Gewoon mezelf

Tijdens mijn gastcollege een paar weken geleden, kreeg ik de vraag of het niet gemakkelijker voor mij zou zijn als ik me rustiger zou gedragen. Ik kwam nogal druk over, legde de vraagstelster uit en zou ik mijn dagen niet beter volhouden als ik een tandje terug zou schakelen?

En even dacht ik: ‘Verdorie, die griet heeft gelijk! Als ik nou in plaats van in de zesde versnelling in de derde zou proberen te leven. Als ik nou terugschakel van mach 3 naar 1, als ik gewoon eens mijn gemak houd, niet zo druk doe, niet zoveel praat, niet alles er maar uitflap wat ik denk. Als ik gewoon een stuk rustiger zou doen de hele dag, zou ik dan niet inderdaad gewoon energie overhouden?’

En dat is een aantrekkelijke gedachte. Want ik plaats mezelf vaak op de voorgrond. Netjes gezegd ben ik allesbehalve een muurbloempje. Wat grover gezegd ben ik druk en luidruchtig. Zo ben ik altijd al geweest. En hoewel ook dat over het algemeen wat is getemperd na het ongeluk, maak ik nog steeds veel herrie en val ik nog altijd behoorlijk op. En soms, wanneer ik moe ben en mijn grenzen zoek zijn (of wanneer ik een wijntje of twee genuttigd heb), zijn ook mijn remmingen verdwenen en ben ik zelfs een graadje erger dan dat brutale meisje met bril dat ik vroeger was.

Dus die vraag van die studente, of het niet slimmer zou zijn me rustiger te gedragen zodat ik niet direct door al mijn energie heen zou vliegen, heb ik mijzelf vaak genoeg gesteld. En het antwoord daarop is natuurlijk ja. Maar haalbaar is het niet.

Ik ben wie ik ben. Zoals ik vroeger al riep, met mijn knalrode haar, zwartomrande ogen en felgekleurde visnetpanty’s: ‘Ik ben gewoon mezelf’. Het kost moeite je anders voor te doen dan je bent. Probeer maar eens een paar dagen de ideale schoondochter uit te hangen op familieweekend met de kouwe kant. Dat is slopend. Ik kan wel proberen om een bedaard persoon te worden, maar dan zou ik al mijn energie kwijt zijn aan het intomen van die persoonlijkheid die de hele tijd op iedere prikkel wil reageren.

Ik ben al behoorlijk veranderd ten opzichte van vroeger. Op het feestje van mijn vader stond ik niet bazig iedereen aan de goede kant van de barbecue te dirigeren, maar aan een statafel een sateetje te eten. Met kerst bij mijn schoonouders pak ik niet de gitaar om vals liedjes te gaan zingen, maar blijf ik rustig aan tafel zitten met mijn glaasje wijn. Maar op die momenten ben ik moe of overprikkeld. Of een combinatie van beiden. Wanneer ik me goed voel (of zó moe en overprikkeld dat ik doorsla), ben ik net zo luidruchtig en vervelend als ik vroeger was. En ja, dan ventileer ik graag mijn mening. Zelfs al die nergens op slaat. Dan ga ik graag met je in discussie, zelfs als ik die onmogelijk kan winnen. Dan maak ik graag plannen die ik op geen enkele manier kan volbrengen. Dan poets ik energiek de badkamer of lap ik in een opwelling de ramen en moet ik daar de rest van de dag van bijkomen.

En dan lig ik met de gordijnen dicht op de bank of in bed en denk ik nog eens aan de vraag van die studente. Is het handig dat ik zo druk ben? Zeker niet. Maar ik ben gewoon mezelf. En ik heb de energie niet daar echt iets aan te veranderen.

En als jullie het goed vinden, ga ik nu mijn haar rood verven en de Guano Apes luisteren. Joe!
(Nee hoor, grapje. Ik ga weer naar bed)

803b48d88ee94b015a2b925b2c73327c

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s