Crochet everyday keeps the doctor away

2aaf91ecb24f478e937bc8f6ce27af4c

Ik kan niet op de bank gaan zitten, zonder dat ik iets te haken erbij pak. Dit tot grote frustratie van Lars, die graag tegen me aan zit of zeurt om een voetmassage, maar tegen wie ik, zodra hij in de buurt komt, heel hard: ‘Je zit op mijn wol!!’ of, zodra hij begint te praten, steeds harder: ‘Achtenveertig, negenenveertigVIJFTIG!’ roep. Ik heb een kast vol wol, die stiekem uitgebreid is naar een grote mand op de vloer (en de oude dekenkist in de hoek, maar dat weet Lars niet) en ik heb meer patronen op Pinterest verzameld dan ik in vijf levens zou kunnen haken. Je zou dus best kunnen zeggen dat ik verslaafd ben. En ik zie dit niet als een probleem.

Eigenlijk kijk ik dus nooit meer tv zonder dat ik ook tegelijkertijd een sjaal haak. Of een knuffel, of vloerkleed, of muts. De Gilmore Girls ratelen op de achtergrond terwijl ik een paar sloffen afmaak. Ik heb alle seizoenen van House ‘gezien’ zonder dat ik echt weet hoe de hoofdrolspelers eruit zien. House zelf wel uiteraard, maar de rest…? Ik mis het plot in CSI New York, vergeet op te kijken als ze het huis opleveren bij Uitstel van Executie en gelukkig kan ik terugspoelen bij Netflix als ik dat ene romantische moment gemist heb waar die hele serie eigenlijk om draait (Gran Hotel, Julio en Alicia, zó romantisch!).

Zonde, dacht ik dus laatst en ik nam mezelf voor weer eens net als vroeger met een kop thee op de bank te kruipen en echt eens een documentaire te kijken. Zonder afleiding. En na tien minuten liep ik al door het huis te banjeren om allemaal dingen te ondernemen die ineens heel nuttig leken.

Ik heb aandachts- en concentratieproblemen. Dat weet ik wel en dat merk ik bij vrijwel iedere taak die ik uitvoer. Ik laat om het minste of geringste alles uit mijn handen vallen en keer drie uur later terug naar een wasmand vol natte kleren die ik aan de lijn aan het hangen was vóórdat ik perse (ik noem maar een zijstraat) mijn teennagels moest lakken. Als ik iets bedenk wil ik het nu ook meteen doen, ook omdat ik anders vergeet dat ik het wilde doen. Waardoor ik direct weer vergeet waar ik mee bezig was en wat mij in een vicieuze cirkel stort van impulsieve acties en halfafgemaakte taken.

Maar bij haken heb ik dat nooit. Dat kan ik uren volhouden zonder dat ik op iedere prikkel hoef te reageren. Het is soms bijna meditatief. Het is alsof ik mijn hoofd voor de gek houd en door de mist en ruis gewoon bij rust terechtkom. Toen mijn zus en ik twee jaar geleden bijvoorbeeld al het papierwerk voor mijn WIA-keuring uitzochten en ik van vermoeidheid geen normale zin meer aan elkaar kon breien, pakte ik mijn haakwerk erbij en kon ik ineens weer gewoon terug praten. Het is pure magie.

En dus zit ik met de contradictio in terminis dat ik haak terwijl ik tv kijk en de tv dus niet echt zie. Want alleen zo kan ik vijftig minuten lang een serie volgen. Dat ik vervolgens geen tijd of ruimte heb om met Lars te knuffelen, is natuurlijk niet zo best voor mijn relatie. Dat ik niet vijftig minuten lang zit te kwijlen op Neal Caffrey dan weer wel.

948d227e1064669c98da391ff97cce42

Advertenties

3 gedachtes over “Crochet everyday keeps the doctor away

  1. Allereerst, ik volg je nu een tijdje en ik herken er veel in wat je leuk schrijft. Zo durf ik ook niet mijn ik ben doodmoe gezicht te tonen, ga ik mede door wat ik bij jou gelezen hebben de sensorische intergratie therapie volgen. Die heb ik nodig!!

    Mijn meditatieve ding zijn legpuzzels, van die hele grote. Ben nu bezig met de grootste van de wereld 33600 stukjes, beetje valsspelen is het wel: hij zit in 10 zakken

    Groetjes Annelies

    Like

    • Wat goed dat je bij sensorische integratie therapie uitgekomen bent! Ik kreeg het in het revalidatiecentrum in het totaalpakketje erbij, maar kom er steeds meer achter dat het totáál niet bekend is bij de overgrote meerderheid. En het heeft mij zo goed geholpen! Ik hoop dat jij er ook baat bij hebt. En wat knap dat je puzzelt, daar zou ik dan weer het geduld niet voor op kunnen brengen… ;)

      Like

      • Ik en prutsen met een haaknaald, mijn moeder heeft mij proberen te leren punniken, maar al snel huilde ik van oververmoeidheid. Daarna er gelukkig hard om gelachen.

        Ik ga eerst verhuizen, een speciale prikkelarm huis laten bouwen met mijn zus en haar gezin als buren. Daarna de therapie waar ik erg naaruit kijk!!!

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s