In het diepe

Tijdens mijn re-integratietraject leerde mijn coach me dat ik nog altijd mezelf was. Ik voelde dat niet meer zo. Het was alsof met alle dingen die ik niet meer kon, ik een groot deel van mijzelf kwijtgeraakt was. Maar mijn juf ging met me op zoek naar wie ik was zónder alle dingen die ik deed. Gewoon die kern van binnen, die je maakt wie je bent. Uiteraard vond ik dat in het begin zweverige lulkoek. Maar uiteindelijk had ze toch weer gelijk.

Dat ik inderdaad nog altijd ben wie ik altijd ben geweest, bleek afgelopen feestdagen wel weer. Ik was altijd iemand van de extremen. Jantje lacht, jantje huilt. Ook met alle dingen die ik deed – werken, sporten, feesten – was ik van de filosofie ‘go big or go home’. Of de immer populaire ‘work hard, play hard’. De afgelopen jaren heb ik mij tijdens feestdagen en feestjes op rantsoen gezet. Rustig aan, veel rust, eerder weg, op tijd naar bed. Maar wat werd ik daar ongelukkig van, zeg. Want in mij zat nog altijd dat drukke meisje dat ‘Willen we méér, of minder grenzen?!!’ riep.

En dus heb ik afgelopen feestdagen die regeltjes en grenzen lekker aan de kant geschoven. Ik besloot er vólop van te gaan genieten. Het resultaat van deze drukke feestmaand is toch altijd dat ik nog dagen als een dood vogeltje in bed lig. Dan maar liever zorgen dat al die ellende de moeite waard is.

Vrijdag vóór de kerst begon met een bruiloft van één van mijn beste vriendinnen. Natuurlijk heb ik tussendoor wel even gerust, maar ik heb er wel grenzeloos van genoten. Zo ook van de kerstdagen. Waar ik overdag mijn bed niet uit te trappen was, heb ik tijdens de verschillende kerstdiners alle regeltjes in de wind geslagen en gewoon geschranst en gefeest. De week tussen kerst en oud&nieuw spendeerde ik goeddeels in comateuze toestand, maar oudjaarsavond heb ik het feestje dat Lars en ik in ons ‘nieuwe’ huis vierden vollop meegevierd.

Het is alsof ik op vrijdag de 23e mijn neus en ogen dichtgeknepen heb en in het diepe ben gesprongen en pas gisteren zo’n beetje spartelend boven ben gekomen. En zo lunchte ik vanmiddag op de Denneweg met mijn beste vriendinnetje. Sinds lange tijd was ik weer eens in de stad en voor het eerst sinds Tweede Kerstdag zat ik weer op de fiets. Ik heb een enorme klap gehad van al dat feesten en ik heb Lars in zijn vakantie vrijwel alleen gezien als hij me wakker kwam maken. Maar wat was het leuk!

Echt verstandig was het waarschijnlijk niet. En het was al helemaal niet volgens de regeltjes. Maar ik heb meer genoten dan de afgelopen jaren en, niet geheel onbelangrijk: ik leef nog. Natuurlijk zijn de naweeën gigantisch, maar dat wist ik vooraf. Het feit dat ik hiervoor heb kunnen kiezen, dat ik er vol overgave in het kunnen springen, dat ik me eindelijk weer een beetje mijzelf voelde en dat het zo goed bevallen is… Dat is stiekem gewoon ontzettend vet!

c69f9947a89c7789b3bf96ca25ee6343

Advertenties

Een gedachte over “In het diepe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s