De terloops turende twintiger

Gisteravond keek ik per ongeluk ‘De dolende dertiger‘ van Marlijn Weerdenburg. Per ongeluk, omdat ik twee weken geleden de aflevering over kinderen en de kinderwens had zitten kijken en ik me er door op liet fokken. Ik kan mezelf natuurlijk wel voorhouden dat ik helemaal niet tot de doelgroep behoor omdat ik nog geen dertig ben, maar voor ratio was geen plaats meer na het zien van een babywens-retreat op Ibiza. Door die uitzending voelde ik ineens al mijn eitjes mijn lijf uit rennen als bruggers uit een klaslokaal na de bel en ik voelde een onaangename hoeveelheid druk dat het ineens allemaal ‘nu nu NU‘ moest terwijl ik nu nog helemaal niet wil!

Maar voor ik het wist was ik er gisteren dus opnieuw ingetrapt. Deze aflevering ging over alles willen kunnen doen. Dertigers van nu schijnen niet te kunnen kiezen tussen vier verschillende carrières, een gezin, achthonderd allerbeste vrienden, vijf favoriete sporten, zeven hobby’s, allemaal verre reizen, de beste restaurants en duizend toekomstdromen en dat levert stress en burn-out (en gisteren hoorde ik zelfs voor het eerst de term ‘bore-out’) klachten op.

Zoals Marlijn in de intro zelf al zegt: ‘Het lijkt een luxe-probleem…’

Waar ik twee weken geleden de televisie uitzette met een beetje een ranzig en gestrest gevoel, voelde ik me na het kijken van de uitzending gisteren eerlijk gezegd behoorlijk zen. Want al die keuzestress, al dat moeten-moeten-moeten van jezelf en de maatschappij, alle ballen in de lucht willen houden en overal 100% op moeten scoren: mij wordt dat bespaard.

Ik heb moeten leren om keuzes te maken om de juiste redenen. Zoals iemand in de aflevering gister zei: ‘Nee zeggen tegen afspraken, is ja zeggen tegen jezelf’. Ik riep ‘DÛH!!’ naar de tv en at een chocoladekruidnoot. Ik heb moeten leren om te prioriteren en mild richting mezelf te zijn in de keuzes die ik maak. Dit had ik achteraf graag op de middelbare school al als vak gehad, maar ik ben desalniettemin blij dat ik het geleerd heb vóór ik de extra druk van een hypothetisch gezinsleven er bovenop krijg. Ik heb tijdens mijn re-integratie mogen uitzoeken waar mijn hart écht ligt, zodat ik mijn energie kan steken in iets waar ik echt gelukkig van word. Ik hoef niet meer alle balletjes in de lucht te houden en in alles wat ik doe de beste te zijn. Ik ga naar de huiswerkbegeleiding of mijn extra taallesjes en maak wat domme grappen met die guppen, ik geef ze aanwijzingen en structuur en ben de gelukkigste vrouw op aarde als het lichtje bij ze gaat branden. Ik ga naar een verjaardag als ik daar tijd en puf voor heb en ik voel me niet meer schuldig als ik iets af moet zeggen. Zo belangrijk ben ik ook niet. Ze redden het wel zonder mij.

De oplossing voor die keuzestress was volgens alle aan het woord gekomen deskundigen (deskundigen is een breed woord, ook Hadewych Minis mocht slimme dingen zeggen), om vooral dingen te doen waar je blij van werd. Hallo, open deur! Maar toch is het waar en toch verliezen we onszelf te gemakkelijk in dingen die zogenaamd ‘moeten’.

Dus gisteren zette ik, na een dag waarin ik een lesje had gegeven aan vijftien blije bruggers, met een gelukzalig gevoel de tv uit, spande een haakwerkje op en ging een lekkere chicklit lezen op mijn e-reader op bed. Ik ben veel kwijtgeraakt met het ongeluk, zoals een deel van mijn zelfstandigheid en zelfredzaamheid, maar blijkbaar heb ik in de periode erna toch ook een hoop gewonnen. Want ik was misschien een ‘terloops turende twintiger’, ik geloof oprecht dat ‘de dolende dertiger’ me bespaard zal blijven.

fddd25123f6c64ee3a9a2f88f3165d3e

Advertenties

6 gedachtes over “De terloops turende twintiger

  1. Hahha Suus, je schrijft het weer heerlijk op! Je moet (uh je mag) coach worden hierin. Al die cliché’s zijn juist de moeilijkste om te leren. Soms vind ik het nog wel lastig om die vernieuwde levensstijl uit te dragen, het voelt als tegen de richting inzwemmen… Maar dat zit vast weer in mijn hoofd;). Heb jij dat ook?

    Like

    • Het voelt zeker als tegen de richting inzwemmen. Zeker wanneer mensen om je heen alle open deuren intrappen. De ‘maar je bent bijna dertig, wil je dan geen kinderen?!”-paniek of de ‘ja maar ik kan onmogelijk afzeggen want dan vinden ze me stom’. Er is ook wel een hoop ‘schijt aan hebben’ voor nodig om deze instelling vast te hebben. En steeds weer beseffen dat je nú leeft, dat je heus wel kunt plannen voor de toekomst, maar dat niets vaststaat. Dat geeft mij altijd rust. Nú is dit waar ik van geniet, nú is het goed zo. Lekker overzichtelijk.

      Like

  2. Ik ben het helemaal met je eens dat ter voorkoming van 30 dilemmas burn outs of andere angst depressie stoornissen, kinderen of ouders les zouden moeten kunnen krijgen in alle dingen die jij hebt geleerd in je revalidatieproces!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s