Champions League

Oh jongens, ik heb het te pakken hoor: de decemberkriebels. Nu zelfs de droge kruidnoten met 40% korting uit de supermarkt zijn verdwenen, er alleen nog maar Mariah Carey op de radio gedraaid wordt en ik, net als mijn moeder vroeger, iedere avond in de weer ben met lucifers en knusse kaarsjes, blijk ik toch niet immuun. Ik heb zin in een terugblik.

(Vergeef me.)

Ze zeggen dat mensen met een hersenschudding / -kneuzing / -letsel de grootste vooruitgang boeken in het eerste jaar. Misschien is dat voor de meeste mensen zo, voor mij gaat dat niet op, vind ik. Bijna vier jaar na het ongeluk boek ik nog steeds enorm veel vooruitgang. Misschien niet meer enorm in mijn belastbaarheid, maar toch zeker in de manier waarop ik ermee omga. En dat heeft het afgelopen jaar ongelooflijk veel nieuwe mogelijkheden opgeleverd.

2016 begon met een contract en voor het eerst in lange tijd weer een salarisstrookje. Ik ben een uurtje per week taallessen gaan geven op een middelbare school. Ik ben met een beachvolleybalreis meegegaan naar Spanje, waar ik niet alleen ontdekte dat ik weer dolgraag beter Spaans wilde leren, maar ook dat mijn gekke hoofd best wel kon beachvolleyballen als ik maar genoeg pauze nam. Ik heb me vervolgens ingeschreven voor beachvolleybaltrainingen en ben na de zomervakantie gestart met een cursus Spaans. Samen met Lars ben ik naar de zon geweest en hebben we het tempo en de wijze van onze ideale vakantie ontdekt. Ik heb twee vrijgezellenfeesten georganiseerd, twee bruiloften bijgewoond (en vlak vóór de kerst komt hier nog een derde bij) en als klap op de vuurpijl ook nog een huis gekocht!

2016 voelt als het jaar waarin ik eindelijk volwassen ben geworden. Natuurlijk deed ik al heel volwassen vóór het ongeluk, met een eigen huis, een auto en een grotemensenbaan, maar ik was nog erg onzeker en het voelde alsof ik ieder moment ontmaskerd kon worden als een fraudeur, een imitator. Na het ongeluk heb ik heel lang het gevoel gehad dat ik mijn leven niet in eigen handen had, dat ik niet onafhankelijk van anderen kon zijn. Het afgelopen jaar pas heb ik de touwtjes weer écht in handen weten te nemen. Mijn leven is weer echt van mij. Met een baan en sport, niet meer afhankelijk van anderen en met een zelfverzekerde kijk op de wereld. Ik ben een Groot Mens geworden (dat mocht ook wel, ik ben bijna dertig). En we hebben dus ook nog een huis gekocht! Als dit niet de Champions League van het volwassen worden is, weet ik het ook niet meer!

Toen ik in het revalidatiecentrum een diagnose en behandelplan kreeg, wilde ik graag luisteren en de regeltjes volgen. Eindelijk had ik duidelijkheid en houvast. Maar tegelijkertijd dacht ik, wanneer de therapeuten zeiden dat dit het wel zo’n beetje was en ik ermee moest leren leven: ‘ja ja, dat geldt misschien voor andere mensen, maar niet voor mij. Wacht maar af.’ (ik ben verder niet eigenwijs, ik weet het vaak gewoon beter). En natuurlijk is het goed te luisteren naar artsen, therapeuten, geleerden of je eigen grenzen. Ergens moet je jezelf eerst verzoenen met die nieuwe status quo. Maar mezelf daar vervolgens bij neerleggen, kon ik niet. Ik ben altijd blijven proberen verder te komen, méér te kunnen, die grenzen te verleggen.

Met uiteindelijk als resultaat dat 2016 een topjaar was. Ondanks de Brexit, Trump, alle ellende in de wereld, een te nat voorjaar, een te heet najaar en de scheiding van Brangelina. Het was fantastisch en ik ben een gelukkig mens.

In 2016 heb ik mijn leven weer heroverd. In 2017 de wereld.
Stay tuned.

f3447e3f8a42ba4ea147093fe04d5f2e

Advertenties

Smoothie kampioen

Lars en ik hebben de afspraak dat ik in het weekend een smoothie voor ons maak. Dat is zo ontstaan omdat Lars nooit fruit at en ik vond dat hij vitaminen binnen moest krijgen. Maar ondertussen vind ik het ook gewoon heerlijk knus en burgerlijk. Ik maak een smoothie met fruit of groente, hij zegt dat ik lief ben en giet hem in één keer naar binnen en ik ga zielsgelukkig aan de eettafel de ANWB Kampioen lezen. Het is zo heerlijk burgerlijk dat ik er bijna week van word.

De afgelopen weken ben ik niet aan smoothies maken toegekomen. Ik had het namelijk druk. In het echt en in mijn hoofd.

Er waren feestjes en werkdingen en vrienden en vriendinnen. Er waren afspraken met de hypotheker, afspraken op werk, zieke familieleden, Sinterklaasfeestjes, bruidsjurken van vriendinnen om te passen en kappersafspraken om alvast te regelen vóór de kerst. Er waren restaurants en telefoontjes naar de notaris en het UWV, extra taallesjes en cadeautjes kopen, belangrijke mails en fysiotherapie. En tussen al die drukte door kwam ik mijn bed met moeite uit, kreeg ik de was maar niet gedaan en raakte ik het overzicht kwijt.

Ik heb een duidelijke structuur nodig om mijn dagen aan op te hangen en mij goed te voelen. En die ontbreekt de laatste weken een beetje. Lars en ik zijn bezig ons huis te kopen, wat enorm leuk en spannend is. Maar het vraagt ook veel geregel en gedoe (hoe doen mensen met een fulltime baan dit?!) en mijn hoofd loopt regelmatig over. Mijn letselschadezaak loopt ook nog altijd, waarvoor ik binnenkort naar verschillende medische expertises mag en waarvan het regelen me ook de nodige energie heeft gekost. En daarnaast is het natuurlijk het einde van het jaar, gaan de kaarsjes aan en wil ik allemaal gezellige afspraken met familie en vrienden.

En dus kreeg Lars al een paar weken geen smoothies. Omdat het voor mij het één of het ander is. Het is nooit en/en. Hoewel hij een verdrietig hoofdje trok als ik me voor het gebrek aan vruchtensap excuseerde, heeft hij tot nu toe nog geen scheurbuik opgelopen. Maar ik vond het ergens wel jammer. Ik verlangde naar die rust.

Dus zat ik vanochtend heerlijk met mijn smoothie over de nieuwste Kampioen gebogen en las ik alles over de beste stationwagens (ik ben het nu alweer vergeten, don’t ask). Ik zat aan de eettafel in ons mooie huisje wat straks echt van ons is (of nou ja, van de bank) en was weer even volmaakt gelukkig. De was hing aan de lijn, er was eten in huis en zelfs mijn huiswerk voor Spaans had ik al gemaakt. Ik had eindelijk weer tijd en ruimte in mijn hoofd om terug te keren naar mijn oude structuur. Ik hou nog altijd enorm van mensen en drukte en leuke dingen, maar ik functioneer toch het beste bij rust, reinheid en regelmaat.

En bij alles wat zó burgerlijk is dat je er weeïg van wordt. Dat ook.

ad90e010e8944e9c42cf866fda7c21e1