Hollen of stilstaan

Hyacinth Bucket (‘it’s Bouquet!’) deed altijd bijzonder hard haar best om zich beter voor te doen dan ze was en als kind heb ik mening avond naar afleveringen Keeping up Appearances gekeken zonder er echt veel van te begrijpen. Maar tegenwoordig ben ik net Hyacinth. Niet omdat ik iedereen perse wil doen geloven dat ik upperclass ben, natuurlijk. Maar ik doe me wel vaak beter voor dan ik ben.

Ik heb mijn mond altijd vol over hoe goed ik alles onder controle heb. ‘Het begint bij acceptatie en van daaruit kun je naar je mogelijkheden zoeken’, zulke dingen. ‘Ik kan gewoon niet meer alles en geniet dan juist van de dingen die ik nog wel kan.’ ‘Je moet zelf je grenzen aangeven. Nee zeggen kan zó lekker zijn!’

Dat klinkt allemaal wijs en dat is het ook. Maar ik klets gewoon mijn therapeuten uit het revalidatiecentrum na en heb vervolgens de grootste moeite om niet precies het tegenovergestelde te doen. Want natuurlijk begint alles bij acceptatie en nee zeggen kan absoluut lekker zijn. Maar tegelijkertijd ben ik nog steeds ik en ik zou mezelf niet zijn als ik niet vijftig dingen tegelijk zou willen doen en in al die vijftig dingen de beste zou willen zijn.

Ik wil graag allerlei ingewikkelde handstandoefeningen kunnen met yoga. En ik wil ook graag eens echt kilometers gaan maken met hardlopen. Oefenen, uitbreiden, sterker worden. Blokjesbuik, strakke billen, droge armen. Dat wilde ik vóór het ongeluk al in de sportschool en dat wil ik nu graag op mijn matje of in mijn hardloopschoenen. Daar is niets aan veranderd. Het enige dat veranderd is, is mijn conditie. En die staat trainen of oefenen niet altijd toe.

Ik wilde serieus met hardlopen aan de slag, dus had ik een trainingsschema opgezocht en ingevuld op de kalender welke weken ik uit zou breiden en welke weken ik ‘rust’ zou pakken. Ik logde mijn kilometers en ging van 15 km per week naar 24 km. En toen had ik een drukke week met werk en een weekend met leuke dingen en was ik een week zó moe dat er van hardlopen niets kwam. De week erop had ik een afspraak bij de fysio, moest ik belangrijke dingen regelen met Lars en waren er weer leuke afspraken in het weekend. En zo stortte mijn trainingsschema weer in.

Vanochtend werd ik beroerd wakker. Na wederom een druk weekend en de start van een nieuwe cursus Spaans gisteren, deed alles in mijn lijf en hoofd pijn en tolde de wereld. En vanmiddag moet ik ook nog een steunles geven. Weer niet hardlopen dus. En daar baal ik zo onwijs van dat ik er chagrijnig van word.

Ik kan mijn mond vol hebben over controle houden en acceptatie enzovoorts, maar dat is maar schone schijn. Er blijven gewoon een heleboel momenten dat ik heel erg baal van alles. Momenten dat ik liever dan wat ook weer een ‘gewoon’ leven zou leiden, met een vaste baan, een abonnement op zowel sportschool als hardloopclub en een blokjesbuik waar Sylvie Meis nog jaloers op zou zijn.

Of in ieder geval een leven waarin ik op dinsdagochtend kan gaan hardlopen als ik dat op zondag zo gepland heb. Zodat ik eens vol vertrouwen aan de start van een 10 kilometer kan verschijnen omdat ik er daadwerkelijk voor getraind heb. Op dit moment teken ik daar al voor.

4862235b3b9577c592b29f48d57175eb

De terloops turende twintiger

Gisteravond keek ik per ongeluk ‘De dolende dertiger‘ van Marlijn Weerdenburg. Per ongeluk, omdat ik twee weken geleden de aflevering over kinderen en de kinderwens had zitten kijken en ik me er door op liet fokken. Ik kan mezelf natuurlijk wel voorhouden dat ik helemaal niet tot de doelgroep behoor omdat ik nog geen dertig ben, maar voor ratio was geen plaats meer na het zien van een babywens-retreat op Ibiza. Door die uitzending voelde ik ineens al mijn eitjes mijn lijf uit rennen als bruggers uit een klaslokaal na de bel en ik voelde een onaangename hoeveelheid druk dat het ineens allemaal ‘nu nu NU‘ moest terwijl ik nu nog helemaal niet wil!

Maar voor ik het wist was ik er gisteren dus opnieuw ingetrapt. Deze aflevering ging over alles willen kunnen doen. Dertigers van nu schijnen niet te kunnen kiezen tussen vier verschillende carrières, een gezin, achthonderd allerbeste vrienden, vijf favoriete sporten, zeven hobby’s, allemaal verre reizen, de beste restaurants en duizend toekomstdromen en dat levert stress en burn-out (en gisteren hoorde ik zelfs voor het eerst de term ‘bore-out’) klachten op.

Zoals Marlijn in de intro zelf al zegt: ‘Het lijkt een luxe-probleem…’

Waar ik twee weken geleden de televisie uitzette met een beetje een ranzig en gestrest gevoel, voelde ik me na het kijken van de uitzending gisteren eerlijk gezegd behoorlijk zen. Want al die keuzestress, al dat moeten-moeten-moeten van jezelf en de maatschappij, alle ballen in de lucht willen houden en overal 100% op moeten scoren: mij wordt dat bespaard.

Ik heb moeten leren om keuzes te maken om de juiste redenen. Zoals iemand in de aflevering gister zei: ‘Nee zeggen tegen afspraken, is ja zeggen tegen jezelf’. Ik riep ‘DÛH!!’ naar de tv en at een chocoladekruidnoot. Ik heb moeten leren om te prioriteren en mild richting mezelf te zijn in de keuzes die ik maak. Dit had ik achteraf graag op de middelbare school al als vak gehad, maar ik ben desalniettemin blij dat ik het geleerd heb vóór ik de extra druk van een hypothetisch gezinsleven er bovenop krijg. Ik heb tijdens mijn re-integratie mogen uitzoeken waar mijn hart écht ligt, zodat ik mijn energie kan steken in iets waar ik echt gelukkig van word. Ik hoef niet meer alle balletjes in de lucht te houden en in alles wat ik doe de beste te zijn. Ik ga naar de huiswerkbegeleiding of mijn extra taallesjes en maak wat domme grappen met die guppen, ik geef ze aanwijzingen en structuur en ben de gelukkigste vrouw op aarde als het lichtje bij ze gaat branden. Ik ga naar een verjaardag als ik daar tijd en puf voor heb en ik voel me niet meer schuldig als ik iets af moet zeggen. Zo belangrijk ben ik ook niet. Ze redden het wel zonder mij.

De oplossing voor die keuzestress was volgens alle aan het woord gekomen deskundigen (deskundigen is een breed woord, ook Hadewych Minis mocht slimme dingen zeggen), om vooral dingen te doen waar je blij van werd. Hallo, open deur! Maar toch is het waar en toch verliezen we onszelf te gemakkelijk in dingen die zogenaamd ‘moeten’.

Dus gisteren zette ik, na een dag waarin ik een lesje had gegeven aan vijftien blije bruggers, met een gelukzalig gevoel de tv uit, spande een haakwerkje op en ging een lekkere chicklit lezen op mijn e-reader op bed. Ik ben veel kwijtgeraakt met het ongeluk, zoals een deel van mijn zelfstandigheid en zelfredzaamheid, maar blijkbaar heb ik in de periode erna toch ook een hoop gewonnen. Want ik was misschien een ‘terloops turende twintiger’, ik geloof oprecht dat ‘de dolende dertiger’ me bespaard zal blijven.

fddd25123f6c64ee3a9a2f88f3165d3e