De wang waar ik op ben geklapt is dikker en breder als ik glimlach, mijn ene mondhoek gaat verder omhoog dan de ander. En mijn tanden, ooit recht en puntig en dankzij een beugeltje vrijwel perfect, zijn eigenlijk ook maar een zooitje ongeregeld. Om stabiliteit te geven is de rechterkant opnieuw opgebouwd en sindsdien langer gehouden. Als ik mijn gezicht ontspan, hangt de rechterkant er tegenwoordig dus maar een beetje bij.

Maar naast het fysieke, is mijn hele uitstraling veranderd. Zeker als ik moe ben. En dat ben ik helaas nogal vaak. Mijn gezicht gaat hangen, mijn ogen gaan dof staan. Ik trek me terug in mijzelf en dat is te zien. In de spiegel staren lege ogen terug. En dat terwijl die altijd mijn kracht waren. Met één blik kon ik mijn guppen het zwijgen opleggen of gratis drankjes versieren tijdens het stappen.

Laatst plaatste lotgenootje Roosmarijn een foto van zichzelf op haar blog na het snoeien in de tuin, om te laten zien hoe het echt is. Hoe het ook is. Ik vond dat zo’n ontzettend dappere zet van haar. Want bijna niemand ziet het, omdat je ons pas ergens tegenkomt op onze goede dagen of momenten. Dan is er inderdaad bijna niets te zien. Dan lijkt het inderdaad normaal.

Wanneer mensen zeggen dat ze het echt niet zien of dat ik er prima uitzie, weet ik ook wel dat het lief bedoeld is. En dat ze het vaak ook menen. Maar ik zie er dan misschien niet gek of raar of ziek uit, ik zie er niet meer uit als mezelf. Niet altijd in ieder geval. En dat blijft toch moeilijk om mee te dealen.

Mijn nieuwe, kekke, doorzichtige montuurtje brengt mijn ogen naar voren. En dus is er voor mijzelf geen ontkomen aan. Mijn vermoeide, doffe ogen worden nog eens extra geaccentueerd. Dus houd ik voorlopig mijn oude bril ook nog maar. Voor die dagen dat zelfs mijn halve flesje mascara niets teweeg kan brengen en ik achter donkere randen wil schuilen. Al is het maar om mijzelf in het voorbijgaan nog te herkennen in een willekeurige winkelruit of spiegel. Want misschien ziet niemand anders het, ik zie het zelf wel.

En jullie binnenkort dus ook. Kom je me tegen en heb ik mijn donkerbruine bril op: wees maar extra lief, ik heb het dan vast nodig. En met ‘extra’ bedoel ik chocola en met ‘lief’ ook.

11bf9ddc24f21160667f920e73fa1a1e

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s